Sąd zasądził od sprzedawcy radarów 55 719 zł zwrotu ceny po odstąpieniu od umowy

wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowie

z dnia 20 marca 2025 r.

I

Strona powodowa (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. w pozwie wniesionym w postępowaniu upominawczym

w dniu 22 kwietnia 2024 r. skierowanym przeciwko R. K. domagała się zasądzenia kwoty 55.719,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 55.719,00 zł od dnia 9 listopada 2023 r. do dnia zapłaty

a także zasądzenia kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na uzasadnienie żądania pozwu (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością podniosła, iż na podstawie przedstawionej przez pozwanego oferty z dnia 30 listopada 2022 r. zamówiła od pozwanego dostawę i montaż

w miejscowości (...) sztuk radarów (...). W związku z dostarczeniem radarów pozwany wystawił fakturę VAT numer (...) w dniu 19 grudnia 2022 r. Strona powodowa z uwagi na problemy w funkcjonowaniu radarów

i konieczność ich skalibrowania, z którą zwlekał pozwany, zapłaciła kwotę objętą fakturą VAT w 2 transzach, tj. 23 lutego 2023 r. i 24 lutego 2023 r.

Strona powodowa podała, że krótko po rozliczeniu z pozwanym Gmina J. zgłaszała kilkakrotnie informację o nieprawidłowym funkcjonowaniu radarów. Informacje te były przekazywane do pozwanego z wezwaniem do usunięcia usterek. Pozwany pomimo przekazywaniu informacji o nieprawidłowym funkcjonowaniu radarów nie podejmował działań zmierzających do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania radarów. Wobec bezczynności pozwanego strona powodowa skierowała do R. K. zgłoszenie reklamacyjne i wyznaczyła termin doprowadzenia radarów do stanu poprawnego do dnia 31 maja 2023 r. Pozwany zignorował zgłoszenie a następnie zaniechał odbierania od strony powodowej informacji o niepoprawnym działaniu radarów. Brak było możliwości telefonicznego kontaktu z pozwanym jak i osobistego w miejscu siedziby pozwanego. Pozwany nie odbierał korespondencji ani wiadomości przesyłanych pocztą elektroniczną.

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością naprowadziła, że wobec bierności pozwanego, braku możliwości kontaktu z nim, otrzymywanych przez stronę powodową monitów Gminy J. o spowodowanie prawidłowego funkcjonowania radarów lub ich wymiany na sprawne, spełniające założone funkcje, strona powodowa skierowała 18 września 2023 r. do pozwanego wezwanie ostateczne do dokonania w terminie 14 dni od otrzymania wezwania wymiany 3 sztuk radarów (...) w miejscu ich zamontowania, tj. w miejscowości J. na nowe, wolne od wad i trwałego zapewnienia ich poprawnego funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem. Wezwanie ostateczne zawierało również informację, iż w przypadku niedokonania przez pozwanego wymiany radarów w wyznaczonym terminie strona powodowa odstąpi od umowy i będzie żądać zwrotu zapłaconej ceny za radary. Pozwany odebrał wezwanie 19 września 2023 r. Nie dokonał wymiany radarów w wyznaczonym terminie ani w terminie późniejszym. Nie zajął również stanowiska w odniesieniu do otrzymanego wezwania jak również nie podjął jakichkolwiek innych działań związanych z radarami.

Strona powodowa stwierdziła, że wobec braku jakiejkolwiek reakcji pozwanego na wezwanie do dokonania w terminie 14 dni od otrzymania wezwania wymiany 3 sztuk radarów (...) a miejscu ich zamontowania, tj. w miejscowości J. na nowe, wolne od wad i trwałego zapewnienia ich poprawnego funkcjonowania zgodnego z przeznaczeniem oraz na skutek otrzymania od Gminy J. 23 października 2023 r. wezwania do wymiany radarów na wolne od wad, nowe egzemplarze skierowała do pozwanego pismo datowane na dzień 24 października 2023 r. obejmujące oświadczenie o odstąpieniu od umowy. W piśmie tym strona powodowa wezwała także pozwanego do demontażu

i usunięcia 3 sztuk radarów (...) z miejsca ich zamontowania w terminie 7 dni od otrzymania oświadczenia o odstąpieniu od umowy. Strona powodowa zagroziła równocześnie, że w przypadku braku ich demontażu i usunięcia radarów z miejsca zamontowania przez pozwanego w wyznaczonym terminie (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością dokona ich demontażu na koszt i ryzyko pozwanego. Pozwany otrzymał pismo z dnia 24 października 2023 r. zawierające oświadczenie o odstąpieniu od umowy oraz żądanie zwrotu zapłaconej ceny 25 października 2023 r. Pozwany nie podjął żadnych działań związanych z oświadczeniem strony powodowej o odstąpieniu od umowy

w szczególności nie zwrócił stronie powodowej zapłaconej ceny za dostawę

i montaż radarów. Nie zdemontował radarów i nie usnął ich z miejsca zamontowania.

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością podała, że wobec braku demontażu i usunięcia radarów oraz interwencji przedstawiciela Gminy J. 30 stycznia 2024 r. zdemontowała radary dostarczone i zamontowane przez pozwanego. W ich miejsce zamontowała radary innego producenta.

Strona powodowa podniosła, że z uwagi na brak zwrotu zapłaconej ceny skierowała przez pełnomocnika wezwanie do zapłaty w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Pozwany nie podjął przesyłki obejmującej wezwanie do zapłaty. Z tego względu strona powodowa domagała się zapłaty kwoty 55.719,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 9 listopada 2023 r. W dniu 25 października 2023 r. pozwany otrzymał bowiem oświadczenie strony powodowej o odstąpieniu od umowy i wezwanie do zwrotu ceny.

W wezwaniu wskazany został przy tym termin 14 dni od otrzymania pisma (k. 3 – 6).

Na podstawie odpisów dokumentów i wydruków dołączonych do pozwu oraz twierdzeń zawartych w uzasadnieniu pozwu referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Tarnowie V Wydziału Gospodarczego w dniu 30 kwietnia 2024 r. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, którym nakazał pozwanemu R. K., aby zapłacił na rzecz strony powodowej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. kwotę 55.719,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 55.719,00 zł od dnia 9 listopada 2023 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 6.403,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 6.403,00 zł od dnia uprawomocnienia nakazu zapłaty do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu w terminie dwóch tygodni od doręczenia nakazu, albo wniósł w tymże terminie sprzeciw (k. 36).

W dniu 3 czerwca 2024 r. (data oddania przesyłki w placówce pocztowej operatora pocztowego obowiązanego do świadczenia usług powszechnych) pozwany R. K. wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty z dnia 30 kwietnia 2024 r., którego odpis został doręczony pozwanemu w dniu 21 maja 2024 r., zaskarżając orzeczenie w całości i zażądał oddalenia powództwa w całości, umorzenia postępowania, uchylenia nakazu zapłaty oraz zasądzenia kosztów procesu.

Pozwany podał, że radary (...) zostały zamontowane jako

w 100,00 % sprawne i działające.

