Sąd podwyższył alimenty od pozwanego do 4000 zł na syna i 3000 zł na każdą córkę

Sąd Rejonowy w Zielonej Górze wyrokiem z dnia 27 maja 2025 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III RC 435/24, w punkcie I zasądził od pozwanego W. E. (2) na rzecz powoda K. E. ur. (...) w D. alimenty w kwocie po 2300 zł miesięcznie, płatne z góry do 15-go dnia każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności, począwszy od 8.09.2023 r., w miejsce alimentów w wysokości 1500 zł miesięcznie ustalonych w wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 20.09.2022 r. (sygn. akt I 2.C 935/21), w punkcie II zasądził od pozwanego W. E. (2) na rzecz małoletnich powódek C. E. ur. (...) w X. i W. E. (1) ur. (...) w X. alimenty w kwocie po 2000 zł miesięcznie, łącznie 4000 zł miesięcznie, płatne z góry do 15-go dnia każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności, począwszy od 8.09.2023 r., do rąk matki małoletnich powódek B. Z., w miejsce alimentów w wysokości 1500 zł miesięcznie ustalonych w wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 20.09.2022 r. (sygn. akt I 2.C 935/21),w punkcie III w pozostałej części powództwo oddalił. Ponadto Sąd Rejonowy wyrokowi w pkt I i II nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie Sąd Rejonowy ustalił, że powodowie wygrali sprawę w 28 % i pozostawił referendarzowi sądowemu szczegółowe wyliczenie kosztów.

Apelację od tego wyroku wniosła strona powodowa, zaskarżając powyższy wyrok w części.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 135 § 1 krio, art. 138 krio, a także art. 233 § 1 kpc.

W sformułowanych zarzutach apelacyjnych strona powodowa przede wszystkim zarzuciła, że Sąd Rejonowy nieprawidłowo ustalił, iż nie nastąpiła zmiana stosunków w stopniu uzasadniającym podwyższenie alimentów określonych w pozwie. Dodatkowo strona powodowa wskazała, że pozwany osiąga dochody przekraczające sumę 35 000 zł netto, a także że praktycznie w ogóle nie angażuje się w wychowanie dzieci. W związku z tym matka powodów ponosi całkowity ciężar osobistej opieki i wychowania powodów.

Szczegółowe sformułowanie zarzutów apelacyjnych znajduje się na k. 1032 – 1038v akt.

Mając powyższe na uwadze, powód K. E. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego na jego rzecz podwyższonych alimentów w kwocie 4500 zł miesięcznie. Powódki C. E. oraz W. E. (1) także domagały się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego na ich rzecz podwyższonych alimentów odpowiednio w kwocie 3500 zł oraz 3000 zł miesięcznie

Strona pozwana w złożonej odpowiedzi na apelację powodów domagała się jej oddalenia oraz zasądzenia od powodów na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu w postępowaniu odwoławczym według norm przepisanych.

Apelację od tego wyroku Sądu I instancji wniosła również strona pozwana, zaskarżając powyższy wyrok w części.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 138 krio oraz art. 233 § 1 kpc.

W sformułowanych zarzutach apelacyjnych strona pozwana przede wszystkim zarzuciła, że Sąd Rejonowy nieprawidłowo ustalił, iż nastąpiła zmiana stosunków w stopniu uzasadniającym podwyższenie alimentów na rzecz powodów do łącznej kwoty 1800 zł. Nadto strona pozwana wskazała, że zakres i częstotliwość kontaktów pozwanego z powodami pozostaje taki samy od 2022 roku i w tej sytuacji okoliczność ta była uwzględniona przy określeniu wysokości świadczeń alimentacyjnych w wyroku rozwodowym rodziców powodów.

Szczegółowe sformułowanie zarzutów apelacyjnych znajduje się na k. 1044 – 1049 akt.

Mając powyższe na uwadze, pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie na rzecz K. E. podwyższonych alimentów w kwocie 2000 zł miesięcznie, natomiast na rzecz powódek C. E. oraz W. E. (1) podwyższonych alimentów w kwocie po 1650 zł miesięcznie na każdą z nich.

Strona powodowa w złożonej odpowiedzi na apelację pozwanego domagała się jej oddalenia oraz zasądzenia od pozwanego na rzecz powodów zwrotu kosztów procesu w postępowaniu odwoławczym według norm przepisanych.

