Sąd Najwyższy utrzymał w mocy odmowę wznowienia procesu skazanego R. K.

V KZ 61/25

2

Pismem z dnia 5 marca 2025 r. R. K. wniósł o wznowienie postępowania

zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 24 maja 2019 r. w

sprawie o sygn. akt II AKa 112/19, którym utrzymano w mocy wyrok Sądu

Okręgowego w Gdańsku z dnia 29 października 2018 r. w sprawie o sygn. akt IV K

84/18. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2025 r. Sąd Najwyższy odmówił

przyjęcia tego wniosku z powodu jego oczywistej bezzasadności. Zażalenie na

powyższe postanowienie wniósł wnioskodawca. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia

2025 r. Sąd Najwyższy rozpoznając zażalenie skazanego, uchylił zaskarżone

postanowienie i przekazał sprawę Sądowi Najwyższemu do ponownego

rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że skuteczność wniesionego środka

odwoławczego wynikała nie tyle z argumentacji skazanego, co z uwzględnionej z

urzędu bezwzględnej przyczyny odwoławczej (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. nienależyta

obsada sądu), która zaistniała w tej sprawie.

Wniosek skazanego o wznowienie postępowania Sąd Najwyższy rozpoznał w dniu

10 grudnia 2025 r., odmawiając jego przyjęcia wobec oczywistej bezzasadności (art.

545 § 3 k.p.k.). W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że pismo skazanego

nie zawiera argumentacji, która dotyczy podstaw do wznowienia postępowania.

Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany. W treści obszernego pisma,

skazany ponownie (jak uprzednio we wniosku) zakwestionował swoje sprawstwo,

wskazując na nieprawidłowości postępowania dowodowego i domagając się

odpowiedzi na szereg pytań dotyczących poszczególnych dowodów. Ponadto

wskazał na naruszenie art. 6 k.p.k. oraz wydanie przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku

niesprawiedliwego wyroku przez upolityczniony skład sądu powszechnego.

Skazany wskazał również na szkodliwą, w jego ocenie, działalność przyznanego

mu z urzędu adwokata.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie skazanego nie jest zasadne. Podważając trafność rozstrzygnięcia

Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2025 r., skarżący nie wykazał powodów, dla

których decyzję w tym przedmiocie trzeba by uznać za wadliwą. Sąd Najwyższy w

zaskarżonym orzeczeniu prawidłowo dostrzegł, że treść wniosku skazanego nie

wskazuje na jakikolwiek związek z istniejącymi podstawami do wznowienia

V KZ 61/25

3

postępowania, a zawarte w nim rozważania już na pierwszy rzut oka wskazywały

na jego bezzasadność. Ocena ta jest jak najbardziej prawidłowa.

Przedstawione tak we wniosku jak i obecnie w zażaleniu skazanego

informacje podważające, zdaniem skazanego, prawidłowość postępowania

dowodowego i wyrażające jego wątpliwości co do ustalonych w sprawie faktów,

przekonują o tym, że skazany w rzeczywistości domaga się ponownej kontroli

przeprowadzonego postępowania. Tymczasem postępowanie wznowieniowe co do

zasady nie może polegać na ponownej kontroli przeprowadzonego postępowania i

zgromadzonych oraz już ocenionych w toku postępowania, dowodów. Kontrola taka

może mieć miejsce tylko wtedy, gdy zaistnieje podstawa do wszczęcia

postępowania wznowieniowego na skutek wniosku, który jest oparty na określonej

podstawie procesowej. Najczęściej taka sytuacja ma miejsce, gdy pojawią się nowe

fakty lub dowody, które wskazują z dużym prawdopodobieństwem na wadliwość

wydanego wyroku (art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.). Zatem tylko te nowe fakty lub dowody

dają asumpt do oceny dowodów, które zostały już przeprowadzone i ocenione w

toku prawomocnie zakończonego postępowania karnego, w kontekście wymowy

nowych dowodów i faktów. Wtedy bowiem zachodzi konieczność oceny tych

dowodów w zestawieniu z nowymi okolicznościami wynikającymi z nowych

dowodów. Taka okoliczność nie zachodzi jednak w tej sprawie, albowiem nie ma w

pismach skazanego konkretnych informacji o jakichkolwiek nowych faktach lub

dowodach. Wątpliwości skazanego co do stanu zgromadzonych w sprawie

dowodów i zagadnienie prawnokarnej oceny jego zachowania rozstrzygał przecież

sąd odwoławczy (por. uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia

24 maja 2019 r., sygn. akt II AKa 112/19) odpowiadając na zarzuty podniesione w

apelacji obrońcy. Warto przy tym zauważyć, co potwierdza treść uzasadnienia

wyroku sądu odwoławczego (str. 7 i nast.), że kwestia braku śladów genetycznych

czy papilarnych na zabezpieczonej w sprawie siekierze, nietrzeźwość

pokrzywdzonego, kwestionowana wiarygodność innych świadków czy wreszcie

opinia biegłej była już przedmiotem rozważań tego sądu. Myli się też skazany w

kwestii rzekomego braku pisemnej dokumentacji medycznej pokrzywdzonego z

udzielenia mu pierwszej pomocy, jeśli dostrzec, że na k. 33-36 znajduje się karta

informacyjna leczenia szpitalnego pokrzywdzonego w dniach 26-27.01.2018 r.

V KZ 61/25

4

wystawiona przez Uniwersyteckie Centrum Kliniczne w G,.– Kliniczny Oddział

Ratunkowy, z której treści wprost wynika, że powodem przywiezienia pacjenta

przez Zespół Ratownictwa Medycznego (ZRM) po awanturze domowej, był uraz

głowy i kończyny dolnej prawej. W karcie tej zapisano również, że z relacji pacjenta

wynika, iż został on uderzony przez brata siekierą w głowę, jak również i to, że rany

po oczyszczeniu i zrewidowaniu zszyto szwami. Warto podkreślić, że dokumentacją

tą dysponowała biegła opiniując w sprawie (k. 169 i następne). Ponadto z akt

sprawy wynika, że przesłuchanie pokrzywdzonego, które miało miejsce w dniu 27

stycznia 2018 r. poprzedzono badaniem stanu jego trzeźwości. W protokole (k. 37)

wskazano, że o godzinie 12.10 po badaniu pokrzywdzonego alkomatem uzyskano

wynik 0,00 promila. Nie jest zatem tak jak sugeruje skarżący, że do przesłuchania

pokrzywdzonego doszło w czasie, gdy znajdował o w stanie upojenia alkoholowego.

Nie można wreszcie też podzielić stanowiska skarżącego w kwestii oceny

niezawisłości i bezstronności sędziów rozpoznających jego sprawę. Brak jest

jakichkolwiek konkretnych argumentów mogących potwierdzać stawianą przez

skazanego tezę. Jest zatem jasne, że wszystkie te okoliczności były przedmiotem

oceny w postępowaniu karnym i nie stanowią one podstawy do wznowienia

postępowania.

Słusznie w tej sytuacji, wobec stwierdzenia, że wniosek skazanego o

wznowienie postępowania nie został oparty o którąkolwiek z podstaw ustawowych,

odmówiono jego przyjęcia, zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k.

Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

[J.J.]

[a.ł]

Tomasz Artymiuk Piotr Mirek Jarosław Matras