R. K. podniósł, że sprzedał i zamontował setki tego rodzaju urządzeń w całej Polsce.

Pozwany wyjaśnił, że czujniki w znakach aktywnych były czujnikami D. o kącie działania około 16 – 30 stopni. Czujnik taki działał w ten sposób, że wysyłał wiązkę pełnej szerokości o częstotliwości około 24 Ghz. Wiązka ta odbijała się od przeszkód oraz od poruszających się obiektów na całej szerokości działania czujnika. Wszelkie przeszkody typu drzewa, krzaki, słupy, ogrodzenia, domy zmniejszały czułość takiego czujnika i mogły powodować błędne odczyty. Czujnik odbierał również i analizował najmocniejszy sygnał. Jeżeli zatem za samochodem osobowym jechał bus lub ciężarówka, wówczas czujnik wychwytywał ten większy samochód nawet gdy ten większy pojazd jechał wolniej. Sygnał odbity od większego pojazdu był mocniejszy mimo znacznej odległości od czujnika. Tego rodzaju czujniki stosowane były niegdyś w radarach używanych przez Policję. Ponieważ odczyty były błędne, Policja oraz inne służby zrezygnowały z ich używania. Nie można było bowiem dokładnie określić, który samochód miał tę prędkość, jaką wskazał dany radar. Radary takie mierzyły przy tym na bieżąco samochody poruszające się w przeciwnym kierunku. Jeżeli taki pojazd znajdował się bliżej czujnika, oznaczało to, że sygnał dla czujnika był mocniejszy i dopiero po minięciu się samochodów czujnik zaczynał mierzyć samochód nadjeżdżający. Mógł wówczas wystąpić efekt późnego wyświetlenia prędkości.

R. K. podał, że po montażu zostały ustawione parametry na standardowe dla takich radarów. Jego pracownicy kilkakrotnie byli na miejscu i przestawiali parametry radarów tak, aby odpowiadały one zamawiającemu. Zmiana parametrów nie wchodziła przy tym w cenę sprzedaży ponieważ zamawiający mógł samodzielnie je zmienić z pomocą komputera lub telefonu. Zmiany polegały na ustawieniu innej prędkości ograniczenia dla znaku B 30, innej czułości, zakresu mierzonych prędkości itp., co w każdej chwili mógł zrobić zamawiający i co nie było objęte usługą po sprzedaży radarów. Po jedynym z takich wyjazdów okazało się przy tym, że parametry nie były ustawione w taki sposób, jak zostawili je monterzy R. K..

Pozwany naprowadził, że radary zostały nawet zdemontowane i przetestowane w warunkach bez jakichkolwiek przeszkód. Okazało się wówczas, że działały prawidłowo. Zostały w związku z tym odwiezione na miejsce zamontowania.

R. K. stwierdził, że w przypadku tych radarów mogły zostać zamontowane lepsze czujniki, które miały lepsze oprogramowanie do wychwytania samochodów. Były jednak droższe o około 1.000,00 zł. Strona powodowa zawsze jednak żądała jak najtańszych rozwiązań bez względu na jakość.

Pozwany zarzucił, że w radarach tych doszło do wymiany czujników na takie, które działały nawet w niekorzystnych warunkach ale stronie powodowej zależało na jak najniższej cenie. Czujniki zamontowane w tych radarach działały przy tym prawidłowo ale musiały do tego mieć odpowiednie warunki (k. 45 – 46).

II

Stan faktyczny sprawy w znacznej części okazał się bezsporny.

Strony zgodnie przyznały, że (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zamówiła u R. K. dostawę i montaż radarów (...) (k. 3 – 6, k. 45 – 46, wydruk oferty z dnia 30 listopada 2022 r. – k. 10 – 11

verte, wydruk zamówienia z dnia 2 grudnia 2022 r. – k. 12, zeznania świadka G. S. – 77 – 77

verte).

Bezsporne było to, że (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zamówiła 3 radary w celu ich zamontowania w miejscowości J. (k. 3 – 6, wydruk oferty z dnia 30 listopada 2022 r. – k. 10 – 11

verte, wydruk zamówienia z dnia 2 grudnia 2022 r. – k. 12).

Strony zgodne były co do tego, że R. K. dostarczył i zamontował radary (k. 3 – 6, k. 45 – 46, wydruk faktury VAT numer (...) z dnia 19 grudnia 2022 r. – k. 13).

Poza sporem było to, że w związku z dostarczeniem radarów R. K. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w dniu 19 grudnia 2022 r. fakturę VAT numer (...) (k. 3 – 6, wydruk faktury (...) numer (...) z dnia 19 grudnia 2022 r. – k. 13).

Nie było sporu co do tego, że (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z uwagi na problemy w funkcjonowaniu radarów i konieczność ich skalibrowania zapłaciła kwotę objętą fakturą VAT w 2 transzach, tj. 23 lutego 2023 r. i 24 lutego 2023 r. (k. 3 – 6, wydruk historii rachunku – k. 13).

Bezsporne było to, że Gmina J. kilkakrotnie informowała o nieprawidłowym funkcjonowaniu radarów, informacje te z kolei (...) spółka

z ograniczoną odpowiedzialnością przekazywała R. K. (k. 3 – 6, wydruk wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną w dniu 22 maja 2023 r. – k. 16, wydruk wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną w dniu 27 stycznia 2023 r. – k. 19, odpis pisma z dnia 23 października 2023 r. – k. 26, zeznania świadka S. P. – k. 76 – 76

verte, zeznania świadka G. S. – k. 77 – 77

verte).

Poza sporem było to, że (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością skierowała do R. K. zgłoszenie reklamacyjne i wyznaczyła termin doprowadzenia radarów do stanu poprawnego do dnia 31 maja 2023 r. (k. 3 – 6, wydruk wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną w dniu 22 maja 2023 r. – k. 16).

Nie było sporu co do tego, że (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością skierowała 18 września 2023 r. do R. K. wezwanie do wymiany w terminie 14 dni od otrzymania wezwania 3 sztuk radarów RDW – 90

w miejscu ich zamontowania, tj. w miejscowości J. na nowe, wolne od wad i trwałego zapewnienia ich poprawnego funkcjonowania zgodne z przeznaczeniem (k. 3 – 6, odpis pisma z dnia 18 września 2023 r. – k. 21).

Bezsporne było to, że wezwanie skierowane do R. K. zawierało również informację, iż w przypadku nie dokonania wymiany radarów w wyznaczonym terminie (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością odstąpi od umowy i będzie żądać zwrotu zapłaconej ceny za radary (k. 3 – 6, odpis pisma z dnia 18 września 2023 r. – k. 21).

Poza sporem było to, że R. K. odebrał wezwanie 19 września 2023 r. (k. 3 – 6, odpis potwierdzenia doręczenia z dnia 19 września 2023 r. – k. 22).

Nie było sporu co do tego, że (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w piśmie z dnia 24 października 2023 r. skierowanym do R. K. złożyła oświadczenie o odstąpieniu od umowy sprzedaży wzywając jednocześnie R. K. do demontażu i usunięcia 3 sztuk radarów (...)

z miejsca ich zamontowania w terminie 7 dni od otrzymania oświadczenia o odstąpieniu od umowy (k. 3 – 6, odpis pisma z dnia 24 października 2023 r. – k. 24).

Bezsporne było to, że w piśmie z dnia 24 października 2023 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością stwierdziła, że w przypadku braku demontażu i usunięcia radarów z miejsca zamontowania przez R. K. w wyznaczonym terminie (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością dokona ich demontażu na koszt i ryzyko R. K. (k. 3 – 6, odpis pisma z dnia 24 października 2023 r. – k. 24).