Po rozpoznaniu apelacji Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja pozwanego nie jest zasadna i jako taka podlegała oddaleniu. Natomiast apelacja powodów zasługiwała na częściowe uwzględnienie.

Wywiedzione środki zaskarżenia nie zarzucały nieważności postępowania. Nie stwierdzono tego uchybienia z urzędu. Dalsza kognicja Sądu II instancji ograniczona zostaje zatem do zakresu zaskarżenia oraz trafności lub jej braku odnośnie sformułowanych zarzutów w apelacjach powodów oraz pozwanego.

Zarzuty apelacyjne w apelacji powodów w ocenie Sądu II instancji okazały się częściowo trafne i jako takie powinny wpłynąć na wydanie w sprawie orzeczenia o charakterze reformatoryjnym i tym samym zwiększenia świadczeń alimentacyjnych na rzecz powodów. Sąd Okręgowy nie podzielił natomiast stanowiska zaprezentowanego w apelacji pozwanego.

Zasadniczą kwestią sporną pozostawało w jakiej wysokości pozwany winien uiszczać podwyższone alimenty na rzecz powodów. W tym w jakim zakresie pozwany winien przyczyniać się do utrzymania powodów w związku z tym, że praktycznie nie utrzymuje z nimi kontaktów od kilku lat.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do apelacji pozwanego, która podlegała oddaleniu w całości wskazać należy, że pozwany deklarował na etapie postępowania apelacyjnego gotowość płacenia na syna alimentów w kwocie 2000 zł oraz na rzecz córek po 1650 zł miesięcznie, z tym że na rzecz syna od 27 maja 2025 r., a na rzecz córek od 8 września 2023 r.

Wysokość alimentów proponowanych przez pozwanego na etapie postępowania apelacyjnego jest w ocenie Sądu Okręgowego zdecydowanie niewystarczająca i nieadekwatna do usprawiedliwionych potrzeb dzieci i możliwości majątkowych i zarobkowych pozwanego, a także nie uwzględnia istotnej zmiany stosunków jaka nastąpiła od wydania poprzedniego orzeczenia w przedmiocie alimentów.

Pozwany zasadnie zwraca uwagę, że już w dacie wydania wyroku rozwodowego przestał kontaktować się z powodami. Kontakty pozwanego z dziećmi (zwłaszcza z córkami) już wtedy jeśli nie zanikły, to zostały w znacznym stopniu ograniczone. W ocenie Sądu Okręgowego istniała jednakże jeszcze wówczas szansa, że pozwany zmieni swoje postępowania i będzie z dziećmi utrzymywał normalne relacje, a nie poprzestanie w zasadzie wyłącznie na płaceniu zasądzonych alimentów. Stanowisko przedstawione w pozwie w tej materii a także wskazanie, że ówczesna postawa pozwanego wskazywała na to, że będzie on aktywnie także finansowo uczestniczył w życiu dzieci oraz będzie dodatkowo partycypował w innych koniecznych wydatkach na dzieci jawi się jako przekonujące. Oczekiwania powodów jednakże nie zostały spełniane a pozwany od około 3 lat praktycznie nie ma jakichkolwiek kontaktów z powodami, co przekłada się na brak czynienia przez niego osobistych starań o wychowanie małoletnich, uczących się dzieci.

Zgodnie zaś z art. 135 § 2 krio wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie albo wobec osoby niepełnosprawnej może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego.

Sąd Rejonowy oszacował możliwości zarobkowe pozwanego jako lekarza specjalisty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na poziomie około 37 000 zł miesięcznie. W trakcie postępowania apelacyjnego pozwany wyjaśnił, że obecnie jego średniomiesięczne dochody wynoszą około 40 000 zł, co jest w polskich warunkach zdecydowanie osiągnięciem ponadprzeciętnym.

W apelacji nie neguje się tego, że pozwany żyje na wysokim poziome. Również dzieci pozwanego powinny na takim poziomie funkcjonować, mając na względzie, że dochody rodziców -stosowanie rozdzielone między ich dzieci - dają im takie możliwości.

Pozwany ma na utrzymaniu łącznie pięcioro dzieci. Trójkę powodów oraz dwójkę małych dzieci z nowego związku. Przy hipotetycznym założeniu, że na dwójkę najmłodszych dzieci z nowego związku pozwany również partycypuje w kosztach ich utrzymania po około 3000 zł miesięcznie nie szczędząc środków na te dzieci, na powódki będzie łożył po 3000 zł i na powoda 4000 zł to łącznie na utrzymanie dzieci pozwany wyda 16 000 zł.

