Sąd oddalił apelację małoletniego, alimenty zostają na 1350 zł miesięcznie

Sąd Rejonowy w Olsztynie III wydział Rodzinny i Nieletnich w sprawie z powództwa małoletniego P. G. reprezentowanego przez matkę M. T. przeciwko W. G. o podwyższenie alimentów, wyrokiem z dnia 26 maja 2026 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III RC 38/26, podwyższył alimenty ustalone od pozwanego na rzecz małoletniego powoda wyrokiem Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 25 listopada 2021 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VI C 1161/21 z kwoty po 600,00 zł miesięcznie do kwoty po 1.350,00 zł, płatnej na dotychczasowych warunkach wraz z ustawowymi odsetkami na wypadek opóźnienia w zapłacie którejkolwiek z rat do rąk matki M. T., od dnia 20 stycznia 2026 r. poczynając (punkt I.), zaś w pozostałej części powództwo oddalił (punkt II.), nadto odstąpił od ściągnięcia od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa opłaty sądowej, od której powód zwolniony był z mocy ustawy (punkt III.), zniósł koszty procesu miedzy stronami (punkt IV.) oraz nadał wyrokowi w punkcie I. rygor natychmiastowej wykonalności (punkt V.).

Z powyższym rozstrzygnięciem w części, tj. w zakresie oddalenia powództwa ponad kwotę 1.350,00 zł nie zgodził się małoletni powód, który wywiódł apelację, wnosząc jednocześnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego W. G. na rzecz małoletniego powoda P. G. tytułem alimentów kwoty po 1.800,0 zł miesięcznie, płatnej z góry do 10-go dnia każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w razie uchybienia w terminie płatności którejkolwiek z rat oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych.

W odpowiedzi pozwany W. G. wniósł o oddalenie apelacji oraz zasądzenie od strony powodowej na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelację małoletniego powoda P. G.uznać należało za bezzasadną, wobec czego nie zasługiwała ona na uwzględnienie, więc należało ją oddalić.

Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie i na podstawie tak poczynionych ustaleń wyciągnął wnioski, które Sąd Okręgowy w pełni aprobuje. Zdaniem Sądu Okręgowego zarzuty apelacji są nietrafione, zaś ustalenia faktyczne zostały dokonane przez Sąd I instancji w sposób prawidłowy, czego konsekwencją było również podjęcie prawidłowej decyzji procesowej. Sąd Rejonowy przeprowadził wnikliwą analizę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego i na tej podstawie wyprowadził logiczne wnioski. Sąd I instancji ponadto w sposób wystarczający przedstawił powody swojej decyzji w uzasadnieniu wyroku. Sąd Odwoławczy w całej rozciągłości podziela i przyjmuje za własne dokonane przez Sąd I instancji ustalenia w zakresie faktycznej podstawy rozstrzygnięcia.

Przede wszystkim wskazać należy, że stosownie do treści art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Sąd nie był w stanie zweryfikować wszystkich twierdzeń małoletniego powoda w zakresie jego niezabezpieczonych potrzeb. Treść art. 232 k.p.c. nakłada obowiązek na stronę postępowania, aby wskazała dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzi skutki prawne. Wobec tak lakonicznie sformułowanych zarzutów, Sąd II instancji nie znalazł podstaw, aby uznać żądanie małoletniego powoda za zasadne.

W konsekwencji zarzuty strony powodowej dotyczący rzekomych uchybień w przeprowadzeniu postępowania dowodowego nie mogą zostać uznane za zasadne, gdyż zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji przeprowadził wnikliwą analizę zebranego materiału dowodowego i wyprowadził logiczne wnioski. Sąd Odwoławczy w całej rozciągłości podziela i przyjmuje za własne dokonane przez Sąd I instancji ustalenia w zakresie faktycznej podstawy rozstrzygnięcia. Nie zasługują na uznanie twierdzenia powoda dotyczące naruszenia treści art. 233 § 1 k.p.c. Należy wskazać, że jeśli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to taka ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w tym artykule, choćby dowiedzione zostało, że z tego samego materiału dałoby się wysnuć równie logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Pewnym jest, iż swobodna ocena dowodów nie może być skutecznie zanegowana tylko przez to, iż w opinii skarżącego doszło do naruszenia. W gruncie rzeczy stwierdzić należy, iż zarzuty te stanowią wyłącznie polemikę z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd, a które są niezgodne ze stanowiskiem skarżącego. Sąd Odwoławczy w pełni podziela zdanie Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniu z dnia 23 stycznia 2001 r., sygn. akt IV CKN 970/00, w którym to podniesiono, iż „dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając”.

