Matka domagała się 1000 zł alimentów na córkę, sąd zostawił 800 zł od ojca

Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 20 lipca 2026 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III RC 930/25 z powództwa małoletniej N. G. reprezentowanej przez przedstawicielkę ustawową A. R. przeciwko D. G. o alimenty – zasądził od pozwanego D. G. na rzecz małoletniej powódki N. G. alimenty w kwocie po 800 zł miesięcznie, płatnych do rąk matki małoletniej powódki A. R., do dnia 10 każdego miesiąca z góry, z ustawowymi odsetkami w przypadku opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat, poczynając od dnia 16.12.205 r. (punkt I.); oddalił powództwo w pozostałej części (punkt II.); odstąpił od obciążania pozwanego kosztami sądowymi (punkt III.); koszty procesu między stronami wzajemnie zniósł (punkt IV.) oraz wyrokowi w punkcie I nadał rygor natychmiastowej wykonalności (punkt V.).

W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wskazał, że w ustalonym w sprawie stanie faktycznym, doszedł do przekonania, że powództwo małoletniej N. G.o alimenty zasługiwało na częściowe uwzględnienie. Jego zasadność nie była kwestionowana przez pozwanego, jednak przedmiotem sporu pozostawała wysokość alimentów. Sąd Rejonowy jako materialnoprawną podstawę powództwa o alimenty wskazał art. 133 § 1 k.r.o., zgodnie z którym rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Sąd Rejonowy wskazał również na treść art. 135 § 1 k.r.o., zgodnie z którym zakres obowiązku alimentacyjnego zależy od usprawiedliwionych potrzeb osoby uprawnionej, jak również możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do ich płacenia. Sąd Rejonowy podkreślił, że obowiązek alimentacyjny rodziców względem dziecka przyjmuje dwojaką postać, tj. świadczeń o charakterze materialnym na rzecz dziecka oraz osobistych starań o utrzymanie i wychowanie małoletniego. Zdaniem Sądu Rejonowego, w niniejszej sprawie bezspornym jest, że od czasu rozstania stron małoletnia mieszka z matką i to ona w większej mierze pokrywa koszty utrzymania dziecka, niemniej jednak pozwany od dwóch lat dobrowolnie przekazuje matce po 600 zł miesięcznie oraz aktywnie uczestniczy w wychowaniu córki. Sąd Rejonowy uznał, że okoliczność ta ma rozstrzygające znaczenie dla oceny zasadności powództwa co do jego wysokości. Pozwany systematycznie realizuje kontakty z córką, nie tylko te wynikające z ugody, ale jest także gotowy sprawować opiekę nad córką w razie konieczności. D. G. poza przekazywaną dotychczas kwotą alimentów czyni również dodatkowe nakłady na małoletnią – ponosi koszt wizyt lekarskich, jeździ z córką do lekarzy, kupuje odzież i obuwie, zapewnia atrakcje w czasie gdy strony wspólnie spędzają czas oraz dba o kondycję i zdrowie córki. Mimo to, Sąd Rejonowy uznał, że płacona przez niego kwota 600 zł miesięcznie nie przystaje do potrzeb małoletniej. Sąd ten wskazał, że mimo iż córka stron jest dzieckiem zdrowym i nie korzysta z dodatkowych płatnych zajęć, to jednak zasady doświadczenia życiowego wskazują, że kwota 600 zł miesięcznie nie jest wystarczająca na zaspokojenie podstawowych potrzeb małoletniej. Powódka ma 5 lat i uczęszcza do prywatnego przedszkola, co