Skazany z art. 200 k.k. nie dostał wstrzymania wyroku do czasu rozpoznania kasacji

W kasacji obrońcy skazanego P.A., podnoszącej zarzuty rażącego

naruszenia prawa procesowego i obrazy prawa materialnego, sformułowano

również wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia - do czasu rozpoznania

kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek obrońcy nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd

Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego

V KK 560/25

2

orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Instytucja

wstrzymania wykonania wyroku ma niewątpliwie charakter wyjątkowy, wprowadza

bowiem odstępstwo od zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych

orzeczeń (vide art. 9 k.k.w.), a wobec tego nie podlega wykładni rozszerzającej, zaś

sama czynność procesowa wniesienia kasacji, nie stanowi dostatecznej podstawy

do zastosowania tej szczególnej instytucji. Łączy się to bowiem z faktem, że

kasacja przysługuje od prawomocnego wyroku, a więc orzeczenia objętego

prawnym domniemaniem prawidłowości zawartych w nim rozstrzygnięć. Wprawdzie

przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie formułuje przesłanek przemawiających za podjęciem

takiej decyzji, jednakże w orzecznictwie prezentowane jest utrwalone stanowisko,

że zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia, winno być

uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami

prowadzącymi do wniosku, że wykonanie orzeczenia, przed rozpoznaniem skargi

kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie

nieodwracalne skutki. Do owych szczególnych okoliczności należy zaliczyć rangę i

charakter postawionych zarzutów kasacyjnych i ich widoczną już prima facie

zasadność, a w związku z tym wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia

wniesionej skargi, gdyż w takiej sytuacji wykonanie orzeczenia przed rozpoznaniem

kasacji, zwłaszcza w zakresie kary, spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne i

nieodwracalne następstwa. Tego rodzaju skutki mogą zaistnieć wówczas, gdy już

pobieżna analiza wniesionej kasacji świadczy o jej zasadności, a tym samym o

konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku.

W świetle powyższych uwarunkowań, dokonując wstępnej kontroli kasacji

wniesionej na rzecz P.A. i w niczym nie przesądzając oczywiście ostatecznego

rozstrzygnięcia sprawy, które nastąpi po merytorycznym rozpoznaniu skargi

kasacyjnej, Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do uznania, że w sprawie zaistniały

przesłanki do zastosowania wyjątkowej instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. Zresztą to

skarżący powinien odrębnie, w powiązaniu z formułowanymi w kasacji zarzutami,

przedstawić dodatkową argumentację i wykazać właśnie szczególnymi oraz

jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami, wysokie prawdopodobieństwo

uwzględnienia podniesionych zarzutów, a tym samym i nieodwracalnych skutków

wykonania już obecnie prawomocnie orzeczonej kary. Tymczasem w

V KK 560/25

3

przedmiotowej sprawie wskazanym wymogom nie sprostano, skoro obrońca poza

zgłoszeniem w kasacji przedmiotowego wniosku (na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.),

nie ujawnił owych szczególnych i jednoznacznych w swej wymowie okoliczności

wskazujących, że wykonanie kary przed rozpoznaniem wniesionej skargi,

rzeczywiście spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie

nieodwracalne skutki. Sama bowiem subiektywna ocena obrońcy co do zasadności

podniesionych w kasacji zarzutów, a w konsekwencji nietrafności zapadłego wobec

skazanego orzeczenia, nie wystarcza do pozbawienia prawomocnego wyroku

waloru wykonalności. Z kolei afirmowane w kasacji uchybienia, akcentujące obrazę

prawa materialnego (art. 15 § 1 k.k., art. 200 § 1 k.k. i in.), tudzież rażącą obrazę

przepisów postępowania (art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i in.), mającą wpływ

na treść orzeczenia - muszą zostać szczegółowo przeanalizowane przez Sąd

Najwyższy na rozprawie kasacyjnej. Rzecz jasna takiej gruntownej oceny nie

można dokonywać na przedpolu merytorycznego rozpoznania kasacji, w sytuacji,

gdy obrońca nie podnosi tego rodzaju uchybień oraz argumentów, które w sposób

oczywisty, a więc bez potrzeby głębszego wnikania w całokształt materiałów

sprawy, wskazywałyby na niebudzącą wątpliwości, ewidentną ich zasadność, a

zatem już prima facie przekonywałyby o wysokim prawdopodobieństwie

uwzględnienia kasacji.

Dostrzec także należy, że w pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy,

prokurator wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej, podkreślając

jednocześnie, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia nie

zasługuje na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że na

obecnym etapie postępowania brak było wystarczających podstaw do

zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k.

Przedmiotowe, incydentalne postąpienie w żadnej mierze nie przesądza o trafności

podniesionych w skardze zarzutów i kierunku przyszłego rozstrzygnięcia w

przedmiocie zasadności wniesionej kasacji.

Mając powyższe względy na uwadze, orzeczono jak na wstępie.

[WB]

V KK 560/25

4

[r.g.]