Poza sporem było to, że pismo z dnia 24 października 2023 r. zawierające oświadczenie o odstąpieniu od umowy oraz żądanie zwrotu zapłaconej ceny R. K. otrzymał 25 października 2023 r. (k. 3 – 6, odpis potwierdzenia doręczenia z dnia 26 października 2023 r. – k. 25).

Nie było sporu co do tego, że (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wobec braku demontażu i usunięcia radarów oraz interwencji przedstawiciela Gminy J. 30 stycznia 2024 r. zdemontowała radary dostarczone i zamontowane przez R. K. instalując w ich miejsce radary innego producenta (k. 3 – 6 , odpis protokołu wymiany z dnia 30 stycznia 2023 r. – k. 28).

Bezsporne było to, że z uwagi na brak zwrotu zapłaconej ceny (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością skierowała do R. K. przez pełnomocnika wezwanie do zapłaty w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania (k. 3 – 6, odpis pisma z dnia 15 lutego 2024 r. – k. 29, odpis potwierdzenia nadania przesyłki poleconej – k. 31).

Poza sporem było to, że R. K. nie podjął przesyłki obejmującej wezwanie do zapłaty (k. 3 – 6, odpis koperty – k. 32 – 32

verte).

Sąd Rejonowy w Tarnowie ustalił ponadto następujący stan faktyczny:

Pod koniec listopada 2022 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością skierowała do R. K. zapytanie dotyczące urządzeń służących do pomiaru prędkości pojazdów.

Dowód: zeznania świadka G. S. – k. 77 – 77

verte.

W dniu 30 listopada 2022 r. R. K. skierował do (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ofertę sprzedaży radarów (...).

Stosownie do treści oferty radar (...) umożliwiał m. in. pomiar prędkości nadjeżdżającego samochodu i wyświetlenie go na dużym, czytelnym wyświetlaczu z dokładnością do 1,00 km/h.

Zasięg działania radaru wynosił do 450,00 m.

Z kolei zakres mierzonej prędkości wynosił od 1,00 km do 320,00 km.

Dowód: wydruk oferty z dnia 30 listopada 2022 r. – k. 10 – 11

verte.

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożyła zamówienie u R. K. na urządzenia służące do pomiarów prędkości pojazdów.

Dowód: wydruk zamówienia z dnia 2 grudnia 2022 r. – k. 12; zeznania świadka G. S. – k. 77 – 77

verte.

Doszło do tego 2 grudnia 2022 r., kiedy to (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożyła zamówienie u R. K. na 3 radary (...) za łączną cenę 55.719,00 zł.

Dowód: wydruk zamówienia z dnia 2 grudnia 2022 r. – k. 12.

R. K. sprzedał (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością 3 radary (...) za łączną cenę 55.719,00 zł.

Wystawił w związku z tym (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością fakturę VAT numer (...) w dniu 19 grudnia 2022 r.

Termin zapłaty ceny sprzedaży został określony na dzień 2 stycznia 2023 r.

Dowód: wydruk faktury VAT numer (...) z dnia 19 grudnia 2022 r. – k. 13.

Urządzenia zostały zamontowane w miejscowości J. przy ulicy (...), ulicy (...) i przy ulicy (...).

Dowód: zeznania świadka S. P. – k. 76 – 76

verte.

Zamontowane urządzenia od chwili ich zainstalowania pokazywały inną prędkość aniżeli wskazywały prędkościomierze w pojazdach.

Dowód: odpis pisma z dnia 23 października 2023 r. – k. 26; zeznania świadka S. P. – k. 76 – 76

verte; zeznania świadka G. S. – k. 77 – 77

verte.

Zgłoszenia na ten temat pochodziły od kierowców pojazdów, które przejeżdżały obok zamontowanych urządzeń służących do pomiarów prędkości. Kierowcy pojazdów twierdzili, że przejeżdżali z prędkością dopuszczalną a urządzenia pokazywały inną prędkość.

Dowód: zeznania świadka S. P. – k. 76 – 76

verte.

Już w dniu 22 grudnia 2022 r. „(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zwróciła się do R. K. o skalibrowanie zamontowanych radarów w taki sposób, aby wskazywały odpowiednią prędkość.

Dowód: wydruk wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną w dniu 20 grudnia 2022 r. – k. 20.

W dniu 30 grudnia 2022 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zawiadomiła R. K., że radary zamontowane w miejscowości J. nie działały prawidłowo. Zamawiający radary, tj. Gmina J. zażądała przy tym, aby przy kalibracji radarów obecny był pracownik Urzędu Gminy J..

Dowód: wydruk wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną w dniu 30 grudnia 2022 r. – k. 19.

W dniu 27 stycznia 2023 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zwróciła się do R. K. o podanie informacji w sprawie skalibrowania radarów zamontowanych w miejscowości J..

Dowód: wydruk wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną w dniu 27 stycznia 2023 r. – k. 19.

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wezwała R. K. do naprawy radarów w terminie do 2 lutego 2023 r. pod rygorem odstąpienia od umowy.

Dowód: wydruki wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną w dniu 30 stycznia 2023 r. – k. 18, k. 47.

Radary zainstalowane przez R. K. zostały zdemontowane.

W wiadomości z dnia 15 lutego 2023 r. skierowanej do R. K. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością żądała wskazania daty ich ponownego montażu.

Dowód: wydruki wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną w dniu 15 lutego 2023 r. – k. 17, k. 47.

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zapłaciła R. K. w dniu 23 lutego 2024 r. kwotę 27.869,00 zł zaś w dniu 24 lutego 2024 r. kwotę 27.850,00 zł tytułem ceny sprzedaży objętej fakturą VAT numer (...).

Dowód: wydruk historii rachunku – k. 14 – 14

verte.

Radary zmontowane przez R. K. nie działały w sposób prawidłowy w dalszym ciągu. Urządzenia wskazywały niezgodną z rzeczywistością prędkość przejeżdżającego samochodu.

Dowód: wydruk wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną w dniu 22 maja 2023 r. – k. 16; odpis pisma z dnia 23 października 2023 r. – k. 26 .

Urządzenie testował pracownik Urzędu Miasta i Gminy J. oraz pracownik (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Urządzenia pokazywały wartości znacznie odbiegające od tych prędkości, z którymi pojazdy przejeżdżał obok tych urządzeń.

Dowód: zeznania świadka S. P. – k. 76 – 76

verte; zeznania świadka G. S. – k. 77 – 77

verte.

Rozbieżności sięgały nawet 30,00 km/h.

Dowód: zeznania świadka G. S. – k. 77 – 77

verte.

Gmina J. nabyła urządzenia od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i od tego sprzedawcy chciała wyegzekwować skalibrowanie tych urządzeń.

Dowód: odpis pisma z dnia 23 października 2023 r. – k. 26; zeznania świadka S. P. – k. 76 – 76

verte.

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zawiadomiła

w dniu 22 maja 2023 r. R. K. o zgłoszeniu przez Gminę J. nieprawidłowości w działaniu radarów. Wezwała przy tym do doprowadzenia radarów do stanu poprawnego i należytego funkcjonowania do dnia 31 maja 2023 r.

Dowód: wydruk wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną w dniu 22 maja 2023 r. – k. 16.

W wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną w dniu 9 stycznia 2024 r. do R. K. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zwróciła się z zapytaniem, czy w związku z odstąpieniem od umowy zawartej pomiędzy stronami R. K. zdemontował radary z miejscowości J..