wiąże się z pokrywaniem opłat za przedszkole i ponoszeniem kosztów związanych z dojazdem do S. Małoletnia jeszcze dwa lata spędzi w przedszkolu, zanim pójdzie do szkoły, zatem kwestia opłaty za przedszkole będzie nadal aktualna. Obecnie opłata wynosi 1200 zł i stanowi największy udział w kosztach utrzymania dziecka. Dotychczasowa kwota alimentów płacona przez pozwanego wystarcza na pokrycie połowy czesnego, a pozostałe wydatki ponosi matka małoletniej. Sąd Rejonowy wskazał, że małoletnia N. nie ma większych problemów ze zdrowiem, nie wymaga też nadzwyczajnych wydatków na swoje utrzymanie, a jej potrzeby pozostają na poziomie przeciętnych, charakterystycznych dla jej grupy wiekowej. Sąd Rejonowy podał, że małoletnia powódka wymaga co prawda leczenia ortodontycznego i fizjoterapii, jednakże część tych świadczeń jest realizowana w ramach NFZ. Wizyty, czy buty ortopedyczne strony finansują razem. Poza tym małoletnia rozwija się prawidłowo i nie sprawia problemów wychowawczych. W ocenie Sądu Rejonowego, małoletnia nie wymaga żadnych nadzwyczajnych wydatków, które uzasadniałyby ustalenie alimentów na poziomie żądanym przez jej matkę, tj. 1000 zł. Zdaniem Sądu Rejonowego, kwota ta jest wygórowana i nie znajduje uzasadnienia w usprawiedliwionych i wykazanych potrzebach małoletniej. Porównując sytuację osobistą i majątkową matki powódki i jej ojca, Sąd Rejonowy uznał, że są one na zbliżonym poziomie. A. R. jest co prawda na urlopie (...) i ma kolejne dziecko na swoim utrzymaniu, jednakże jest w nowym związku i dzieli koszty utrzymania domu ze swoim obecnym partnerem i ojcem jej drugiego dziecka. Sąd Rejonowy wskazał, że uzasadniając żądanie pozwu, matka małoletniej powoływała się głównie na fakt samodzielnego zajmowania się córką, jej stanem zdrowia i ponoszenia z tego tytułu kosztów jej utrzymania, a nadto dobrej sytuacji finansowej pozwanego. Sąd Rejonowy wskazał, że warto jednak mieć na uwadze, iż obowiązek alimentacyjny spoczywa na obojgu rodzicach i winni oni w porównywalnym stopniu partycypować w kosztach utrzymania. Niemniej jednak Sąd Rejonowy uznał, że to matka ponosi w większej części bieżące trudy i koszty wychowania małoletniej powódki, to ona dokłada osobistych starań o zapewnienie córce odpowiednich warunków rozwoju, zaś fakt ten również uwzględnia się przy ustalaniu wysokości świadczeń alimentacyjnych. Sąd Rejonowy wskazał, że małoletnia część dnia spędza w przedszkolu, gdzie ma zapewnione wyżywienie, a nadto kilkanaście dni w miesiącu spędza z ojcem, zatem pokrywa on część kosztów jej utrzymania. Zdaniem Sądu Rejonowego, tym samym również matka małoletniej powinna dostarczać córce środków utrzymania w stosownej wysokości i adekwatnej do swoich możliwości zarobkowych. Sąd Rejonowy uznał, iż wskazania wymaga dodatkowo okoliczność, iż przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego przewidują także formę wykonania obowiązku alimentacyjnego, w całości lub w części, w postaci osobistych starań o utrzymanie i wychowanie dziecka (art. 135 § 2 k.r.o.), przy uwzględnieniu, że obowiązek alimentacyjny obciąża oboje rodziców, może nie w równym, lecz w zbliżonym do siebie stopniu. Zakres aktualnych potrzeb