Dłużnik zapłacił przed doręczeniem zawiadomienia o egzekucji. Opłata komornika spadła do 100 zł

Dłużnik P. G.- reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika -złożył skargę na postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Gdańsk – Południe w Gdańsku (...) w sprawie egzekucyjnej Km (...) z dnia 28 lipca 2025 r. tj. na punkty 3 (2) i 4 (5) w zakresie ustalenia opłaty wysokości 7 400 zł i pobrania jej od dłużnika oraz ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego w wysokości 8 874,09 zł i obciążenia nimi dłużnika do wysokości 7 488,39 zł.

W ocenie dłużnika Komornik dokonał szeregu czynności, w tym zawiadomienia o wszczęciu egzekucji z dnia 05 maja 2025 r., po fakcie całkowitej spłaty należności przez dłużnika na rzecz wierzyciela w dniach 06 grudnia 2024 r. oraz 29 kwietnia 2025 r., a w związku z powyższym art. 29 ust. 1 u.k.k. nie może być zastosowany. Dłużnik wskazał, że wierzyciel został zaspokojony przez dniem wysłania dłużnikowi przez Komornika zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, a w związku z tym prowadzenie czynności egzekucyjnych było niezasadne, a Komornik winien obciążyć opłatą stosunkową wierzyciela w wysokości 5%.

Dłużnik wniósł o uchylenie postanowienia z dnia 28 lipca 2025 r. w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie skarżącemu poniesionych kosztów postępowania wywołanego skargą.

Komornik przekazał uzasadnienie dokonania zaskarżonej czynności wraz z aktami egzekucyjnymi Km (...), wnosząc o oddalenie skargi dłużnika w całości jako bezzasadnej.

Sąd ustalił, co następuje:

Postępowanie egzekucyjne w sprawie Km (...) zostało wszczęte na wniosek wierzyciela, złożony w dniu 15 kwietnia 2025r. Wierzyciel wniósł o wyegzekwowanie należności głównej w wysokości 111 740,86 zł oraz kwot 41 570,43 zł i kwoty 8 544,62 zł wraz z odsetkami (łącznie kwoty 161 855,91 zł) - na podstawie tytułu wykonawczego w postaci zaopatrzonego w klauzulę wykonalności prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 22 października 2024r. wydanego w sprawie o sygn. akt VI P (...) (k. 2-5 akt Km).

Pismem z dnia 05 maja 2025 r. Komornik zawiadomił dłużnika o wszczęciu egzekucji, a pismo to zostało doręczone dłużnikowi w dniu 15 maja 2025 r. (k. 8 i 10a akt Km).

Pismem datowanym na dzień 01 maja 2025 r., nadanym w dniu 05 maja 2025 r. (wpływ do kancelarii (...) 06 maja 2025 r.) wierzyciel zawiadomił Komornika, że w dniu 29 kwietnia 2025 r. na konto wierzyciela wpłynęła kwota 147 999,10 zł wpłacona przez dłużnika (k. 16-17 akt Km).

Pismem datowanym na dzień 09 maja 2025 r., nadanym w dniu 10 maja 2025 r. wierzyciel uzupełniając treść pisma z dnia 01 maja 2025 r. załączył potwierdzenie wpłaty przez dłużnika na rzecz wierzyciela kwoty 147 999,10 zł (k. 34-36 akt Km).

Pismem z dnia 16 maja 2025 r. dłużnik zawiadomił Komornika, iż uregulował całość długu względem wierzyciela poprzez realizację przelewów bankowych na kwotę 13 856,81 zł (dzień 06.12.2024 r.) oraz 147 999,10 zł (dzień 29.04.2025 r.), na dowód czego przedłożył potwierdzenia dokonanych przelewów (k. 44-48 akt Km).

Pismem z dnia 19 maja 2025 r. Komornik przesłał wierzycielowi kopię pisma dłużnika z dnia 16 maja 2025 r. celem ustosunkowania się do wykazanych przez dłużnika wpłat na poczet zadłużenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma pod rygorem uznania, iż wskazanych przez dłużnika kwot wierzyciel nie otrzymał i podtrzymuje wniosek co do egzekucji w pozostałym zakresie (k. 49 akt Km).

Pismem datowanym na dzień 23 maja 2025 r., nadanym w dniu 24 maja 2025 r., wierzyciel przesłał potwierdzenie otrzymanych przez wierzyciela od dłużnika kwot 13 856,81 zł oraz 147 999,10 zł (k. 58-61 akt Km).

Postanowieniem z dnia 28 lipca 2025 r. Komornik w punkcie 1 umorzył postępowanie egzekucyjne w trybie art. 825 pkt 1 k.p.c., w punkcie 2 ustalił opłatę stosunkową z art. 30 u.k.k. w kwocie 1 385,70 zł i pobrał ją od wierzyciela, w punkcie 3 (uprzednio, przed sprostowaniem 2) na mocy art. 29 ust. 1 u.k.k. ustalił opłatę w kwocie 7 400 zł i orzekł o pobraniu jej od dłużnika, a w punkcie 4 (uprzednio, przed sprostowaniem 5) ustalił koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 8 874,09 zł i obciążył nimi dłużnika do kwoty 7 488,39 zł, zaś wierzyciela do kwoty 1 385,70 zł (k. 65 akt Km).