Dowód: wydruk wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną w dniu 9 stycznia 2024 r. – k. 15.

Ostatecznie urządzenia służące do pomiaru prędkości zostały zdemontowane i wymienione na takie, które działały prawidłowo.

Dowód: odpis protokołu wymiany z dnia 30 stycznia 2023 r. – k. 28; zeznania świadka S. P. – k. 76 – 76

verte.

Do zdemontowania urządzeń 3 radarów służących do pomiaru prędkości zlokalizowanych na terminie miejscowości J. doszło w dniu 30 stycznia 2023 r.

W ten sposób doszło do wymiany urządzeń R. K. jako producenta i zamontowania w ich miejsce innych, których sprawność działania została zweryfikowana.

Dowód: odpis protokołu wymiany z dnia 30 stycznia 2023 r. – k. 28.

W tym celu (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nabyła tego samego rodzaju urządzenia ale od innego producenta.

Dowód: zeznania świadka G. S. – k. 77 – 77

verte.

Powyższy stan faktyczny sprawy został uznany w nieznacznej części za bezsporny na podstawie art. 229. k.p.c.

Strony zgodnie przyznały, że (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zamówiła u R. K. dostawę i montaż radarów (...).

Strony zgodne były co do tego, że R. K. dostarczył i zamontował radary.

Okoliczności powyższe zostały przytoczone przez obydwie strony tak

w pozwie jak i w sprzeciwie od nakazu zapłaty. Jako że przyznanie powołanych okoliczności wynikających z pisemnych oświadczeń obu stron nie budziło

w świetle przeprowadzonego postępowania dowodowego wątpliwości, okoliczności te zostały uznane za prawdziwe. Dlatego też, zważywszy na zasadę wyrażoną w art. 229. k.p.c., fakty te sąd uznał za rzeczywiście zaistniałe.

Powyższy stan faktyczny sprawy został także uznany w znikomej części za bezsporny na podstawie art. 230. k.p.c.

Bezsporne było to, że „(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zamówiła 3 radary w celu ich zamontowania w miejscowości J..

Poza sporem było to, że w związku z dostarczeniem radarów R. K. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w dniu 19 grudnia 2022 r. fakturę VAT numer (...).

Nie było sporu co do tego, że (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z uwagi na problemy w funkcjonowaniu radarów i konieczność ich skalibrowania zapłaciła kwotę objętą fakturą VAT w 2 transzach, tj. 23 lutego 2023 r. i 24 lutego 2023 r.

Bezsporne było to, że Gmina J. kilkakrotnie informowała o nieprawidłowym funkcjonowaniu radarów, informacje te z kolei (...) spółka

z ograniczoną odpowiedzialnością przekazywała R. K..

Poza sporem było to, że (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością skierowała do R. K. zgłoszenie reklamacyjne i wyznaczyła termin doprowadzenia radarów do stanu poprawnego do dnia 31 maja 2023 r.

Nie było sporu co do tego, że (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością skierowała 18 września 2023 r. do R. K. wezwanie do wymiany w terminie 14 dni od otrzymania wezwania 3 sztuk radarów RDW – 90

w miejscu ich zamontowania, tj. w miejscowości J. na nowe, wolne od wad i trwałego zapewnienia ich poprawnego funkcjonowania zgodne z przeznaczeniem.

Bezsporne było to, że wezwanie skierowane do R. K. zawierało również informację, iż w przypadku nie dokonania wymiany radarów w wyznaczonym terminie (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością odstąpi od umowy i będzie żądać zwrotu zapłaconej ceny za radary k. 3 – 6, odpis pisma z dnia 18 września 2023 r. – k. 21).

Poza sporem było to, że R. K. odebrał wezwanie 19 września 2023 r.

Nie było sporu co do tego, że (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w piśmie z dnia 24 października 2023 r. skierowanym do R. K. złożyła oświadczenie o odstąpieniu od umowy sprzedaży wzywając jednocześnie R. K. do demontażu i usunięcia 3 sztuk radarów (...)

z miejsca ich zamontowania w terminie 7 dni od otrzymania oświadczenia o odstąpieniu od umowy.

Bezsporne było to, że w piśmie z dnia 24 października 2023 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością stwierdziła, że w przypadku braku demontażu i usunięcia radarów z miejsca zamontowania przez R. K. w wyznaczonym terminie (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością dokona ich demontażu na koszt i ryzyko R. K..

Poza sporem było to, że pismo z dnia 24 października 2023 r. zawierające oświadczenie o odstąpieniu od umowy oraz żądanie zwrotu zapłaconej ceny R. K. otrzymał 25 października 2023 r.

Nie było sporu co do tego, że (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wobec braku demontażu i usunięcia radarów oraz interwencji przedstawiciela Gminy J. 30 stycznia 2024 r. zdemontowała radary dostarczone i zamontowane przez R. K. instalując w ich miejsce radary innego producenta.

Bezsporne było to, że z uwagi na brak zwrotu zapłaconej ceny (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością skierowała do R. K. przez pełnomocnika wezwanie do zapłaty w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania.

Poza sporem było to, że R. K. nie podjął przesyłki obejmującej wezwanie do zapłaty.

Fakty te przytoczone przez stronę powodową w pozwie nie doczekały się z przeciwnej strony wyraźnego zaprzeczenia czy też potwierdzenia. Skoro zatem strona przeciwna nie wypowiedziała się co do przytoczonych okoliczności, fakty te sąd, mając na uwadze treść pozwu jak i sprzeciwu od nakazu zapłaty oraz wyniki całej rozprawy w szczególności dowody z odpisów dokumentów

i wydruków zalegających w aktach sprawy a także zeznania świadków, mógł uznać za przyznane a w konsekwencji za rzeczywiście zaistniałe.

Rekonstrukcji stanu faktycznego w pozostałej części sąd dokonał na podstawie odpisów dokumentów i wydruków zgromadzonych w toku postępowania dowodowego. Sąd nie dopatrzył się uchybień w ich treści oraz formie.

Dokumenty prywatne, odpisy dokumentów prywatnych oraz wydruki sąd uznał za autentyczne i wiarygodne. Żadna ze stron ich nie kwestionowała, tak pod względem poprawności formalnej jak i materialnej. Nie ujawniły się też jakiekolwiek okoliczności podważające moc dowodową dokumentów, odpisów tych dokumentów czy wydruków, które należałoby brać pod uwagę z urzędu. Domniemania, z których korzystają dokumenty urzędowe jak i prywatne [autentyczności i złożenia zawartego w nim oświadczenia przez osobę, która podpisała dokument prywatny (

vide: T. Ereciński, „Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze. Część druga. Postępowanie zabezpieczające. Tom 1”, wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2007 r., pod red. T. Erecińskiego, s. 576, teza 11 do art. 245, s. 590, teza 1 do art. 253)], pozostały niewzruszone. Dokumenty prywatne stanowiły dowód tego, że osoby, które je podpisały, złożyły oświadczenia zawarte w dokumentach (art. 245. k.p.c. w zw. z art. 233. § 1. k.p.c.). Wydruki natomiast stanowiły dowód co do istnienia zapisu komputerowego o określonej treści, która została w nich zawarta, w chwili dokonywania wydruku (art. 243

(

1). k.p.c. w zw. z art. 244. § 1. k.p.c. i art. 245. k.p.c. w zw. z art. 233. § 1. k.p.c.) (

vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt I ACa 1399/12, nie publ., LEX numer 1362755).