dziecka Sąd Rejonowy ustalił także w oparciu o wskazania logiki i doświadczenia życiowego, przyjmując, że na obecnym etapie rozwoju potrzeby małoletniej powódki ograniczają się w zasadzie do zapewnienia niezbędnej opieki, w tym także zdrowotnej, miejsca zamieszkania, wyżywienia, zabawek oraz rozrywek adekwatnych do wieku. Sąd Rejonowy wskazał, że powódka nie wymaga przewlekłego leczenia, ani innych nadzwyczajnych wydatków, które uzasadniałyby zasądzenie alimentów w kwocie po 1000 zł. Sąd Rejonowy zaznaczył, że oceniając dochodzoną wysokość świadczenia alimentacyjnego należy brać pod uwagę możliwości finansowe zobowiązanego, natomiast pozwany pracuje, zaś w pozostałym czasie realizuje kontakty z córką, zatem w pełni wykorzystuje swoje możliwości zarobkowe. Pozwany pracuje jako nauczyciel (...), ale pracuje również dodatkowo jako prowadzący zajęcia(...)w klubie sportowym. Jest osobą zdrową, zdolną do pracy, nie sprawuje opieki nad innymi osobami. Swój obowiązek alimentacyjny wypełnia nie tylko w formie pieniężnej, ale również poprzez osobiste starania na rzecz wychowania i opieki nad córką. Pozwany ponosi znaczne koszty wynajmu mieszkania w O., które stanowią niemal połowę jego dochodów. Ponadto, ponosi koszty związane z dojazdami do przedszkola córki. Sąd Rejonowy ocenił, że aktualna wysokość jego dochodów pozwala na realizowanie obowiązku alimentacyjnego w wysokości wynikającej z niniejszego wyroku. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd Rejonowy uznał, że na zaspokojenie usprawiedliwionych potrzeb małoletniej powódki, przy uwzględnieniu również nakładów finansowych ze strony matki dziecka, stosownych do jej możliwości zarobkowych i zakresu osobistych starań o wychowanie, niezbędna jest od pozwanego kwota 800 zł miesięcznie, która winna zapewnić dziecku stopę życiową porównywalną ze stopą rodziców. Sąd Rejonowy wskazał, że powyższa kwota mieści się w granicach możliwości zarobkowych pozwanego i uwzględnia bezsporną okoliczność, że pozwany uczestniczy w życiu i wychowaniu małoletniej. Sąd Rejonowy wskazał również, że matka małoletniej, jak przyznała, pobiera ulgę podatkową na dziecko oraz otrzymuje świadczenie wychowawcze na córkę w ramach programu 800+, które wprawdzie nie liczy się do dochodów rodzinny, jednakże nie ulega wątpliwości, że stanowi realne zasilenie domowego budżetu. Jest ono wyrazem wsparcia finansowego, jakiego udziela Państwo przy wychowaniu dziecka i powinno być w całości przeznaczone na zaspokojenie potrzeb dziecka. Analiza całokształtu materiału dowodowego doprowadziła Sąd Rejonowy do przekonania, że przedmiotowe roszczenie, choć zasadniczo słuszne, jest jednak wygórowane i nieadekwatne do możliwości zarobkowych pozwanego, który zarabia ok. 5000 zł, a ponadto pracuje w zawodzie, który wykonuje również matka małoletniej, zatem A. R. ma świadomość kształtowania się wynagrodzeń w zawodzie nauczyciela. W ocenie Sądu Rejonowego, pozwany czyni wszystko, by zwiększyć swoje dochody. Nie uchyla się on także od dodatkowych wydatków na dziecko. Zasądzenie od niego kwoty dochodzonej pozwem byłoby niewspółmierne do jego sytuacji majątkowej i nie uwzględniałoby nakładów, które czyni na córkę.

