Sąd Najwyższy oddalił kasację skazanego za obrót amfetaminą i obciążył go kosztami

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu

oczywistym.

Obrońca podniósł w tym nadzwyczajnym środku odwoławczym zarzuty naruszenia art.

433§2 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k., art. 5§2 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 7 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz

art. 167 k.p.k., art. 193 k.p.k. i art. 366§1 k.p.k.

V KK 13/26

2

Uważna lektura motywów pisemnych Sądu Odwoławczego prowadzi jednak do wniosku, że

zarzut naruszenia art. 433§2 k.p.k. nie jest zasadny, bowiem Sąd odniósł się do wszystkich

stawianych w apelacji zarzutów i uczynił to w sposób rzeczowy i rzetelny.

W pierwszym zarzucie kasacyjnym wskazano na uchybienie Sądu Odwoławczego polegające

na pozorności kontroli instancyjnej i sporządzeniu uzasadnienia niespełniającego ustawowych

wymogów w zakresie zindywidualizowanego rozważenia apelacji obrońcy oraz konsekwentnego

odniesienia się do materiału dowodowego wskazanego przez sąd odwoławczy jako wymagający

precyzyjnego uzupełnienia (art. 449a k.p.k.) - w szczególności co do wydruków wiadomości SMS i

połączeń przywołanych w postanowieniu z dnia 16 stycznia 2025r. i późniejszym toku instancji.

Tymczasem analiza pisemnego uzasadnienia orzeczenia wskazuje, że Sąd Odwoławczy

przeanalizował załączoną do akt sprawy korespondencję wymienianą pomiędzy skazanym E. J. i D.

B. i uczynił to nie tylko w zakresie wskazanym przez Sąd Rejonowy w uzupełnieniu uzasadnienia

wyroku, dokonanym w trybie art. 449a k.p.k., ale szerzej. Oczywistym pozostaje przy tym, że całość

korespondencji nie dotyczyła kontaktów ww. mężczyzn, ale zawierała także wiadomości osób

trzecich, nie związanych z niniejszym postępowaniem. Nie wszystkie wypowiedzi E. J. i D. B. można

było również osadzić w tym kontekście – wszak cechą charakteryzującą wiadomości SMS jest ich

krótka, skondensowana forma. Nie oznacza to jednak, że poszczególne fragmenty tych rozmów nie

nawiązywały do określonych sytuacji czy okoliczności. Sądy orzekające w niniejszej sprawie

niewątpliwie przeanalizowały dostępny materiał dowodowy w tym zakresie, dokonały jego selekcji i

w zgodzie z dyrektywami art. 7 k.p.k. poczyniły oceny tych elementów, które w ich ocenie

przystawały do specyficznych okoliczności sprawy, takich jak określona działalność, którą zajmowali

się ww. i czas jej prowadzenia.

Na tej podstawie Sąd doszedł do wniosku, że w istocie, choć nie wprost, to jednak

korespondencja ta potwierdza relacje D. B. dotyczące odbywającego się pomiędzy mężczyznami

obrotu substancjami psychotropowymi. Analiza wymienianych wiadomości doprowadziła Sąd także

do przekonania, że to D. B. przekazywał skazanemu pieniądze, nie odwrotnie. W tym świetle

twierdzenia E. J. o udzielaniu świadkowi pożyczek nie znajdowały potwierdzenia, podobnie jak

wyjaśnienia o próbach odzyskania pożyczonych pieniędzy, w tym w sposób stanowczy i siłowy – w

zbliżonym czasie prowadzona była bowiem pomiędzy wyżej wymienionymi „pokojowa

konwersacja”, a przy tym ani razu nie pojawiła się w niej kwestia zwrotu jakiegokolwiek długu.

W tym miejscu zasadne jest odniesienie się do zarzutu kasacyjnego z pkt III, w którym

skarżący zwrócił uwagę na „zaakceptowanie przez Sąd Okręgowy wnioskowania Sądu Rejonowego

opartego na wiadomościach SMS dotyczących innej substancji (marihuany) i spoza okresu czynu,

użytych do potwierdzenia obrotu amfetaminą, bez zindywidualizowanego odniesienia się do

zarzutów apelacji i bez wykazania relewancji tych wiadomości dla przypisanego czynu, co miało

istotny wpływ na treść orzeczenia”. Zarzut ten dotyczy bowiem tego samego fragmentu pisemnego

uzasadnienia orzeczenia Sądu II instancji.

Przede wszystkim wskazać więc trzeba, że rozważania Sądu Odwoławczego nie noszą cechy

braku krytycyzmu – wypowiedzi tego Sądu są wynikiem pogłębionej analizy rozważań Sądu

Rejonowego oraz ich konfrontacji z treścią dowodów zgromadzonych w sprawie. Nie można też

V KK 13/26

3

przyjąć, by wzmianki na temat innej substancji, o której mowa w rozmowach pomiędzy skazanym a

świadkiem D. B. , skutkowały negatywnymi konsekwencjami na płaszczyźnie odpowiedzialności E. J.

za zarzucony mu w niniejszym postępowaniu czyn. W tym zakresie Sąd stanowczo podzielił

zapatrywania Sądu I instancji, że konwersacja między mężczyznami nie stanowi dowodu na to,

że pieniądze, o których mowa w wiadomościach SMS dotyczyły narkotyków, o których mowa w

zarzutach. Niemniej jednak potwierdzają one kontakty E. J. i D. B. ze środkami odurzającymi i ich

uwikłanie w proceder związany z obrotem nimi.

