Sąd Najwyższy nie przyjął wniosku skazanego o wznowienie, bo nie sporządził go adwokat

W dniu 25 sierpnia 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo

przewodnie Zastępcy Przewodniczącej IV Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w

Gdańsku z dnia 21 sierpnia 2025 r. informujące o przesłaniu akt sprawy o sygn. IV

K 264/23 wraz z wnioskiem skazanego P.W. z dnia 24 lipca 2025 r. uzupełnionym

pismem z dnia 8 sierpnia 2025 r. o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem w ww. sprawie. W pismach tych skazany wskazał na

okoliczność niedokonania w toku procesu analizy zgromadzonych dowodów, w

szczególności potencjalnych zapisów („zawartości nagrań”) utrwalonych na

znalezionym przy pokrzywdzonym dyktafonie marki O., pomimo wiedzy o tym

dowodzie, w tym poddania go analizie kryminalistycznej pod kątem obecności

śladów DNA (k. 1-4 akt). Pisma te, potraktowane przez Przewodniczącego V-go

Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego jako wniosek o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 8

listopada 2024 r., sygn. akt II AKa 320/24, utrzymującym w mocy wyrok Sądu

Okręgowego w Gdańsku z dnia 7 maja 2024 r., sygn. akt IV K 264/23, zostały

V KO 146/25

2

zarejestrowane w Sądzie Najwyższym pod sygn. akt V KO 146/25 w dniu 26

sierpnia 2025 r. (k. 1 i 5 akt).

W kolejnym piśmie procesowym z dnia 25 listopada 2025 r. (przesłanym do

Sądu Najwyższego w dniu 9 grudnia 2025 r. wraz z zarządzeniem Przewodniczącej

II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 3 grudnia 2025 r.)

skazany wniósł o wyznaczenie obrońcy z urzędu w celu złożenia wniosku o

wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie o sygn. akt II AKa

320/24 (Sądu Okręgowego w Gdańsku IV K 264/23) „ze względu na nowe dowody

w sprawie, które nie zostały sprawdzone i zweryfikowane w postępowaniu

dowodowym”, powtarzając w istocie argumentację z pisma z dnia 24 lipca 2025 r.

uzupełnionego pismem z dnia 8 sierpnia 2025 r. (k. 18-21 akt).

Po dokonaniu niezbędnej weryfikacji aktualnego stanu majątkowego

skazanego (zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Najwyższego z dnia 18

lutego 2026 r., k. 25 akt) w Administracji Aresztu Śledczego w […] (k. 28 akt),

zarządzeniem upoważnionego sędziego Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2026

r., na podstawie art. 78 § 1 k.p.k., art. 81 § 1 k.p.k. w zw. z art. 93 § 2 k.p.k.,

wyznaczono skazanemu P. W. obrońcę z urzędu w osobie adw. K.S. w celu

zbadania akt sprawy Sądu Apelacyjnego w Gdańsku o sygn. II AKa 320/24 pod

kątem ustalenia istnienia podstaw do ewentualnego sporządzenia i podpisania

wniosku o wznowienie postępowania lub poinformowania Sądu Najwyższego przez

obrońcę, że nie stwierdza się podstaw do złożenia takiego wniosku (k. 30 akt).

Pismem z dnia 24 kwietnia 2026 r., skierowanym do Sądu Najwyższego w

dniu 28 kwietnia 2026 r. (prezentata), obrońca z urzędu poinformował Sąd

Najwyższy o braku podstaw do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania,

przedstawiając stosowną argumentację w uzasadnieniu pisma/opinii, podnosząc m.

in., że cyt. „[s]am fakt istnienia dowodu rzeczowego w postaci dyktafonu był znany

zarówno stronom, jak i Sądowi orzekającemu już na etapie postępowania I instancji

– urządzenie zostało prawidłowo ujawnione na miejscu zdarzenia i ujęte w wykazie

dowodów. Brak własnej lub inspirowanej wnioskiem strony inicjatywy organów

procesowych w kierunku przeprowadzenia dowodu z zawartości audio (a nie

jedynie analizy DNA nośnika) mógłby ewentualnie stanowić podstawę zarzutów w

V KO 146/25

3

zwykłym toku kontroli instancyjnej (np. z art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. jako obraza

przepisów postępowania i wynikający z niej błąd w ustaleniach faktycznych)”. Próbę

przeniesienia tych zarzutów na grunt nadzwyczajnego środka zaskarżenia obrońca

skazanego z urzędu ocenił jako chybioną, nieuprawnioną i stanowiącą próbę

ponownej oceny prawidłowości zgromadzonego w toku procesu materiału

dowodowego (k. 39-43 akt).