Apelację od powyższego wyroku wywiodła stron powodowa, zaskarżając go w części, co do wysokości kwoty alimentów wskazanej w punkcie I i tym samym co do punktu II oraz zarzucając mu:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, z zastrzeżeniem art. 368 § 1

1 k.p.c., polegający na przyjęciu, że:

a) pozwany nie ma auta, jednak mimo to ponosi koszty dojazdów do córki – pozwany nie posiada auta, jednak co ustalił Sąd I instancji posiada środki na jego zakup, jednak mimo to tego nie czyni; to matka małoletniej powódki bardzo często zawozi i odbiera od niego dziecko;

b) pozwany spędza z córką ferie i wakacje - nie jest to jednak równoznaczne z zapewnieniem dziecku wypoczynku letniego; pozwany, w te wakacje sam wyjeżdżał minimum dwukrotnie (na tydzień bądź 10 dni), jednak na żaden z tych wyjazdów nie zabrał córki. To matka małoletniej powódki zabrała dziewczynkę nad morze, do Ł.czy do W. nocując co prawda u rodziny i organizując czas w sposób oszczędny jednak nie odmawiając córce atrakcji, czy jedzenia poza domem;

c) pozwany uczestniczy w dodatkowych wydatkach - nigdy nie przekazuje dodatkowych pieniędzy na pokrycie większych wydatków, a matka małoletniej pokrywa je sama, mimo że pozwany ma dostęp do m.in. aplikacji przedszkolnej i widzi, że dziecko uczestniczy w wycieczkach, płatnych warsztatach, że trzeba co pół roku wymienić obuwie, czy strój gimnastyczny, opłacić wizyty pielęgniarki, nigdy nie angażuje się w zakup książek, wyprawki, ubezpieczenia dziecka;

d) pozwany ponosi koszty wizyt lekarskich, jeździ z córką do lekarzy - pozwanemu zdarzało się zawozić córkę, jednak nie była to pomoc regularna i zazwyczaj były to wizyty refundowane z NFZ; nadto gdy córka jest chora to matka małoletniej zapewnia jej opiekę, wykupuje leki, zostaje z dzieckiem w domu (gdy pracowała to ona zawsze brała zwolnienie z pracy celem zapewnienia dziecku opieki);

e) córka stron jest dzieckiem zdrowym i nie korzysta z dodatkowo płatnych zajęć - kiedy w rzeczywistości córka stron bierze udział w zajęciach z fizjoterapii (pozwany wskazał, iż pokrył koszt jednych zajęć w kwietniu w kwocie 230 zł), jak wskazywano już w piśmie z dnia 22 kwietnia 2026 roku, co zostało podparte odpowiednio materiałem dowodowym małoletnia cierpi na wady rozwojowe polegające na (...), przejawiającej się m.in. w (...) oraz nadmiernej (...). Zgodnie z zaleceniami specjalistów małoletnia musi uczestniczyć w fizjoterapii, nosić specjalne obuwie ortopedyczne oraz zgodnie z zaleceniami uczestniczyć w zajęciach ruchowych zatem nie sposób uznać, iż jest ona dzieckiem całkowicie zdrowym nieposiadającym żadnych ponadstandardowych potrzeb i rozwijającym się całkowicie prawidłowo;

f) sytuacja osobista i majątkowa matki małoletniej powódki oraz pozwanego jest na zbliżonym poziomie - pozwany jest zdrowy, na utrzymaniu ma tylko jedno dziecko, nie posiada żadnych zobowiązań, świadczy pracę, z której osiąga łączny dochód zdaniem strony powodowej około 7 tysięcy zł miesięcznie, posiada oszczędności (na zakup auta co sam przyznał, a Sąd prawidłowo ustalił choć nieprawidłowo pominął), stać go na wakacyjne wyjazdy i noclegi w dobrych hotelach, jednak nie zabiera na ten wypoczynek córki; matka małoletniej powódki ma na utrzymaniu dwójkę dzieci, w chwili obecnej pozostaje na urlopie macierzyńskim, co prawda pozostaje w nowym związku, jednak jej partner z uwagi na stan zdrowia nie może podjąć pracy, a nadto nie obciąża go obowiązek utrzymania małoletniej N. G., matka małoletniej pozostaje pod opieką(...) oraz (...);