Przy możliwościach zarobkowych pozwanego na poziomie około 40 000 zł stanowi to zaledwie wartość około 40 % możliwych do uzyskania przez niego dochodów. Wydatek alimentacyjny na rzecz powodów oscyluje zaś w 25 % wysokości jego dochodów. Pozwany łożąc na utrzymanie pięciorga dzieci ma nadal do swojej osobistej dyspozycji większość uzyskiwanych dochodów i nadal jest to wysoka kwota w ujęciu nominalnym. To co natomiast pozwany proponuje w apelacji tj. łożenie na trójkę powodów łącznie kwoty 5300 złotych miesięcznie, to suma która stanowi zaledwie około 13 % dochodów jakie pozwany uzyskuje. Jest to bardzo niewielka wartość, która pozostaje nieadekwatna do usprawiedliwionych potrzeb powodów. Nie odpowiada to założeniu życia na równej, a przynajmniej zbliżonej stopie życiowej przez dzieci i ich rodziców, niezależnie od tego czy rodzice żyją wspólne ze swoimi dziećmi czy też w rozłączeniu. Są to, zdaniem Sądu odwoławczego, alimenty zbyt niskie.

Jednocześnie brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia, żeby powodowie byli pozbawieni możliwości życia na poziomie chociaż zbliżonym do poziomu funkcjonowania pozwanego.

W oparciu o zebrany w toku postępowania przed Sądem I instancji materiał dowodowy Sąd Okręgowy szacuje, że średniomiesięczny koszt utrzymania każdej z powódek kształtują się na poziomie około 4000 zł miesięcznie. Pozwany, mając duże możliwości zarobkowe i finansowe powinien w kosztach utrzymania tych dzieci partycypować na poziomie 75 %, czyli po 3000 zł miesięcznie. Jeśli zaś idzie u usprawiedliwione koszty utrzymania powoda K. E. to Sąd Okręgowy określa je na poziomie około 7000 zł miesięcznie. Z uwagi na to, że powód jest już formalnie osobą pełnoletnią i nie ma zwiększonych potrzeb w zakresie jego wychowania (socjalizacji pierwotnej), to w ocenie Sądu II instancji pozwany powinien ponosić koszty utrzymania syna w mniejszym stopniu w ujęciu procentowym, a kwotowo na poziomie 4000 zł miesięcznie.

Pierwszy zarzut z apelacji pozwanego i uzasadnienie apelacji kładzie nacisk na to, że pozwany nie utrzymuje (dobrowolnie) kontaktów z powodami, a przede wszystkim małoletnimi powódkami. Nie czyni obecnie żadnych starań, aby relacje z dziećmi odbudować – niezależnie od tego jako była przyczyna rozpadu relacji. Taka jest decyzja i postawa pozwanego, który skupia się na swojej nowej rodzinie, pracy i własnych zainteresowaniach.

Sąd Rejonowy zasadnie przy tym rozważył, że alimenty orzeczone w wyroku rozwodowym są obecnie zbyt niskie i należało je stosowanie podwyższyć. Sam pozwany godząc się w apelacji na niewielkie w ujęciu nominalnym podwyższenie alimentów na każde z dzieci z poprzedniego związku zauważa, że zmiana stosunków o jakiej mowa w art. 138 krio nastąpiła - tyle, że ją nie prawidłowo określa.

Drugi ze stawianych w apelacji zarzutów ma charakter polemiczny. Sąd Rejonowy zasadnie, w sposób swobodny a nie dowolny ocenił, iż pomiędzy stronami doszło do zmiany stosunków uzasadniających podwyższenie alimentów i to od daty wniesienia pozwu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazany w zarzucie apelacyjnym tj. zeznania przedstawicielki ustawowej małoletnich powodów, przedłożone do akt sprawy przez stronę powodową rachunki, faktury, potwierdzenia przelewów, zestawienia operacji na rachunku bankowym, potwierdzenia płatności przemawiają za słusznością narracji strony powodowej odnośnie wystąpienia zmiany stosunków o jakiej mowa w art. 138 krio. Już w czasie złożenia pozwu zakres usprawiedliwionych potrzeb powodów uległ zmianie tj. podwyższeniu względem stanu rzeczy istniejącego w poprzednim orzeczeniu alimentacyjnym.