Stosownie do treści art. 138 k.r.o., w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Przez zmianę stosunków rozumie się istotne zmniejszenie lub ustanie możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji albo istotne zwiększenie się usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego, wskutek czego ustalony zakres obowiązku alimentacyjnego wymaga skorygowania przez stosowne zmniejszenie albo zwiększenie wysokości świadczeń alimentacyjnych. Zmianę stosunków powoduje także zdarzenie, wskutek którego obowiązek alimentacyjny wygasa. Zmiany te dotyczyć mogą zarówno zakresu potrzeb uprawnionego, jak i możliwości zobowiązanego. Podkreślić również należy, że zmiany te muszą mieć przy tym charakter istotny i trwały.

W niniejszej sprawie bezspornym jest istnienie obowiązku alimentacyjnego pozwanego W. G.względem małoletniego powoda P. G., zaś kwestią sporną była wysokość tego świadczenia. Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że w sytuacji stron doszło do zmiany stosunków, o których mowa w art. 138 k.r.o., a które to uzasadniałyby, jak tego żądała strona powoda, podwyższenia wysokości obowiązku alimentacyjnego pozwanego. Ustalenia Sądu Rejonowego w tym zakresie są w pełni słuszne i zostały w pełni podzielone przez Sąd Okręgowy. W ślad za Sądem I instancji uznać należy, że wypełniona została dyspozycja art. 138 k.r.o., albowiem ustalenie wysokości alimentów, wyrokiem Sądu Okręgowego w Olsztynie VI Wydział Cywilny Rodzinny z dnia 25 listopada 2021 r. w sprawie o sygn. akt VI C 1161/21 jest aktualnie nieadekwatne do faktycznych wydatków związanych z utrzymaniem powoda. Bezspornym jest, że powód ma aktualnie 17 lat i jego uzasadnione potrzeby zwiększyły się, co niewątpliwie zwiększa koszty jego utrzymania. Nie ulega wątpliwości również, że sam upływ czasu spowodował naturalny wzrost wydatków związanych z zabezpieczeniem podstawowych potrzeb powoda. Trzeba bowiem zauważyć, że wraz z rozwojem dziecka rosną koszty jego utrzymania związane nie tylko z zakupem wyżywienia, ubrania, obuwia, środków higieny, ale i związane z rozwijaniem zainteresowań.

Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że koszty zaspokojenia usprawiedliwionych potrzeb małoletniego nie odbiegają od przeciętnych kosztów utrzymania dziecka w jego grupie wiekowej. Ustalenie to znajduje pełne oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i nie zostało skutecznie podważone przez stronę powodową. W toku całego postępowania strona powodowa nie wykazała bowiem, aby małoletni posiadał jakiekolwiek szczególne, ponadstandardowe potrzeby, których zaspokojenie wymagałoby ponoszenia wydatków w wysokości wyższej niż przeciętna dla jego wieku. Nie przedstawiono dowodów pozwalających na przyjęcie, że sytuacja małoletniego odbiega pod tym względem od sytuacji innych dzieci w porównywalnym wieku. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że rzeczywiste, usprawiedliwione koszty jego utrzymania kształtują się na poziomie wskazywanym przez stronę powodową. Co istotne, strona powodowa miała pełną możliwość wykazania okoliczności, na które obecnie się powołuje. Jeżeli bowiem rzeczywiście po stronie małoletniego występowałyby potrzeby o charakterze ponadprzeciętnym, to należało je skonkretyzować, wykazać ich rzeczywiste występowanie oraz przedstawić stosowne dowody potwierdzające konieczność ponoszenia związanych z nimi zwiększonych wydatków. Tymczasem ani przed Sądem I instancji, ani na etapie postępowania apelacyjnego strona powodowa nie przedstawiła materiału dowodowego, który pozwalałby na dokonanie takich ustaleń. Szczególnie znamienne pozostaje, że również w apelacji strona powodowa nie uzupełniła materiału procesowego o dowody, które mogłyby podważyć ustalenia Sądu I instancji. Skoro zatem strona powodowa twierdziła, że usprawiedliwione potrzeby małoletniego są wyższe od przeciętnych, nic nie stało na przeszkodzie, aby już na etapie postępowania apelacyjnego wskazała konkretne, ponadstandardowe potrzeby małoletniego oraz przedstawiła dowody potwierdzające ich istnienie i wysokość związanych z nimi wydatków. Takich działań jednak nie podjęła.