g) pozwany osiąga dochody w wysokości ok 5000 zł miesięcznie - pozwany wskazał, że z pracy na etacie otrzymuje ok. 4700 zł oraz dodatkowo regularnie świadczy swoje usługo jako instruktor w dwóch klubach fitness oraz jako instruktor pływania osiągając dodatkowe dochody. Zatem nawet przyjmując, iż za swoje usługi pobierałby minimalne stawki, jego miesięczny dochód zdecydowanie przewyższa ustaloną przez Sąd kwotę 5000 zł;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego mającego wpływ na wydane orzeczenie:

a) art. 233 §1 k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie rzeczywistych kosztów utrzymania małoletniej N., uznanie, że dziewczynka jest osobą zdrową i prawidłowo rozwijającą się w sytuacji jednoczesnego ustalenia, że potrzebuje specjalistycznego obuwia, wizyt lekarskich i fizjoterapii, co pozostaje we wzajemnej sprzeczności; a także rzeczywistych możliwości zarobkowych i majątkowych każdego z rodziców i zrównania ich sytuacji osobistej i majątkowej, która różni się diametralnie, co doprowadziło do ustalenia partycypacji pozwanego w utrzymaniu dziecka poniżej poziomu odpowiadającego jego rzeczywistemu wkładowi w wychowanie i opiekę nad córką, zupełnym pominięciu znacznej rozbieżności w sytuacjach finansowych obojga rodziców, odmienną ocenę tych samych okoliczności wobec obojga rodziców, nieustalenie rzeczywistej sytuacji finansowej i majątkowej pozwanego, uznaniu kosztów utrzymania dziecka za zawyżonych przy jednoczesnym ustaleniu, iż 800 zł alimentów będzie kwotą wystarczającą da pokrycia potrzeb małoletniej, której koszt samego przedszkola to 1100 zł;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 135 § 1 k.r.o, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ustalenie zakresu obowiązku alimentacyjnego pozwanego przede wszystkim na podstawie deklarowanej przez niego wysokości bieżących dochodów i wydatków, zamiast na podstawie jego rzeczywistych możliwości zarobkowych i majątkowych, poziomu życia;

b) art. 135 § 1 k.r.o. w zw. z art. 133 § 1 k.r.o. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie, że małoletnia powódka, która nie jest jeszcze w stanie samodzielnie się utrzymać, ma prawo do zaspokajania swoich usprawiedliwionych potrzeb na poziomie odpowiadającym stopie życiowej pozwanego, a obowiązek alimentacyjny nie może zostać ograniczony wyłącznie do zapewnienia jej środków pozwalających na zaspokojenie podstawowych potrzeb i minimum egzystencji.

W konsekwencji, stron powodowa wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez zmianę kwoty ustalonych alimentów z kwoty 800 zł miesięcznie do kwoty po 1000 zł miesięcznie na rzecz małoletniej powódki, płatnych na dotychczas ustalonych zasadach oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania za obie instancje.

Pozwany w odpowiedzi wniósł o oddalenie apelacji w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.