Nie podzielił tym samym Sąd II instancji zarzutów pozwanego naruszenia art. 138 krio. Sąd nie podziela stanowiska pozwanego, iż doszło jedynie do nieznacznego zwiększenia zakresu usprawiedliwionych potrzeb powodów wynikających z upływu czasu, inflacji oraz podwyżek opłat za zajęcia dodatkowe powodów.

W tym miejscu należy zaakcentować, że zgodnie z art. 133 § 1 krio rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

Przechodząc do apelacji powodów Sąd Okręgowy uznał ją za częściowo zasadną co rzutowało na podwyższenie zasądzonych przez Sąd I instancji alimentów od pozwanego na rzecz każdego z powodów. Jak już wyżej wskazano usprawiedliwione potrzeby powódek Sąd Okręgowy oszacował na kwoty po około 4000 zł miesięcznie, zaś powoda na poziomie około 7000 zł miesięcznie. Jednocześnie uwzględniając wysokie możliwości zarobkowe i majątkowe pozwanego zasadnym jest, by partycypował on w kosztach utrzymania dzieci na poziomie po 3000 zł miesięcznie na rzecz każdej córek oraz 4000 zł miesięcznie na rzecz syna, łącznie 10 000 zł miesięcznie. Pozwany bowiem wykorzystując w pełni swoje możliwości zarobkowe może osiągać stały dochód na poziomie 35 000 zł – 40 000 zł miesięcznie.

Sąd Okręgowy wskazuje, że w większości nie podziela zastrzeżeń Sądu Rejonowego odnośnie zasadności miarkowania alimentów na rzecz powodów w związku z brakiem uznania części kosztów utrzymania powodów jak usprawiedliwionych.

Apelacja powodów częściowo zasadnie zarzuca, że doszło do nieprawidłowego przyjęcia, że rzeczywiste i usprawiedliwione miesięczne koszty utrzymania dzieci są niższe niż faktycznie wykazane.

Podobnie za częściowo przekonującą uznać należy narrację w apelacji powodów odnośnie pominięcia lub błędnego zinterpretowania zeznań matki dzieci B. Z., K. E. oraz obecnego męża matki W. Z.. Doszło przez to do niezasadnego obniżenia całkowitych kosztów utrzymania dzieci.

W sprawie zostało wyjaśnione przez stronę powodową, że koszty korzystania z usług przewozowych (N.) dla powoda były usprawiedliwione. Powód jako osoba od dziecka borykającą się z pewnymi problemami zdrowotnymi mógł z takich przejazdów korzystać na koszt rodziców.

Powód K. E. ma prawo korzystać z zajęć dodatkowych czy korepetycji w szerokim zakresie, mając na względzie plany podjęcia studiów medycznych i mając na względzie wcześniejsze obniżenie jego wyników w nauce. Jak trafnie podnosi się w apelacji zajęcia dodatkowe powoda miały stały charakter – co potwierdziły zeznania jego matki, pisemne oświadczenia i dokumenty z akt sprawy.

Uwzględnione powinny zostać w ramach usprawiedliwionych potrzeb uprawnionych koszty rehabilitacji powoda K. E. i małoletniej powódki C. E. – po 1200 zł miesięcznie. Powodowie dostatecznie potwierdzili konieczność ponoszenia wydatków z tym związanych.

Niedostatecznie uwzględnił Sąd Rejonowy koszty wyjazdów weekendowych i rekreacji dzieci. Ich potrzeby z tym związane powinny być zaspakajane w pełnym a nie jedynie w częściowym zakresie. W ocenie Sądu Okręgowego podróże kształcą, rozwijają dzieci, pozwalają poszerzać horyzonty i należy je zaliczyć do wydatków usprawiedliwionych.

Sąd Okręgowy wyrokując uwzględnił też koszty związane z remontem i wyposażeniem pokoi dzieci oraz zakupu sprzętu edukacyjnego, w tym komputera. Jednakże jak wskazał świadek W. Z. powodowie mieszkają w jego domu, za który opłaty ponosi świadek. Wskazane w pozwie koszty udziału w kosztach utrzymaniu domu nie ciążą zatem na powodach.

W niniejszej sprawie doszło do częściowego naruszenia przez Sąd I instancji art. 138 krio poprzez wadliwą ocenę, że nie nastąpiła zmiana stosunków w stopniu uzasadniającym podwyższenie alimentów na wyższym poziomie niż w zaskarżonym orzeczeniu.

