Kolejny pełnomocnik z urzędu nie dla powódki po opinii o braku podstaw do skargi

Postanowieniem z dnia 22 października 2025 r. Sąd Okręgowy w Toruniu w sprawie z powództwa G. K. przeciwko (...) Sp. z o.o. w G. na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 30 października 2024 r. w przedmiocie wniosku powódki o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu:

- pkt 1 – zwolnił powódkę w tej sprawie od kosztów sądowych w całości,

- w pkt 2 ustanowił dla powódki radcę prawnego do sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku,

- w pkt 3 – oddalił wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w pozostałej części.

W dniu 20 lutego 2026 r. wyznaczony pełnomocnik po zapoznaniu się ze sprawą sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia tej skargi. W opinii przedstawił stan faktyczny sprawy, przesłanki dopuszczalności skargi i wyjaśnił przyczyny, dla których w jego ocenie brak jest podstaw do jej wniesienia (k. 478 – 479v akt). Takie działanie pełnomocnika pozostaje wprost przewidziane w art. 118 § 5 k.p.c. Ustanowienie pełnomocnika z urzędu w związku z postępowaniem przed Sądem Najwyższym nie oznacza bowiem obowiązku sporządzenia i wniesienia skargi niezależnie od wyniku dokonanej przez profesjonalnego pełnomocnika oceny prawnej. Jeżeli pełnomocnik nie stwierdza podstaw do wniesienia skargi, jego obowiązkiem jest sporządzenie odpowiednio uzasadnionej opinii o braku takich podstaw. Wyznaczenie innego adwokata lub radcy prawnego może nastąpić natomiast w sytuacji określonej w art. 118 § 6 k.p.c., a więc wtedy, gdy opinia o braku podstaw do wniesienia skargi nie została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności. Ocena, czy taka przesłanka zachodzi, należy do Sądu. Sam tylko fakt, że stanowisko pełnomocnika jest odmienne od stanowiska strony albo że strona nie akceptuje przedstawionej jej oceny prawnej, nie uzasadnia wyznaczenia kolejnego pełnomocnika z urzędu. Sąd Najwyższy wskazuje wprost, że brak stwierdzenia przez pełnomocnika podstaw do wniesienia nadzwyczajnego środka zaskarżenia nie daje stronie prawa do domagania się kolejnych pełnomocników aż do uzyskania opinii odpowiadającej jej oczekiwaniom (Postanowienie SN z 10.02.2012 r., II CZ 156/11, LEX nr 1254661).

W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy nie stwierdził, aby opinia sporządzona przez radcę prawnego D. D. nie odpowiadała standardowi należytej staranności. Jest ona rzeczowa, zawiera zestawienie właściwych dla nadzwyczajnego środka zaskarżenia przesłanek i odpowiada okolicznościom sprawy. Pełnomocnik szczególnie podkreślił, że w niniejszej sprawie nie sposób uznać, aby strona doznała szkody na skutek wydanego orzeczenia, zaś sama odmienna ocena dowodów i przekonanie o zasadności swojego żądania nie stanowią podstaw do wniesienia przedmiotowej skargi. Zarzuty powódki wobec opinii stanowią w istocie polemikę z dokonaną oceną prawną i odnoszą się do jej rzetelności, ale także przede wszystkim do całości dotychczasowego przebiegu postępowania Sądu Rejonowego.

Podkreślenia wymaga również, że powódka podejmowała już przewidziane prawem działania zmierzające do podważenia prawomocnego rozstrzygnięcia, w szczególności korzystając ze skargi o wznowienie postępowania, czy domagając się ustanowienia dla niej pełnomocnika celem sporządzenia skargi kasacyjnej, co nie zostało uwzględnione, gdyż w tej sprawie taki środek był niedopuszczalny. Obecnie udzielono jej pełnomocnika do sporządzenia przedmiotowej skargi, lecz okoliczność, że ustanowiony radca prawny nie stwierdził podstaw do jej wniesienia nie może prowadzić do wyznaczania kolejnych pełnomocników, aż do uzyskania pożądanego przez powódkę skutku. Nadzwyczajne środki zaskarżenia nie mogą tworzyć stronie niezadowolonej z wyniku postępowania kolejnych możliwości kwestionowania rozstrzygnięcia, aż do uzyskania zadowalającego ją rezultatu.

Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy na mocy art. 117§5 zd.1 k.p.c. a contrario, oddalił przedmiotowy wniosek.