Po analizie postępowania przeprowadzonego przez Sąd Rejonowy, dokonanej przez pryzmat zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy uznał, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, ustalając stan faktyczny odpowiadający rzeczywistości, podejmując słuszną decyzję, wyrażoną w zaskarżonym wyroku, który znajduje oparcie w prawidłowych przepisach prawa procesowego i materialnego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy wyjaśnił powody swojej decyzji, zaś wyjaśnienia te nie budzą wątpliwości. Zarówno ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy, jak i ustalenia faktyczne dokonane przez ten Sąd, Sąd Okręgowy przyjął za własne. W ocenie Sądu Okręgowego, argumenty apelacji nie były trafne i nie dawały podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie alimentów od pozwanego D. G.na rzecz jego małoletniej córki – powódki N. G.stanowił art. 133 § 1 k.r.o., z którego wynika, że rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Małoletnia N. G.ma 5 lat i w związku z tym niewątpliwie nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie. Nie posiada również pozwalającego na to majątku. W celu ustalenia wysokości należnych jej od pozwanego alimentów, należało rozważyć reguły wynikające z art. 135 § 1 k.r.o., tj. mając na względzie zakres usprawiedliwionych potrzeb uprawnionej do alimentacji małoletniej powódki oraz zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanych do jej utrzymania rodziców, w tym zwłaszcza ojca małoletniej. W ocenie Sądu Okręgowego trafne są ustalenia Sądu Rejonowego, iż usprawiedliwione potrzeby małoletniej N. G. co do zasady są standardowe i adekwatne do jej wieku. Powódka jest bardzo małym dzieckiem. Zmaga się wprawdzie z pewnymi problemami zdrowotnymi, jednakże związane z tym wydatki w praktyce są niewielkie. Małoletnia korzysta z bezpłatnego leczenia ortodontycznego w ramach NFZ. Uczęszcza również na fizjoterapię, jednakże wizyty odbywają się jedynie dwa razy do roku. Wymaga również zakupu obuwia ortopedycznego, ale związany z tym wydatek również nie jest regularny. Przy ustalaniu zakresu usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego do alimentacji, Sąd natomiast bierze pod uwagę takie wydatki, które mają charakter stały i powtarzalny, a nie okazjonalny. Małoletnia nie wymaga ponadto stosowania żadnych specjalistycznych diet, zaś zajęcia dodatkowe, na które uczęszcza również mieszczą się w zakresie przeciętnych. Koszty utrzymania małoletniej N. koncentrują się przede wszystkim na zapewnieniu jej wyżywienia, odzieży, obuwia, środków higieny, dbałości o zdrowie, a także zapewnieniu rozrywek adekwatnych do wieku. Należałoby zatem przyjąć, że zaspokojenie tych wszystkich potrzeb małoletniej powódki może opiewać na kwotę ok. 1300-1400 zł miesięcznie. Do tej kwoty dodać trzeba istotny, ale również usprawiedliwiony wydatek związany z zapewnieniem małoletniej N.edukacji przedszkolnej, który opiewa na kwotę ok. 1100 zł miesięcznie. Ustalony zakres usprawiedliwionych potrzeb małoletniej N. G., nie pozwalał na uwzględnienie apelacji. Wskazać trzeba, że potrzeby małoletniego dziecka zawsze ograniczone są możliwościami majątkowymi i zarobkowymi rodziców zobowiązanych do jego utrzymania. W ocenie Sądu Okręgowego, sytuacja finansowa obojga rodziców małoletniej jest średnia i nie pozwala na zaspokojenie potrzeb N.w większym zakresie. Matka małoletniej w ostatnim czasie nie pracowała, przebywała na urlopie (...)na swoje drugie dziecko, utrzymywała się ze świadczeń socjalnych i wsparcia finansowego od swoich bliskich. Ojciec małoletniej pracuje, ale uzyskiwane przez niego wynagrodzenie należało ocenić na przeciętne, zaś obciążają go przy tym znaczne, acz usprawiedliwione wydatki związane z jego własnym utrzymaniem.