Zeznania świadków S. P. i G. S. stanowić mogły podstawę czynionych ustaleń faktycznych, jako że w zakresie okoliczności relewantnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy co do zasady jawiły się one jako jasne i logiczne, a nadto pozostawały wewnętrznie spójne i korespondowały wzajemnie ze sobą jak i z pozostałą częścią materiału dowodowego. Zeznania świadków stanowiły spójną całość, zatem sąd nie znalazł powodów, by kwestionować którąkolwiek ich część tym bardziej, że strony postępowania nie przedstawiły żadnego dowodu, który mógłby poddać w wątpliwość te depozycje. Świadkowie potwierdzili w całości wersję strony powodowej.

Twierdzenia zawarte w sprzeciwie od nakazu zapłaty nie mogły zastąpić odpowiednich środków dowodowych ani zostać uznane w tym zakresie za przyznane. Powszechnie aprobowaną w demokratycznych państwach prawnych zasadą pozostaje bowiem reguła, że

ius civile vigilantibus scriptum est, co oznacza, iż prawo cywilne wymaga dbałości zainteresowanego o swoje prawa (

vide: uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r., sygn. akt SK 9/98, publ. OTK ZU 1999 r., nr 4, poz. 78). Zważywszy na powyższe rozważania dotyczące oceny dowodów w postaci odpisów i wydruków dokumentów należało stwierdzić podzielając ten pogląd, że „reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej. Jeżeli strona powodowa udowodniła fakty przemawiające za zasadnością powództwa, to na stronie pozwanej spoczywa ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających jej zdaniem oddalenie powództwa” (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 kwietnia 1982 r., sygn. akt I CR 79/82, nie publ., LEX nr 8416). Jeżeli zatem (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością przedstawiła środki dowodowe w postaci wydruków dokumentów prywatnych jak i odpisów dokumentów prywatnych ale i zeznania świadków, których treść uzasadniała roszczenie, to pozwany powinien przynajmniej podważyć prawdziwość wniosków wynikających

z odpisów i wydruków tych dokumentów jak i depozycji świadków przedstawionych w toku postępowania przez stronę powodową, co spowodowałoby, iż ciężar dowodu znów spocząłby na stronie powodowej zgodnie z treścią art. 6. k.c.

Zważywszy zatem na zaoferowane przez stronę powodową i przeprowadzone dowody należało przy tym stwierdzić, iż okoliczności uzasadniających

w jakikolwiek sposób uchybienie terminowi zapłaty w związku z zawarciem przez strony umowy sprzedaży a następnie w związku z odstąpieniem od umowy sprzedaży przez stronę powodową pozwany nie wykazał.

Jeśli materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych w myśl twierdzeń jednej ze stron, sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje w rezultacie braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. Zatem skoro strona, na której spoczywał ciężar udowodnienia okoliczności, nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń, to ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia.

Sąd uznał przy tym, iż nie ma podstaw do dalszego uzupełnienia z urzędu postępowania dowodowego. W tym zakresie sąd nie mógł wyręczać strony

i niejako w zastępstwie przeprowadzać taki dowód, gdyż takie postępowanie byłoby sprzeczne z zasadą kontradyktoryjności. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego „od 1 lipca 1996 r. wskutek zmiany treści art. 232 KPC oraz skreślenia § 2 w art. 3 KPC nastąpiło zniesienie zasady odpowiedzialności sądu za wynik postępowania dowodowego” (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 października 1998 r. sygn. akt II UKN 244/98, publ. OSNAP 1999 r., nr 20, poz. 662 i w wyroku z dnia 30 czerwca 2000 r., sygn. akt II UKN 615/99, publ. OSNAP 2002 r., nr 1, poz. 24). Rola sądu w sprawie winna ograniczać się jedynie do pozostawania obiektywnym arbitrem w sporze stron (zasada kontradyktoryjności). Sąd jedynie wyjątkowo może wykazywać inicjatywę dowodową, spoczywającą cały czas na stronach pod groźbą przegrania procesu. Zdanie powyższe pozostaje w pełni zgodne z przyjętą linią orzecznictwa i wykładnią Sądu Najwyższego, w myśl której „możliwość dopuszczenia przez sąd dowodu nie wskazanego przez strony nie oznacza, że sąd obowiązany jest zastąpić własnym działaniem bezczynność strony. Jedynie w szczególnych sytuacjach procesowych o wyjątkowym charakterze sąd powinien skorzystać ze swojego uprawnienia do podjęcia inicjatywy dowodowej (art. 232 kpc)” (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 listopada 1997 r., sygn. akt III CKN 244/97, publ. OSNC 1998 r., nr 3, poz. 52). Brak postępowania dowodowego prowadzonego z urzędu był przy tym usprawiedliwiony w świetle poglądu Sądu Najwyższego, w myśl którego „działanie sądu z urzędu i przeprowadzenie dowodu nie wskazanego przez stronę jest po uchyleniu art. 3 § 2 kpc dopuszczalne tylko w wyjątkowych sytuacjach procesowych oraz musi wypływać z opartego na zobiektywizowanej ocenie przekonania o konieczności jego przeprowadzenia” (tak Sąd Najwyższy

w wyroku z dnia 9 września 1998 r., sygn. akt II UKN 182/98, publ. OSNAP 1999 r., nr 17, poz. 556). Pogląd ten pozostawał tym bardziej aktualny w świetle obecnie obowiązującego kodeksu postępowania cywilnego a w szczególności

w kontekście zmian wprowadzonych ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 172 poz. 1804).

Sąd postanowił pominąć dowód z przesłuchania za stronę powodową osób wchodzących w skład zarządu strony powodowej uprawnionych do jej reprezentowania jak i z przesłuchania pozwanego (k. 77

verte), gdyż zgłoszone pozostałe środki dowodowe pozwoliły w wystarczającym stopniu wyjaśnić fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy [art. 299. k.p.c. i art. 300. § 1. k.p.c. w zw.

z art. 227. k.p.c. w zw. z art. 235

2. § 1. pkt 2) i pkt 5) k.p.c.]. Dowód z przesłuchania stron ma charakter subsydiarny, uzupełniający i winien być przeprowadzony wówczas, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy może okazać się niewystarczający dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, co nie miało miejsca w rozstrzyganej sprawie. Jako że wszystkie okoliczności sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione, nie było podstaw do tego, by uzupełniać materiał dowodowy przeprowadzając dowód z przesłuchania za stronę powodową członków zarządu strony powodowej uprawnionych do jej reprezentowania bądź też z przesłuchania pozwanego.

III

Sąd Rejonowy w Tarnowie zważył, co następuje:

Powództwo jako zasadne zostało w całości uwzględnione.

Strona powodowa (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. domagała się od pozwanego R. K. zasądzenia kwoty 55.719,00 zł na podstawie art. 535. k.c. w zw. z art. 556. k.c. i art. 556

(

1) . § 1. pkt 1) k.c. oraz art. 560. § 1. k.c. w zw. z art. 471. k.c., art. 476. k.c. i art. 477. § 1. k.c. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 55.719,00 zł od dnia 9 listopada 2023 r. do dnia zapłaty w oparciu o art. 359. § 1. k.c. i art. 481. § 1., § 2. i § 2

(

4). k.c. w zw. z art. 455. k.c.