Wobec wskazania w obydwu omówionych zarzutach na niedostatki – zdaniem obrońcy –

uzasadnienia, wynikające z niedostatecznego omówienia okoliczności poruszonych w apelacji,

przypomnienia wymaga, że oceniając prawidłowość przeprowadzenia kontroli instancyjnej należy

mieć na względzie to, że sposób wykonania obowiązku z art. 457§3 k.p.k. w odniesieniu do

zarzutów i wniosków apelacji (art. 433§2 k.p.k.) jest pochodną, z jednej strony, jakości i

kompletności wywodu zawartego w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, a z drugiej strony, treści

zarzutów apelacji oraz argumentacji, która ma wspierać te zarzuty (vide: wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 14 kwietnia 2018r., sygn. akt V KK 384/17). A zatem nawet, gdyby uznać, że Sąd Odwoławczy

powinien odnieść się bardziej szczegółowo do podniesionych w treści apelacji wątpliwości obrony,

to postępowania Sądu, wobec aktualnego brzmienia art. 537a k.p.k., nie można uznać za

uchybienie, które mogło skutkować, samo w sobie, wzruszeniem orzeczenia.

Przechodząc w tym momencie do drugiego zarzutu kasacji, należy wskazać, że również on

jest bezzasadny. Sąd prawidłowo odniósł się bowiem do zarzutu naruszenia przez Sąd Rejonowy

art. 5§2 k.p.k. Artykuł ten dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd

rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia

dokonanego przez ten sąd. Słusznie zatem Sąd Odwoławczy wskazał, że z uzasadnienia Sądu I

instancji nie wynika, by powziął on określone wątpliwości i rozstrzygnął je na niekorzyść skazanego,

co się zaś tyczy treści apelacji, nie wykazano w niej, jakie wątpliwości winien on powziąć.

Nie można jednocześnie utożsamiać wątpliwości, o których mowa w art. 5§2 k.p.k. z

okolicznościami dotyczącymi zwrotu akt sprawy sądowi pierwszej instancji w celu uzupełnienia

uzasadnienia zaskarżonego wyroku, uregulowanego w art. 449a k.p.k. Zlecając Sądowi I instancji

uzupełnienie uzasadnienia w określonym zakresie Sąd Odwoławczy nie miał na celu usunięcia

wątpliwości, które przecież, zgodnie z przywołanym art. 5§2 k.p.k., mają mieć cechę

nieusuwalności, lecz sprecyzowanie poczynionego już w uzasadnieniu orzeczenia wywodu

dotyczącego potwierdzenia zeznań D. B. w treści wymienianej z E. J. korespondencji. Co więcej,

wbrew twierdzeniom obrony, Sąd II instancji nie zidentyfikował sam obszaru potencjalnych

wątpliwości, lecz powziął konkretne działania w odpowiedzi na zarzuty apelacyjne, aby móc w tym

zakresie przeprowadzić stosowną kontrolę odwoławczą.

W kolejnym zarzucie – pkt IV – wskazano na brak przeprowadzenia w sprawie zaostrzonego

testu wiarygodności dla dowodu z tzw. pomówienia, jakim są depozycje D. B. . Powyższe podważa

jednak treść uzasadnienia na str. 10-13, na których Sąd szeroko omówił problematykę tzw. dowodu

z pomówienia, zaznaczając też, że kwestię tę rozważył również Sąd Rejonowy, dokonując

wyważonej oceny depozycji D. B. . Sąd Odwoławczy podzielił ocenę dokonaną w postępowaniu w I

instancji, przywołując własną, logiczną argumentację podważającą tezę obrony, jakoby świadek ten

V KK 13/26

4

miał powody do bezpodstawnego obciążania E. J. . Wywody Sądu przekonują, w szczególności zaś

okoliczności, że składając depozycje D. B. sam siebie obciążał, w toku wyjaśnień wskazał nie tylko

na skazanego, jako osobę od której pozyskiwał narkotyki, a swoich depozycji nie zmienił po

skazaniu go na bezwzględną karę pozbawienia wolności.

Nie można zgodzić się także z zarzutem, w którym wskazano na jedynie pozorne

rozpoznanie zarzutu o naruszeniu przez Sąd Rejonowy art. 167 k.p.k., art. 193 k.p.k. i art. 366§1

k.p.k. (pkt V). Sąd Odwoławczy odniósł się do tej problematyki w sposób wnikliwy i trafny (str. 15-

17 uzasadnienia). Najbardziej zaś o prawidłowości rozważań Sądu świadczy ten fragment

uzasadnienia, w której Sąd wykazuje nieprzydatność dowodu z badań daktyloskopijnych wobec

przepakowania przez D. B. otrzymanej od skazanego amfetaminy do innych opakowań. Oczywistym

w tej sytuacji jawi się to, że na zabezpieczonych u D. B. foliach i pudełku nie ujawnionoby odcisków

palców E. J. , co jednocześnie nie wyklucza jego współsprawstwa.

W tym zakresie dodatkowo jedynie można wspomnieć, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd

Odwoławczy, że trudno jest skutecznie zarzucać Sądowi Rejonowemu naruszenie przepisów

procedury karnej dotyczących prowadzenia postępowania dowodowego, przy jednoczesnym braku

inicjatywy dowodowej stron postępowania. Przypomnieć wypada, że Sądowi przysługuje w tym

zakresie prawo do podjęcia określonej inicjatywy dowodowej z urzędu, jeżeli Sąd dostrzeże taką

konieczność. Co więcej, postawiony zarzut nie spełnia de facto wymogów art. 427§3a k.p.k.

Z tych wszystkich przyczyn wywiedzioną kasację należało uznać za bezzasadną w stopniu

oczywistym. Autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się uchybienia o charakterze

rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno

skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,

nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.

[J.J.]

[a.ł]

Jerzy Grubba