Przesłanką, która w niniejszej sprawie miała istotny wpływ na ustalenie wysokości obowiązku alimentacyjnego pozwanego wobec małoletniej powódki miał zakres osobistych starań rodziców małoletniej o jej wychowanie i utrzymanie, a które to na podstawie art. 135 § 2 k.r.o. mają bezpośredni wpływ na wysokość alimentów. Oczywistym jest, że pierwszoplanowym rodzicem małoletniej N. G. jest jej matka. Okoliczność ta sama przez się wskazuje, że swój obowiązek alimentacyjny wobec córki realizuje ona osobistymi staraniami o opiekę nad córką w stopniu większym, niż pozwany. Jednakże, w ocenie Sądu Okręgowego, pozwany jest zaangażowanym ojcem, co wynika także z twierdzeń matki małoletniej powódki. Pozwany spotyka się z małoletnią N. w kilkanaście dni w miesiącu, a więc niemal co drugi dzień spędza z córką. Swoje kontakty z nią realizuje także z uwzględnieniem noclegów. Podczas spotkań z córką pozwany zapewnia jej wyżywienie, kupuje odzież, odbiera ją z przeszkolą, ale także finansuje wspólnie spędzony czas – zabiera ją na basen, uczy jazdy na rowerze (w tym celu w ostatnim czasie kupił jej rower). Pozwany uczestniczy również w wizytach lekarskich córki, a także ponosi koszt wizyt córki u fizjoterapeuty, przy których także jest obecny. Kupił jej buty ortopedyczne. Małoletnia powódka w związku ze schorzeniami układu ruchu ma zalecenie uczestnictwa w zajęciach ruchowych, o których zapewnienie w istotnym zakresie dba i które finansuje pozwany. Należało w tym miejscu zwrócić uwagę, że małoletnia N.uczęszcza do przedszkola, które zapewnia jej opiekę przez część dnia, co tym samym zmniejsza faktyczny udział matki małoletniej w tym przedmiocie. Powyższe okoliczności doprowadziły Sąd Okręgowy do przekonania, iż zakres osobistych starań pozwanego w opiekę i wychowanie córki jest niewiele tylko mniejszy, niż zakres ten realizowany przez matkę. Ponadto, pozwany aktywnie uczestniczy w finansowaniu bieżących potrzeb córki, a jego dotychczasowa postawa uzasadnia przyjęcie, że nadal dobrowolnie będzie ponosił część związanych z tym kosztów, nawet ponad zasądzone alimenty. Stąd też, Sąd Okręgowy miał na uwadze, że kwota alimentów należnych małoletniej powódce od pozwanego została trafnie wyważona i argumentacje apelującej nie zasługują na uwzględnienie.