W myśl art. 535. k.c. przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.

Według przepisu art. 556. k.c. sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę (rękojmia).

Stosownie do brzmienia art. 556

1. § 1. pkt 1) k.c. wada polega na niezgodności rzeczy sprzedanej z umową. W szczególności rzecz sprzedana jest niezgodna z umową, jeżeli: nie ma właściwości, które rzecz tego rodzaju powinna mieć ze względu na cel w umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia.

Zgodnie z art. 560. § 1. k.c. jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć oświadczenie o obniżeniu ceny albo odstąpieniu od umowy, chyba że sprzedawca niezwłocznie i bez nadmiernych niedogodności dla kupującego wymieni rzecz wadliwą na wolną od wad albo wadę usunie. Ograniczenie to nie ma zastosowania, jeżeli rzecz była już wymieniona lub naprawiana przez sprzedawcę albo sprzedawca nie uczynił zadość obowiązkowi wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady.

Strona, która odstępuje od umowy wzajemnej, obowiązana jest zwrócić drugiej stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy, a druga strona obowiązana jest to przyjąć. Strona, która odstępuje od umowy, może żądać nie tylko zwrotu tego, co świadczyła, lecz również na zasadach ogólnych naprawienia szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania (art. 494. § 1. k.c.).

W myśl art. 471. k.c. dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Po myśli art. 476. k.c. dłużnik dopuszcza się zwłoki, gdy nie spełnia świadczenia w terminie, a jeżeli termin nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela. Nie dotyczy to wypadku, gdy opóźnienie w spełnieniu świadczenia jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Stosownie do treści art. 477. § 1. k.c. w razie zwłoki dłużnika wierzyciel może żądać, niezależnie od wykonania zobowiązania, naprawienia szkody wynikłej ze zwłoki.

Zgodnie z art. 363. § 1. k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, we

Odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy, gdy to wynika z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub z decyzji innego właściwego organu (art. 359. § 1. k.c.).

Po myśli art. 481. § 1. k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy (art. 481. § 2. k.c.).

Zgodnie natomiast z art. 481. § 2

4. k.c. Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie.

Jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika

z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania (art. 455. k.c.).

Norma art. 535. k.c. zawiera regulację statuującą umowę sprzedaży, określa elementy przedmiotowo istotne (

essentialia negotii) umowy sprzedaży oraz zasadnicze obowiązki stron umowy sprzedaży. Stosownie do brzmienia tego przepisu umowa sprzedaży pozostaje umową konsensualną, tj. dochodzi do skutku w wyniku osiągnięcia porozumienia przez kontrahentów, jest umową dwustronnie zobowiązującą, odpłatną oraz wzajemną, gdyż świadczenie jednej strony umowy sprzedaży ma stanowić ekwiwalent świadczenia drugiej strony.

Podstawowymi obowiązkami sprzedawcy wynikającymi z umowy sprzedaży pozostają przeniesienie na kupującego własności sprzedawanej rzeczy

i jej wydanie kupującemu natomiast na kupującym ciąży obowiązek odebrania sprzedanej rzeczy i zapłaty umówionej ceny. Obowiązki te statuowane zostały

w przepisie art. 535. k.c.

Na podstawie poczynionych ustaleń faktycznych należało stwierdzić, że w ramach prowadzonej przez stronę powodową jak i przez pozwanego działalności gospodarczej R. K. zawarł jako sprzedawca z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością jako kupującym umowy sprzedaży, które obejmowały towary w postaci 3 radarów służących do pomiarów prędkości, które zostały zainstalowane na terenie miejscowości J..

Na podstawie zawartych umów R. K. wystawił stronie powodowej fakturę VAT o numerze (...) w dniu 19 grudnia 2022 r. na sumę 55.719,00 zł, która została zapłacona w dniach 23 lutego 2023 r. i 24 lutego 2023 r.

Z ustaleń poczynionych przez sąd wynikało również, że sprzedane przez R. K. towary zostały co prawda wydane kupującemu i zamontowane

w miejscowości J. ale urządzenia te dotknięte były wadami, gdyż wskazywały w sposób niezgodny z rzeczywistością prędkość pojazdów przejeżdżających obok tych urządzeń. Urządzenia były do tego stopnia wadliwe, że ostatecznie doszło do złożenia przez stronę powodową oświadczenia o odstąpieniu od zawartej z pozwanym umowy sprzedaży a następnie (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zdemontowała urządzenia zamontowane na terenie miejscowości J. i ich miejsce zainstalowała inne pochodzące od innego producenta. Pozwany pomimo prób naprawienia urządzeń nie zdołał doprowadzić ich do stanu zgodnego z zawartą umową sprzedaży i do stanu, który rzeczy tego rodzaju powinny mieć ze względu na cel w umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia. Radary służące do pomiarów prędkości wskazywały wartości odmienne od rzeczywistości i to sięgające nawet 30,00 km/h. Z tego względu statecznie strona powodowa złożyła oświadczenie o odstąpieniu od umowy sprzedaży i zażądała zdemontowania urządzeń przez pozwanego. Do wymiany urządzeń nie doprowadził jednak pozwany. Co więcej pozwany pomimo odstąpienia przez kupującego od umowy sprzedaży nie zwrócił ceny sprzedaży.

Z ustalonego stanu faktycznego wynikało zatem, że sprzedawca wykonawca umowę sprzedaży w sposób nieprawidłowy. Z ustaleń faktycznych wynikało bowiem, że sprzedawca wydał kupującemu wadliwe urządzenia i nie doprowadził do skutecznego ich naprawienia na przestrzeni ponad 9 miesięcy od chwili ich sprzedania i wydania. Doszło zatem do zawarcia pomiędzy stronami oraz wykonania umowy sprzedaży, w ramach której pozwany jako sprzedawca wydał i zamontował w miejscowości (...) urządzenia służące do pomiarów prędkości ale urządzenia te były wadliwe. Była to zatem umowa odpłatna, gdyż statuowała ona obowiązek świadczenia przez kupującego na rzecz sprzedawcy cenę za sprzedane towary lecz towary te okazały się wadliwe. W rozsądzanym przypadku takim obowiązkiem (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pozostawało świadczenie na rzecz R. K. kwoty pieniędzy odpowiadającej cenie sprzedaży za sprzedane i wydane urządzenia.

Z ustalonego stanu faktycznego ale i stanu faktycznego przyjętego za bezsporny wynikało, że urządzenia sprzedane przez R. K. i zainstalowane przez pozwanego w miejscowości J. działały na tyle nieprawidłowo, że pomimo prób związanych z ich skalibrowaniem, ostatecznie nabywca odstąpił od umowy sprzedaży, co uczynił w piśmie z dnia 24 października 2023 r.

Postępowanie dowodowe przeprowadzone w sprawie wykazało, że pomimo wydania sprzedanych rzeczy i ich zamontowania w miejscu przeznaczenia pozwany wykonał swoje zobowiązanie w sposób nieprawidłowy. Dostrzeżone nieprawidłowości w działaniu radarów stwierdzone zostały zarówno w korespondencji przesyłanej przez Gminę J. jak i stronę powodową ale i na podstawie zeznań świadków.