W istocie apelacja w tym zakresie sprowadza się wyłącznie do polemiki z prawidłowym ustaleniem Sądu I instancji, bez wskazania konkretnych okoliczności faktycznych lub dowodów, które mogłyby prowadzić do wniosku odmiennego od tego, jaki został przyjęty w zaskarżonym orzeczeniu. Samo zakwestionowanie stanowiska Sądu I instancji nie jest natomiast wystarczające do skutecznego podważenia dokonanych przez ten Sąd ustaleń. Twierdzenie strony, że potrzeby małoletniego są wyższe, nie może bowiem zastępować ich procesowego wykazania. Nie sposób przy tym oczekiwać od Sądu Odwoławczego, aby w miejsce strony powodowej poszukiwał okoliczności i dowodów uzasadniających przyjęcie zwiększonych kosztów utrzymania małoletniego. To na stronie powołującej się na określone okoliczności faktyczne spoczywa obowiązek ich wykazania, zwłaszcza w sytuacji, gdy okoliczności te mają stanowić podstawę do ustalenia wyższych usprawiedliwionych potrzeb małoletniego, a w konsekwencji wyższego zakresu obowiązku alimentacyjnego. W konsekwencji, wobec braku jakiegokolwiek przekonującego materiału dowodowego wskazującego na istnienie po stronie małoletniego ponadstandardowych potrzeb, Sąd Odwoławczy nie dysponuje podstawą faktyczną, która uzasadniałaby ingerencję w ustalenia Sądu I instancji. Zarzut strony powodowej ma zatem charakter wyłącznie polemiczny i nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Nie można bowiem skutecznie kwestionować prawidłowego rozstrzygnięcia Sądu I instancji wyłącznie poprzez przedstawienie odmiennej oceny wysokości kosztów utrzymania małoletniego, bez jednoczesnego wykazania konkretnych okoliczności, z których wynikałaby konieczność ponoszenia tych kosztów w zwiększonej wysokości. Skoro strona powodowa nie wykazała takich okoliczności ani przed Sądem I instancji, ani w postępowaniu apelacyjnym, brak jest podstaw do przyjęcia, że ustalenia poczynione przez Sąd I instancji są wadliwe. Tym samym zarzuty apelacyjne w omawianym zakresie nie mogą odnieść zamierzonego skutku, albowiem pozostają one niepoparte dowodami i sprowadzają się jedynie do nieuzasadnionego kwestionowania prawidłowych ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji. Wobec braku materiału pozwalającego na przyjęcie, że usprawiedliwione potrzeby małoletniego mają charakter ponadprzeciętny, rozstrzygnięcie Sądu I instancji w tym zakresie należało uznać za prawidłowe.

Sąd Odwoławczy nie podzielił zatem stanowiska skarżącego jakoby Sąd I instancji dokonał szeregu naruszeń prawa materialnego. W konsekwencji, po analizie postępowania przeprowadzonego przez Sąd Rejonowy dokonanej przez pryzmat zarzutów apelacyjnych, Sąd Odwoławczy uznał, że wyrok Sądu I instancji jest słuszny i prawidłowy, zaś argumenty apelacji nie zdołały go zdyskredytować.

Wobec powyższych okoliczności Sąd II instancji na postawie treści art. 385 k.p.c. oddalił apelację małoletniego powoda jako oczywiście bezzasadną.

Wobec powyższych okoliczności należało orzec jak w sentencji postanowienia.

Sędzia (del.) Grzegorz Olejarczyk