Zarządzeniem upoważnionego sędziego Sądu Najwyższego z dnia 2

czerwca 2026 r. wezwano skazanego P.W. do przedłożenia wniosku o wznowienie

postępowania sporządzonego i podpisanego przez adwokata lub radcę prawnego z

wyboru, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania oraz uiszczenia opłaty w

kwocie 150 zł, pod rygorem odmowy przyjęcia jego osobistego wniosku z

informacją, że Sąd Najwyższy nie ma obowiązku ponownego wyznaczania

adwokata lub radcy prawnego z urzędu w celu wymuszenia złożenia wniosku o

wznowienie postępowania (art. 84 § 3 k.p.k.); jednocześnie skazanemu przesłano

odpis opinii obrońcy z urzędu o braku podstaw do złożenia wniosku o wznowienie

postępowania z dnia 24 kwietnia 2026 r. (k. 45 akt).

Powyższa korespondencja została skutecznie doręczona skazanemu do

aktualnego miejsca osadzenia – Zakładu Karnego w […] w dniu 30 czerwca 2026 r.

(zwrotne potwierdzenie odbioru pokwitowane osobistym podpisem skazanego k. 51

akt).

W zakreślonym we wskazanym powyżej zarządzeniu upoważnionego

sędziego Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2026 r. siedmiodniowym terminie,

wnioskodawca – skazany P.W. nie usunął braku formalnego w postaci przedłożenia

wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 8 listopada 2024 r., sygn. akt II AKa 320/24,

utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 7 maja 2024 r.,

sygn. akt IV K 264/23, sporządzonego i podpisanego przez adwokata lub radcę

prawnego z wyboru wraz z wymaganą opłatą. W tym miejscu przypomnieć należy,

że wniosek o wznowienie postępowania, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, winien

czynić zadość wymogowi przymusu adwokacko-radcowskiego, tj. winien być

sporządzony i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego (art. 545 § 2 k.p.k.).

Skoro w terminie siedmiu dni od otrzymania zarządzenia upoważnionego sędziego

V KO 146/25

4

Sądu Najwyższego (tj. do dnia 7 lipca 2026 r.) wnioskodawca P.W. nie uzupełnił

braku formalnego (art. 120 k.p.k.) swojego pisma procesowego domagającego się

wznowienia postępowania, nie przedkładając w wyznaczonym przedziale

czasowym wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego i podpisanego

przez adwokata lub radcę prawnego oraz opłaty od wniosku w kwocie 150 zł, to w

tej sytuacji faktycznej nie pozostawało nic innego, jak tylko odmówić przyjęcia

wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego osobiście przez P.W. w

oparciu o treść przepisów art. 530 § 2 k.p.k. i art. 120 § 2 k.p.k., odpowiednio

stosowanych w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania (art. 545 §

1 k.p.k.). Na odmowę przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania karnego,

zgodnie z art. 545 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k., przysługuje środek

odwoławczy (zażalenie). Jednocześnie nadmienić należy, że zażalenie na

zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania nie jest

objęte przymusem adwokacko-radcowskim. Istniejące w tym zakresie ograniczenie

zostało zniesione z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. - o

zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. 2007 r. Nr 20, poz. 116), tj.

z dniem 16 lutego 2007 r. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 2

października 2007 r., II KZ 28/07, LEX nr 567834; z dnia 12 czerwca 2007 r., V KZ

33/07, LEX nr 569381).

[WB]

[r.g.]