W konsekwencji strona powodowa jako kupujący złożyła w piśmie z dnia 24 października 2023 r. oświadczenie o odstąpieniu od umowy sprzedaży na skutek wad przedmiotu sprzedaży. W związku z tym pozwany jako sprzedawca zobligowany był do zwrotu tego, co uzyskał na skutek zawarcia umowy sprzedaży, tj. kwoty świadczonej przez kupującego tytułem ceny. Pomimo jednak złożonego oświadczenia o odstąpieniu od umowy sprzedaży oraz wezwania do zapłaty kwoty świadczonej uprzednio tytułem ceny sprzedaży R. K. kwoty 55.719,00 zł nie zwrócił.

Pozwany nie wywiązał się prawidłowo z powierzonych mu umową sprzedaży obowiązków. Treść korespondencji pochodzącej od Gminy J. jak

i sprzedawcy kierowanej do pozwanego a także depozycje świadków przekonywały, że urządzenia sprzedane przez R. K. nie działały w sposób zgodny z ich przeznaczeniem. Nie miały właściwości, które rzeczy tego rodzaju powinny mieć ze względu na cel w umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia. Urządzenia pokazywały wartości znacznie odbiegające od tych prędkości, z którymi pojazdy przejeżdżał obok tych urządzeń. Różnice mogły sięgać nawet 30,00 km/h. R. K. nie wykonał zatem umowy sprzedaży w sposób należyty i odpowiedni, jaki należałoby tego wymagać od zawodowcy, profesjonalisty, od którego oczekiwać należało dodatkowo podwyższonych zasad staranności i rzetelności, jako podmiotu zawodowo sprzedającego takie rzeczy, jak objęte zamówieniem złożonym przez stronę powodową, w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.

Stwierdzenie sprzedania i wydania wadliwych przedmiotów w celu wykonania umowy sprzedaży aktualizowało uprawnienia (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wynikające z art. 471. i następnych kodeksu cywilnego w tym również art. 494. § 1. k.c. w zw. z art. 535. k.c. i art. 560. § 1. k.c. na skutek odstąpienia przez stronę powodową od umowy sprzedaży. Takim uprawnieniem po stronie powodowej spółki pozostawało żądanie zwrotu ceny sprzedaży stosownie do brzmienia art. 494. § 1. k.c. w zw. z art. 471. k.c.

Nie spełniając swego świadczenia poprzez wydanie sprzedanych rzeczy o właściwościach, które rzeczy tego rodzaju powinny mieć ze względu na cel

w umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia a zatem nie wywiązując się z wykonania umowy sprzedaży zgodnie ze swym zobowiązaniem, pozwany sprzeniewierzył się nie tylko obowiązkowi wykonawcy sformułowanemu w art. 535. k.c. w zw. z art. 354. § 1. k.c. oraz art. 355. § 2. k.c. jak

i art. 353

(

1). k.c., tj. polegającemu na wydaniu rzeczy na podstawie umowy sprzedaży zgodnych z ich przeznaczeniem i zgodnie ze swym zobowiązaniem przy uwzględnieniu zawodowego charakteru prowadzonej przez pozwanego działalności gospodarczej. Pozwany nie spełniła zatem swojego świadczenia

w sposób należyty. Sprzeniewierzył także zasadzie leżącej u podwalin prawa zobowiązań, zgodnie z którą

pacta sunt servanda. Skoro bowiem R. K. zdecydował się zawrzeć umowę, w ramach której sprzedał urządzenia służące do pomiaru prędkości, to winien wykonać swoje zobowiązanie w taki sposób, aby było zgodne z umową jak i z przeznaczeniem tego rodzaju specyficznych urządzeń. Tylko w takiej sytuacji rezultat umowy mógł zostać osiągnięty. Skoro jednak to takiego zgodnego z umową wykonania umowy sprzedaży nie doszło

a świadczenie zostało spełnione w sposób nienależyty, to uznać należało, że kupujący był uprawniony na skutek złożonego oświadczenia o odstąpieniu od umowy sprzedaży do żądania wyrównania szkody powstałej w następstwie nieprawidłowego spełnienia świadczenia przez sprzedawcę oraz odstąpienia z tego względu od zawartej umowy sprzedaży. Inne rozwiązanie w postaci braku spełnienia świadczenia w sposób należyty, tj. zgodny ze swym zobowiązaniem przez sprzedawcę z tytułu zawartej przez stronę pozwaną ze stroną powodową umowy sprzedaży doprowadziłoby do zdestabilizowania pewności obrotu. Usankcjonowanie takiego stanu rzeczy spowodowałoby trudne do przyjęcia konsekwencje. Brak przy tym dowodu, aby strona powodowa zamierzała zwolnić R. K. z długu polegającego na właściwym i zgodnym z zobowiązaniem wykonawcy realizacji umowy sprzedaży względnie z odpowiedzialności za skutki nie dochowania takiej należytej staranności przy wykonywaniu umowy sprzedaży. O tym natomiast, że strona powodowa legitymowana była do żądania odszkodowania za usterki powstałe w związku ze spełnieniem świadczenia niezgodnie ze zobowiązaniem sprzedawcy, przekonywała treść art. 535. k.c. w zw. z art. 471. k.c. w zw. z art. 556. k.c., art. 556

(

1) . § 1. pkt 1) k.c., art. 560. § 1. k.c.

i art. 494. § 1. k.c. Jeżeli bowiem przedmioty objęte umową sprzedaży okazały się być wadliwe, niezgodne z umową sprzedaży, pozostające w stanie pozwalającym na normalne, zwykłe używanie zgodnie z ich przeznaczeniem, to aktualizował się obowiązek sprzedawcy polegający na zwrocie tego, co uzyskał na podstawie umowy sprzedaży.

Zważywszy przy tym na ustalony faktyczny sąd doszedł do przekonania, że odpowiedzialność za nieprawidłową realizację umowy sprzedaży ciążyła na sprzedawcy, tj. R. K., co wynikało z art. 471. k.c. w zw. z art. 494. § 1. k.c. Skoro cena sprzedaży wynosiła 55.719,00 zł, to kwota ta objęta żądaniem pozwu należała się (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością tytułem zwrotu ceny sprzedaży.

Przytoczony wyżej

in extenso przepis art. 471. k.c. normuje zasadę odpowiedzialności dłużnika z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania zwanej odpowiedzialnością kontraktową. Odpowiedzialność statuowana art. 471. k.c. uzależniona została od zaistnienia kumulatywnie kilku przesłanek a mianowicie niewykonania zobowiązania bądź też nienależytego wykonania zobowiązania, szkody powstałej w wyniku niewykonania bądź też nienależytego wykonania zobowiązania, związku przyczynowego pomiędzy niewykonaniem bądź też nienależytym wykonaniem zobowiązania a szkodą oraz winy dłużnika.

Ciężar udowodnienia zaistnienia trzech spośród czterech przesłanek odpowiedzialności powszechnie zwanej kontraktową spoczywa na wierzycielu. Nawet jednak ich udowodnienie nie gwarantuje definitywnego przypisania odpowiedzialności dłużnika z tego tytułu. Po stronie dłużnika bowiem zgodnie

z brzmieniem części końcowej art. 471. k.c. (

verba legis art. 471.

in fine k.c.: „…chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi”) istnieje możliwość egzoneracji, tj. wykazania, że nie ponosi on odpowiedzialności za niewykonanie bądź też nienależyte wykonanie zobowiązania w szczególności poprzez przedstawienie okoliczności, z których wynikać będzie, że niewykonanie bądź też nienależyte wykonanie zobowiązania było następstwem sytuacji, za którą nie ponosi odpowiedzialności.

