Pozew byłej policjantki o wyrównanie uposażenia zostaje w sądzie powszechnym

Pozwem z 8 stycznia 2026 r. powódka Z. J. wniosła o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa- Komendanta (...)Policji kwoty 1182,66 zł tytułem wyrównania uposażenia zasadniczego oraz dodatku wysługi lat wraz z odsetkami.

W odpowiedzi na pozew z 23 lutego 2026 r. pozwany wniósł o odrzucenie pozwu na podstawie art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c. uzasadniając to tym, że do sprawa powinna być rozpoznana na drodze administracyjnej.

Postanowieniem z 2 kwietnia 2026 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieścia odmówił odrzucenia pozwu.

W zażaleniu z 5 maja 2026 r. pozwany wniósł o uchylenie powyższego postanowienia w całości i odrzucenie pozwu. Ponadto pozwany wniósł o zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Sąd Okręgowy, zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 września 2014 r., sygn. I OSK 1317/13, organy służb mundurowych mogą kształtować w drodze postępowania administracyjnego prawo do uposażenia jedynie funkcjonariuszy pozostających w służbie. Nie oznacza to, że po zwolnieniu ze służby funkcjonariusz traci roszczenie z tytułu prawa do uposażenia lub innych świadczeń, o jakich mowa w rozdziale 9 ustawy o Policji, ale ich rozpoznanie nie następuje w ramach procedury administracyjnej, lecz sądowej przed sądami powszechnymi (np. patrz uchwała SN z 26 stycznia 2006 r., sygn. III PZP 1/05, wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., sygn. I OSK 1293/14).

Niewątpliwie stosunek służby jest stosunkiem administracyjnoprawnym, a zatem wszelkie kwestie dotyczące wypłaty uposażenia w czasie jego trwania są regulowane materialnie, w oparciu o ustawę z 6 lipca 1990 r. o Policji oraz procesowo w oparciu o ustawę z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego. W świetle art. 99 ust. 2 ustawy o Policji policjant otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie z tytułu pełnienia służby. Przepis ten dotyczy policjanta pełniącego służbę w Policji. Z kolei z art. 106 ust. 3 wskazanej ustawy wynika jednak, że prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Uposażenie z tytułu świadczonej służby ma podstawę w publicznoprawnym (administracyjnoprawnym) stosunku służbowym, ale przez to nie traci ono charakteru wierzytelności pieniężnej, do jakiej z tytułu pełnionej służby nabywa prawo funkcjonariusz publiczny wobec państwa - Skarbu Państwa (art. 33 k.c.) reprezentowanego w danym przypadku przez właściwego (wskazanego w ustawie) przełożonego (por. uzasadnienie uchwały Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 26 stycznia 2006 r., III PZP 1/05), postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z 14.10.2025 r., XXI Pz 103/25).

W związku z powyższym Sąd Okręgowy popiera stanowisko przyjęte przez Sąd Rejonowy według, którego w przypadku zakończenia stosunku zatrudnia funkcjonariusza Policji właściwe do rozpoznania spraw dotyczących jego uposażenia są sądy powszechne ze względu na brak wystąpienia stosunku prawnoadministracyjnego, który uzasadniał by skierowanie sprawy na drogę administracyjną.

Ze względu na to, że powódka jest byłym funkcjonariuszem Policji właściwym do rozpoznania jej sprawy jest sąd powszechny, tym samym brak było podstaw do odrzucenia pozwu zgodnie ze stanowiskiem skarżącego.

Z powyższych względów Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji. W zakresie kosztów postępowania zażaleniowego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 108 k.p.c.