Sędzia powołany wbrew wstrzymanej uchwale KRS. SN uchylił odmowę wznowienia

J.J. wystąpił do Sądu Najwyższego z osobistym wnioskiem

o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego w Katowicach z 10 lutego 2023 r., II AKa 383/21, utrzymującym w

mocy wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z 21 maja 2019 r., V K 194/17.

IV KZ 39/25

2

Postanowieniem z 13 listopada 2025 r., IV KO 46/25, wydanym w trybie art.

545 § 3 k.p.k., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej

bezzasadności.

Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany. Zaskarżając je podniósł, że

„z postanowieniem nie sposób się zgodzić, gdyż nie wyjaśniono wszystkich

istotnych okoliczności …”, które następnie wymieniał, wskazując mankamenty

postępowania przed sądami powszechnymi w I i II instancji i naruszone przepisy. W

podsumowaniu stwierdził, że jest niewinny.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniesione przez skazanego zażalenie spowodowało konieczność uchylenia

zaskarżonego postanowienia, ale nie z przyczyn opisanych w jego uzasadnieniu.

Zauważyć bowiem należy, że wniosek skazanego o wznowienie

postępowania rozpoznał Sąd Najwyższy w składzie jednego sędziego – sędziego

SN Antoniego Bojańczyka. Sędzia ten został powołany na urząd sędziego Sądu

Najwyższego (pierwotnie do Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych)

przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej postanowieniem z dnia 10 października

2018 r., nr 1130.48.2018 (M.P. z 2018 r., poz. 1029), na skutek wydania uchwały nr

331/2018 z dnia 28 sierpnia 2018 r. przez Krajową Radę Sądownictwa

ukształtowaną w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o

zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2018 r. poz. 3).

Istotną okolicznością w sprawie jest również to, że Prezydent RP powołał

Antoniego Bojańczyka do pełnienia urzędu sędziego Sądu Najwyższego nie tylko

pomimo zaskarżenia uchwały KRS 331/2018 obejmującej wniosek o jego

powołanie i niezakończenia postępowania przed Naczelnym Sądem

Administracyjnym do chwili powołania, ale również wbrew wcześniej wydanemu

postanowieniu tego Sądu z 27 września 2018 r., w którym zostało wstrzymane

wykonanie przedmiotowej uchwały (sygn. akt II GW 28/18). Wstrzymanie

wykonania uchwały Krajowej Rady Sądownictwa było dodatkową okolicznością

powodującą, że uchwała ta nie mogła stanowić skutecznego wniosku o powołanie

IV KZ 39/25

3

do pełnienia urzędu sędziego w ujęciu art. 179 Konstytucji. Postanowienie o

wstrzymaniu wykonania uchwały, jako formalnie prawomocne, było wiążące dla

uczestników postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, tego Sądu i

dla innych sądów (chodzi między innymi o Sąd Najwyższy) oraz innych organów

państwowych (obejmuje to także Krajową Radę Sądownictwa i Prezydenta RP) i

organów administracji publicznej (art. 44 ust. 3 ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa). Doszło więc do oczywistego zignorowania prawomocnego

orzeczenia sądowego przez Prezydenta RP, jak i przez Antoniego Bojańczyka,

który pomimo wydania tego postanowienia przyjął akt powołania, co – gdyby nie

zastrzeżenie zawarte w pkt 11.2 uzasadnienia wyroku NSA z 21 września 2021 r.

(II GOK 10/18) uchylającego uchwałę KRS w jej punkcie 1., podawałoby w

wątpliwość skuteczność tego powołania w ogóle.

Wniesione przez skazanego zażalenie musiało więc skutkować uchyleniem

zaskarżonego postanowienia, z uwagi na zaistnienie bezwzględnej przyczyny

odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Wynika to choćby z tezy 1. uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej

oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. -

będącej zasadą prawną, czy z tezy 2. uchwały składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z 2 czerwca 2022 r. (sygn. akt I KZP 2/22), w których wskazuje się,

że nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. zachodzi, gdy

w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu

Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie

określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw.

W konsekwencji, należało przekazać sprawę wniosku skazanego o

wznowienie postępowania Sądowi Najwyższemu do ponownego rozpoznania.

Przy ponownym rozpoznaniu tego wniosku niezbędne będzie

niedopuszczenie do uchybienia, którym dotknięte było postępowanie zakończone

uchylonym postanowieniem.

IV KZ 39/25

4

[J.J.[

[a.ł]

Andrzej Stępka

Piotr Mirek

Andrzej Tomczyk