Zważywszy na ustalony stan faktyczny i powyższe rozważania a także brzmienie art. 477. § 1. k.c. w zw. z art. 556. § 1. pkt 1). k.c. w zw. z art. 560. § 1. k.c. oraz art. 494. § 1. k.c. pozostawało stwierdzić, że stosownie do treści art. 477. § 1. k.c. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością mogła zasadnie domagać się względem R. K. wykonania zobowiązania z rękojmi w wyniku odstąpienia od umowy sprzedaży. Uprawnienie (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu braku wykonania zobowiązania przez sprzedawcę z tytułu rękojmi sprowadzało się zatem do możliwości żądania wykonania przez R. K. zobowiązania z tytułu rękojmi poprzez zapłatę kwoty uiszczonej uprzednio przez stronę powodową ceny sprzedaży rzeczy, w przypadku których z uwagi na ich wady strona powodowa odstąpiła od umowy sprzedaży.

Odnośnie rozstrzygnięcia o żądaniu odsetek stwierdzić należało, że zobowiązanie, źródłem którego pozostaje roszczenie z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania powstałego na skutek odstąpienia od umowy wzajemnej, jest zobowiązaniem bezterminowym, tj. takim którego termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania. Oznaczało to zatem, że świadczenie z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania winno zostać spełnione dopiero po wezwaniu dłużnika do jego wykonania. Odsetki za opóźnienie od całej sumy objętej żądaniem pozwu, tj. 55.719,00 zł zostały zasądzone od dnia 9 listopada 2023 r., tj. po upływie terminu 14 dni wskazanego w pisemnym oświadczeniu o odstąpieniu od umowy sprzedaży a wyznaczonego na zwrot ceny sprzedaży. Co więcej sąd uwzględnił przy tym datę doręczenia (25 października 2023 r.) pisma datowanego z dnia 24 października 2023 r. a obejmującego oświadczenie o odstąpieniu od umowy sprzedaży jak i wezwanie do zapłaty kwoty stanowiącej cenę sprzedaży.

Sąd zasądził zatem odsetki od świadczenia z tytułu obowiązku zwrotu ceny od daty przypadającej po upływie 14 dni od dnia doręczenia wezwania do zapłaty pozwanemu. Uznał przy tym sąd, że termin pomiędzy datą doręczenia wezwania z żądaniem zapłaty, tj. dniem 25 października 2023 r. a dniem 9 listopada 2023 r. czyli datą, od której zostały zasądzone odsetki spełniał kryterium niezwłoczności, o którym mowa w art. 455. k.c. Z tego względu odsetki ustawowe za opóźnienie zostały zasądzone od 15. dnia licząc od dnia następnego po doręczeniu wezwania do zapłaty z dnia 24 października 2023 r.

Źródłem roszczenia odsetkowego zgodnie z hipotezą art. 359. § 1. k.c. pozostają czynność prawna, ustawa, orzeczenie sądu jak i decyzja właściwego organu.

Ustawowym źródłem powstania wierzytelności z tytułu zapłaty odsetek za opóźnienie pozostawał powołany wyżej przepis art. 481. § 1. k.c.

Ustawowe źródło powstania wierzytelności z tytułu zapłaty odsetek za opóźnienie znajdowało z kolei oparcie w art. 481. § 1., § 2. i § 2

4. k.c.

Jako że roszczenie o zapłatę kwoty stanowiącej równowartość zapłaconej uprzednio ceny sprzedaży jest świadczeniem pieniężnym, przeto opóźnienie w jej zapłacie powoduje powstanie obowiązku zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie w wysokości zgodnej z art. 481. § 2. i § 2

4. k.c.

Z uwagi na to, że sąd uwzględnił żądanie pozwu w całości, zdecydował – postępując w myśl dyrektywy odpowiedzialnością za wynik postępowania – obciążyć pozwanego kosztami postępowania wkładając na niego obowiązek zwrotu na rzecz strony powodowej kosztów postępowania przez nią poniesionych.

Na koszty procesu, które w sumie wyniosły 8.203,00 zł, składały się opłata od pozwu w kwocie 2.786,00 zł (pokwitowanie wpłaty na okładce, k. 7) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika strony powodowej określone według stawki minimalnej obliczonej od wartości przedmiotu sprawy, tj. w kwocie 5.400,00 zł a także koszty opłaty skarbowej od odpisu dokumentu stwierdzającego ustanowienie zawodowego pełnomocnika procesowego strony powodowej w kwocie 17,00 (k. 8, k. 9).

Powstania innych kosztów postępowania żadna ze stron nie wykazała

względnie ich zasądzenia nie żądała.

Sąd postanowił obciążyć pozwanego całością kosztów procesu w łącznej kwocie 8.203,00 zł związanych z wniesieniem pozwu przez zawodowego pełnomocnika strony powodowej jak i sprzeciwu od nakazu zapłaty oraz zasądzić od R. K. na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością kwotę 8.203,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Koszty procesu zasądzone na rzecz strony powodowej obejmowały zatem koszty sądowe w postaci opłaty od pozwu (2.786,00 zł), koszty związane z zastępstwem procesowym przez zawodowego pełnomocnika, tj. koszty wynagrodzenia (5.400,00 zł) jak i opłaty skarbowej od odpisu dokumentu pełnomocnictwa procesowego (17,00 zł).

Jednocześnie kwota 8.203,00 zł wskazana wyżej odpowiadała całości kosztów postępowania na zasadzie unifikacji i koncentracji rozstrzygnięcia

o kosztach postępowania. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania powinno bowiem znaleźć wyraz w orzeczeniu kończącym postępowanie i dotyczyć co do zasady wszystkich kosztów powstałych w związku z prowadzonym postępowaniem cywilnym. Wynikało to wprost z zasady unifikacji i zasady koncentracji kosztów postępowania wyrażonej w art. 108. § 1. k.p.c.

Wyżej wskazane względy zdecydowały o tym, że orzeczono jak w pkt I. sentencji, uznając powództwo na podstawie art. 535. k.c. w zw. z art. 556. k.c. i art. 556. § 1. pkt 1) k.c. w zw. z art. 560. § 1. k.c. i art. 494. § 1. k.c. w zw. z art. 471. k.c., art. 476. k.c. i art. 477. § 1. k.c. jak i przy zastosowaniu pozostałych powołanych w uzasadnieniu przepisów niemal w całości za zasadne.

Rozstrzygnięcie o odsetkach w pkt I. znajdowało oparcie w brzmieniu art. 359. § 1. k.c. w zw. z art. 481. § 1., § 2. i § 2

4. k.c. oraz art. 455. k.c.

O kosztach postępowania wywołanych pozwem orzeczono w pkt II. wyroku po myśli art. 98. k.p.c. a także art. 108. § 1. k.p.c. oraz art. 109. § 1. k.p.c. jak i art. 18. ust. 1. i art. 13. ust. 2. ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 959 z późn. zm.) oraz w oparciu o § 2. pkt 6) w zw. z § 3. ust. 2. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 z późn. zm.) a także art. 1. ust. 1. pkt 2) ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 2111 z późn. zm.).

SSR Michał Bień

Tarnów, dnia 23 maja 2025 r.