Jednocześnie Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że alimenty w wysokości wskazanej w apelacji – na rzecz C. po 3500 zł i K. E. po 4500 zł byłyby w okolicznościach sprawy zawyżone.

Uwypuklenia wymaga także okoliczność, że to oboje rodzice są zobowiązani partycypować w kosztach utrzymania swoich dzieci. W związku z tym także matka powodów winna przyczyniać się do ich utrzymania.

W apelacji powodów słusznie zwraca się uwagę na to, że od ostatniego orzeczenia o alimentach znacznej zmianie uległa siła nabywcza pieniądza oraz istotnie wzrosły potrzeby powodów.

W apelacji zasadnie zwraca się również uwagę na prawo dzieci do życia na równej stopie z rodzicami i to zarówno wtedy gdy żyją z nimi wspólnie, jak i wtedy gdy żyją oddzielnie. Rodzice powinni zapewnić dziecku warunki materialne odpowiadające tym w jakich sami żyją. Zatem pozwany żyjący na bardzo wysokim poziomie powinien zapewnić za pomocą dostarczanych środków materialnych podobny standard utrzymania powodom.

Jednocześnie zaakcentować należy, iż pozwany nie ma właściwie żadnych niezaspokojonych potrzeb materialnych.

Sąd II instancji po analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego podziela pogląd skarżących powodów, iż Sąd I instancji z jednej strony dostrzegł, że od ostatniego wyroku zasądzającego alimenty nastąpiła istotna zmiana stosunków, uzasadniająca wyższe alimenty, ale pominął lub nie uwzględnił wiele niezbędnych i koniecznych wydatków na dzieci – a na co strona powodowa w trakcie procesu przedłożyła stosowne dowodowy. W konsekwencji podwyższone przez Sąd Rejonowy alimenty zaspakajałyby zbyt małą część z całkowitych wydatków związanych z utrzymaniem powodów, powodując nadal nadmierne obciążenie tymi wydatkami matkę dzieci. Konieczna była zatem korekta zaskarżonego orzeczenia. Od 2023 r. nastąpił bowiem gwałtowny i znaczny wzrost realnych kosztów utrzymania dzieci, związany ze zjawiskami inflacyjnymi oraz z ich rozwojem, edukacją i zdrowiem, a także zwiększeniem kosztów leczenia i rehabilitacji K. i C..

Zaskarżone orzeczenie w zbyt dużym stopniu i zakresie przerzuca na matkę dzieci ciężar ich finansowego utrzymania. Jak zaś wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie z uwagi na brak jakiegokolwiek zaangażowania pozwanego w opiekę i wychowanie powodów cały trud w tym zakresie spoczywa od wielu lat wyłącznie na matce powodów. Dlatego też pozwany winien w większym zakresie niż matka powodów partycypować w kosztach ich utrzymania.

W apelacji powodów zasadnie podkreśla się ponadprzeciętne możliwości zarobkowe i majątkowe pozwanego oraz zgromadzony przez niego znaczny majątek, zwłaszcza obejmujący nieruchomości ale też liczne ruchomości.

W toku postępowania pozwany nie wykazał faktycznych wydatków obciążających go w stopniu uniemożliwiającym ponoszenie wyższych alimentów na rzecz powodów.

Ponownie zaakcentowania wymaga okoliczność, że pozwany nie wykazuje żadnej inicjatywy w wychowaniu dzieci. Nie angażuje się w ich życie codzienne i rozwój, a jego udział w zaspokajaniu potrzeb dzieci ogranicza się wyłącznie do przekazywania zasądzonych alimentów oraz symbolicznych prezentów świątecznych.

Bezczynność i bierność pozwanego w opiece nad dziećmi powinna mieć przełożenie na wysokość alimentów do poziomu w jakim zostały one ukształtowane na etapie postępowania drugoinstancyjnego.

Matka powódek podczas rozprawy przed Sądem Rejonowym podała szczegółowe zasadniczo wiarygodne wyliczenia kosztów ich utrzymania, które Sąd I instancji częściowo zbagatelizował lub uznał wybiórczo. Podobnie powód zeznając przed Sądem Rejonowym potrafił wskazać jak kształtują się jego obecne, podwyższone względem poprzedniego rozstrzygnięcia o alimentach koszty utrzymania.