Ostatnią z ocenianych przesłanek, mających znaczenie dla ustalenia wysokości obowiązku alimentacyjnego są możliwości majątkowe i zarobkowe rodziców zobowiązanych do utrzymania małoletniej powódki. Sąd Okręgowy uznał, że zostały one trafnie ocenione przez Sąd I instancji. Zdaniem Sądu Okręgowego, pozwany w maksymalnym stopniu wykorzystuje swój potencjał ekonomiczny. Nie tylko pracuje on na etacie jako nauczyciel WF, ale zarobkuje także w ramach dodatkowych zajęć w klubie fitness. Zarobki pozwanego z pracy na etacie opiewają na kwotę ok. 4700 zł miesięcznie, co nie było przez stronę powodową kwestionowane. Zdaniem Sądu Okręgowego, wbrew twierdzeniom apelującej, nie można przyjąć, że z zajęć dodatkowych pozwany jest w stanie osiągać znaczne kwoty. Wynika to z faktu, iż z racji obowiązków zawodowych, ale także z uwagi na realizowanie kontaktów z córką, możliwości czasowe pozwanego są ograniczone i w związku z tym dodatkowo płatne zajęcia może on podejmować raczej okazjonalnie i tym samym za zgodne z rzeczywistością należało uznać twierdzenia pozwanego, iż jego dodatkowy dochód opiewa na kwotę maksymalnie 600-700 zł miesięcznie. Następnie, Sąd Okręgowy miał na uwadze, że pozwany ponosi znaczne wydatki związane ze swoim utrzymaniem, a to z uwagi na konieczność wynajmu mieszkania w O., który to koszt opiewa na kwotę ok. 2500 zł miesięcznie, co jest wydatkiem uzasadnionym, przede wszystkim na fakt, że w O.mieszka małoletnia powódka, a pozwany chce być blisko niej i utrzymywać z nią regularne kontakty. Kwota ta jest również adekwatna co do wysokości, biorąc pod uwagę (...) realia rynku wynajmu nieruchomości. Tym samym, Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, iż możliwości majątkowe i zarobkowe pozwanego nie pozwalają mu na przekazywanie alimentów na rzecz małoletniej N. G.w wyższej wysokości niż kwota ustalona w wyroku, albowiem powodowałoby to uszczerbek dla jego własnego utrzymania. Sąd Okręgowy podkreśla, że również matka małoletniej nie jest zwolniona z partycypowania w kosztach jej utrzymania, chociaż oczywiście przy uwzględnieniu zakresu jej osobistych starań o opiekę nad córką. Matka małoletniej podkreślała, że w porównaniu z pozwanym, jej sytuacja materialna jest znacznie gorsza. Sąd Okręgowy wskazuje jednak, że w pierwszej kolejności matka małoletniej prowadzi gospodarstwo domowe wraz z partnerem, co powoduje, że - w przeciwieństwie do pozwanego – ma ona możliwość dzielenia wszystkich bieżących wydatków wraz z nim. Ponadto, matka małoletniej kończy już swój urlop (...) i zamierza wrócić do pracy. Na etapie postępowania przed Sądem I instancji deklarowała, że od września b.r. zamierza już podjąć zatrudnienie (jest nauczycielką). Należało zatem uznać, że jej możliwości zarobkowe wzrosły i w praktyce są niewiele tylko mniejsze od tych możliwości leżących po stronie pozwanego, co wynika za faktu, że matka małoletniej może mieć mniejsze doświadczenie na rynku pracy, niż pozwany, a także ma pod swoją bieżącą opieką dwoje dzieci. Niemniej jednak, w ocenie Sądu Okręgowego, jej możliwości zarobkowe opiewają na kwotę odpowiadającą przynajmniej najniższemu krajowemu wynagrodzeniu za pracę. Obowiązek alimentacyjny obciąża oboje rodziców, stosownie do ich możliwości zarobkowych i majątkowych oraz przy uwzględnieniu zakresu osobistych starań o jej utrzymanie i wychowanie, co słusznie rozważył Sąd Rejonowy. Zdaniem Sądu Okręgowego, możliwości zarobkowe matki małoletniej, choć nieco niższe od możliwości pozwanego, nie mogą pozostawać bez wpływu na ustalenie zakresu obowiązku alimentacyjnego ojca, albowiem nie ma uzasadnienia dla przerzucania na niego jeszcze większej części kosztów utrzymania córki, jak żądała apelująca.

Zdaniem Sądu Okręgowego, obowiązek alimentacyjny pozwanego na rzecz małoletniej powódki w wysokości po 800 zł miesięcznie odpowiada obecnym okolicznościom, zwłaszcza usprawiedliwionym potrzebom małoletniej N. zakresowi osobistych starań rodziców przy jej utrzymaniu i wychowaniu oraz możliwościom majątkowym i zarobkowym jej rodziców, jak słusznie ustalił Sąd Rejonowy. Na marginesie wskazać jeszcze należało, że małoletnia N. jest bardzo małym dzieckiem, wraz z jej naturalnym rozwojem będą wzrastały jej potrzeby, a co za tym idzie – jej koszty utrzymania. Alimenty powinny być ustalone w takiej wysokości, aby w przyszłości w razie zmiany okoliczności i konieczności ponownej oceny zakresu obowiązku alimentacyjnego na podstawie właściwych przepisów, pozostawały one w zasięgu możliwości majątkowych osób zobowiązanych do ich uiszczania.

Podsumowując, po analizie postępowania przeprowadzonego przez Sąd Rejonowy dokonanej przez pryzmat zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy uznał, że wyrok Sądu I instancji jest słuszny i prawidłowy, zaś argumenty apelacji nie zdołały go zdyskredytować, wobec czego na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację (punkt I.). Na podstawie art. 102 k.p.c., mając na względzie zasady słuszności, Sąd Okręgowy odstąpił od obciążania powódki kosztami procesu za instancję odwoławczą na rzecz pozwanego (punkt II.).

Sędzia Robert Kłosowski