Powód K. E. uczy się w klasie maturalnej. Według wskazań apelacji planuje on pójść w ślady rodziców i podjąć studia medyczne. Sąd podziela pogląd powoda, że wymaga to obecnie zwiększonych nakładów na edukację, tak aby osiągnąć wysokie wyniki z wielu przedmiotów – w szczególności przedmiotów ścisłych oraz języka obcego. Konkurencja na te studia medyczne jest wysoka. Powód uczęszcza na liczne korepetycje. Usprawiedliwione jawią się korepetycje z kilku przedmiotów, których łączny miesięczny koszt może sięgać wskazanej w apelacji kwoty nawet do 2500 zł.

Sąd Okręgowy za usprawiedliwiony uznaje koszt diety (wyżywienia) powoda na poziomie 1500 zł miesięcznie. Jest to stawka dzienna wyżywienia na poziomie 50 zł dla osoby dorosłej i jest jak najbardziej akceptowalna przy obecnym poziomie cen za produkty żywieniowe.

Uprzednio poniesiono koszty wyposażenia pokoju powoda i zakup komputera do nauki, Sąd uznaje także za wydatek usprawiedliwiony.

W skład usprawiedliwionych kosztów utrzymania powoda zaliczyć należy również wyjazdy weekendowe o charakterze zarówno edukacyjnym jak i rekreacyjnym.

Powód jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. W maju 2023 r. zdjęto mu wydłużający aparat a następnie przez kilka miesięcy nosił gips z powodu braku zrostu kości. To wykluczało a przynajmniej ograniczało korzystanie z komunikacji miejskiej, wymagało unikania tłumów i ryzyka upadku, co uzasadniało korzystanie z usług przewozowych, generujących wydatki w wysokości około 500 zł miesięcznie. Był to koszt usprawiedliwiony a nie kaprys czy nadmierne wygodnictwo powoda. Przy korzystania wyłącznie z komunikacji miejskiej trudno byłoby pogodzić wszystkie zajęcia powoda.

Matka powoda złożyła oświadczenie z którego wynika, że C. E. oraz K. E. korzystają z ćwiczeń terapeutycznych prowadzonych przez fizjoterapeutę. Koszt miesięczny zajęć wynosi 2400 zł na dwójkę dzieci.

Koszt zakupu dla powoda odzieży i obuwia na poziomie około 500 zł miesięcznie jest bez wątpienia usprawiedliwiony.

Powód powinien mieć również możliwość podjęcia kursu prawa jazdy i uzyskania prawa jazdy (wydatek rzędu 3.900 zł ). Jak wyjaśnia się w apelacji pozwany pomimo złożenia deklaracji, że będzie uczestniczył w połowie w tych kosztach dotychczas nie przesłał żadnych środków na opłacenie tego kursu.

Sąd Okręgowy uznaje za usprawiedliwione koszty wyżywania małoletnich powódek na poziomie około 1000 zł miesięcznie na każdą z nich. Jeżeli 1000 zł podzieli się przez liczbę dni miesiąca, to na jeden dzień przeznaczona jest kwota około 33 złotych. Stawka żywienia powódek czy to w ujęciu dziennym czy miesięcznym nie jest zatem przesadzona czy nadmierna.

Małoletnia powódka C. E. jest uczennicą szkoły podstawowej i uczęszcza do Państwowej Szkoły (...). Dodatkowo uczestniczy w zajęciach jazdy konnej oraz języka angielskiego. Fizjoterapeuta stwierdził u powódki między innymi płaskostopie, asymetrię postawy i konieczność treningu funkcjonalnego. Koszt tego leczenia wynosi około 1200 zł miesięcznie a są to koszt niezbędne dla zachowania zdrowia powódki.

W nowym domu powódki należało wyremontować pokój oraz go stosownie wyposażyć. Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska Sądu Rejonowego odnośnie tego, że nie można uznać wyposażenia pokoju każdego z dzieci za niezbędny wydatek, bo pozwany także ma pokoje dla dzieci – a to z tego względu, iż od dłuższego czasu dzieci nie jeżdżą do ojca, który o te spotkania obecnie nie zabiega.

Najmłodsza powódka W. E. (1) ukończyła pierwszą klasę szkoły podstawowej. Od czasu pójścia do szkoły zwiększyły się jej potrzeby edukacyjne. Małoletnia uczestniczy w zajęciach tanecznych i jazdy konnej oraz w innych zajęciach dodatkowych np. akrobatyka. Zeznania matki powódki oraz dokumenty w aktach sprawy wykazały koszt wyżywania powódki 1000 zł miesięcznie, uczestnictwo w tańcu i jeździe konnej około 600 zł miesięcznie, odzież i obuwie – ponad 400 zł miesięcznie, półkolonie i ferie – 690 zł. Także w jej przypadku należy uwzględnić koszty udziału w kulturze, rozrywce, rekreacji, wyjazdach weekendowych, wyposażenia pokoju. Sąd Rejonowy niesłusznie ograniczył wydatki na kulturę i rozrywkę do poziomu całkowicie minimalnego. Pominięcie krótszych wyjazdów weekendowych rozwijających dzieci i jednocześnie zapewniających im wypoczynek nie znajduje obiektywnego uzasadnienia.

Matka powodów na etapie procesu przed Sądem I instancji wyraźnie wskazała ile wynoszą łączne koszty wszystkich zajęć dodatkowych, wyżywienia i rehabilitacji na dziecko. Te wyliczenia były wystarczająco spójne i poparte dokumentacją.

Przekonujące jest wskazanie, że matka powodów zmieniając miejsce zamieszkania chciała zapewnić im warunki co najmniej równe tym sprzed rozwodu zgodnie z zasadą utrzymania poziomu dzieci na podobnym poziomie jak przed rozstaniem rodziców.

Do usprawiedliwionych kosztów utrzymania powodów należy również zaliczyć koszt zakupu komputera i sprzętu edukacyjnego.

Skoro pozwany nie przejawia zainteresowania wychowaniem dzieci ani ich potrzebami, nie uczestniczy w organizacji życia, nie pomaga w dowozach, nie ponosi dodatkowych kosztów, nie interesuje się kosztami leczenia i edukacji, to powinien przy swoich możliwościach zarobkowych partycypować w utrzymaniu powodów na wyższym poziomie niż dotychczas. Powodowie w tej sytuacji zasadnie powołują się na art. 135 § 2 krio.

Reasumując doszło do istotnej zmiany stosunków od czasu wydania poprzedniego orzeczenia kształtującego obowiązek alimentacyjny pozwanego. Nastąpił znaczny wzrost kosztów utrzymania dzieci. Koszt związane z edukacją, rehabilitacja powodów należy uznać za usprawiedliwione. Także wykazana wysokość wydatków ponoszonych na podstawowe potrzeby powodów (wyżywienie, higiena, ubrania) należy uznać za usprawiedliwione. Powodowie funkcjonują w środowisku szkolnym, rówieśniczym, stąd mają potrzeby w zakresie zakupu odpowiednich kosmetyków, czy ubrań i obuwia, w tym także markowych – adekwatnie do możliwości finansowych ich rodziców. Powodowie mają także prawo do korzystania z rozrywek, wyjść, wyjazdów, w czym powinien partycypować pozwany.

Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. orzeczono jak w punkcie I pkt 1- 5 wydanego wyroku. Pozostawiając szczegółowe wyliczenie kosztów referendarzowi sądowemu wskazać należy, że powodowie wygrali sprawę przed Sądem I instancji w 86 %.

W pozostałym zakresie apelację powodów oddalono na podstawie art. 385 k.p.c. (pkt II wyroku).

Apelacja pozwanego podlegała w całości oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. (pkt III wyroku).

Powodowie sprawę przed Sądem II instancji przy wskazanej wartości przedmiotu zaskarżenia wygrali w 81 % procentach, będąc zwolnionymi od ponoszenia kosztów sądowych tj. opłaty od apelacji, a ponosząc koszty pełnomocnika z wyboru w stawce podstawowej po – 2700 zł (§ 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia opłat za czynności adwokackie). Należny jest im zatem stosowny zwrot kosztów procesu w wysokości po 2187 zł na rzecz każdego z powodów, a o czym orzeczono w punkcie IV wydanego wyroku.

Jednocześnie na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28.07.2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – płatne na rzecz Sądu Okręgowego w Zielonej Górze kwotę 2284,20 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. Pozwanego obciążał obowiązek poniesienia 81 % kosztów sądowych, w tym zakresie przegrał bowiem sprawę. Koszty te stanowią brakującą opłatę od apelacji, od uiszczenia której strona powodowa była zwolniona, w łącznej wysokości 2820 zł.