W uzasadnieniu postanowienia Komornik, m. in., wskazał, że w toku egzekucji wierzyciel poinformował organ egzekucyjny o zapłacie przez dłużnika części należności przed złożeniem wniosku egzekucyjnego tj. kwoty 13 856,81 zł i w tym zakresie wszczęcie postępowania egzekucyjnego było oczywiście niecelowe. Nadto organ egzekucyjny wskazał, iż wierzyciel poinformował Komornika o wpłacie bezpośredniej dłużnika na rachunek bankowy wierzyciela w wysokości 147 999,10 zł, jaka miała miejsce po złożeniu wniosku egzekucyjnego tj. w toku egzekucji, co wykazał załączonym potwierdzeniem przelewu. Wobec powyższego Komornik ustalił opłatę z art. 29 ust. 1 u.k.k. w wysokości 7400 zł i obciążył nią dłużnika

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie akt egzekucyjnych Km (...)

Sąd zważył, co następuje:

Skarga dłużnika zasługiwała na uwzględnienie w przeważającej części, choć z uwagi na inną podstawę prawną niż wskazywał to jego pełnomocnik.

Wskazać należy, iż w przedmiotowym postępowaniu Komornik uznał, że wierzyciel złożył wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, a zatem w trybie art. 825 pkt 1 k.p.c. umorzył postępowanie egzekucyjne (k. 58-61 akt Km). W ocenie Sądu, taki charakter -w odniesieniu do należności 147 999,10 zł - miały już pisma wierzyciela z dnia 05 maja 2025 r. (k. 16-17 akt Km) oraz z dnia 10 maja 2025 r. (k. 34-36 akt Km). W pismach tych bowiem wierzyciel – występujący w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika – w jednoznaczny sposób wskazał na zapłatę tej właśnie kwoty bezpośrednio na jego rzecz przez dłużnika, dziękując Komornikowi za okazaną pomoc. Pisma te – co istotne w sprawie - wniesione zostały do Komornika przed dniem doręczenia dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, co nastąpiło w dniu 15 maja 2025 r. (k. 8 i 10a akt Km).

Zgodnie z art. 29 ust. 1 u.k.k., w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela albo na podstawie art. 824 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, wierzyciela obciąża opłata stosunkowa w wysokości 5% wartości świadczenia pozostałego do wyegzekwowania. Jeżeli jednak wierzyciel wykaże, że przyczyna umorzenia postępowania egzekucyjnego wiąże się ze spełnieniem świadczenia przez dłużnika w terminie miesiąca od dnia doręczenia dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, albo z zawarciem w tym terminie porozumienia między wierzycielem a dłużnikiem dotyczącego sposobu lub terminu spełnienia świadczenia, opłata ta obciąża dłużnika. Jeżeli spełnienie świadczenia lub zawarcie porozumienia z wierzycielem nastąpiło po upływie miesiąca od dnia doręczenia dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, obciąża go opłata w wysokości 10% wartości świadczenia pozostałego do wyegzekwowania. Z kolei w myśl przepisu art. 29 ust. 2 u.k.k., jeżeli wniosek wierzyciela, o którym mowa w ust. 1, został zgłoszony przed doręczeniem dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, opłata wynosi 100 złotych.

Nie budzi wątpliwości Sądu, iż w okolicznościach faktycznych sprawy niniejszej zaszły przesłanki do ustalenia opłaty egzekucyjnej w kwocie 100 zł, na podstawie art. 29 ust. 2 u.k.k., gdyż wierzyciel faktycznie złożył wniosek o umorzenie postępowania - w odniesieniu do należności 147 999,10 zł – przed doręczeniem dłużnikowi zawiadomienia. Komornik nieprawidłowo dokonał ustalenia opłaty na podstawie art. 29 ust. 1 u.k.k.

W związku z częściowym uznaniem zasadności skargi dłużnika, Sąd dokonał zmiany zaskarżonego postanowienia Komornika jak w punktach 2 i 3 sentencji postanowienia, na podstawie art. 767 k.p.c. w zw. z art. 770 k.p.c. w zw. z art. 29 ust. 2 u.k.k.

W pozostałym zakresie skarga dłużnika podlegała oddaleniu.

Dłużnik zakwestionował obciążenie go kosztami postępowania, zawarte w punktach 3 i 4 postanowienia Komornika, wskazując że prowadzenie czynności egzekucyjnych było w całości niezasadne.

W myśl zasady określonej w przepisie art. 770 k.p.c. dłużnik powinien zwrócić wierzycielowi koszty niezbędne do celowego przeprowadzenia egzekucji, przy czym koszty te ściąga się wraz z egzekwowanym roszczeniem. Przepis powyższy zawiera prawną regulację kosztów postępowania egzekucyjnego i stanowi

lex specialis do art. 98 k.p.c. i następne. Tym samym, obowiązującą w postępowaniu rozpoznawczym regułę odpowiedzialności za wynik procesu zastąpiono w postępowaniu egzekucyjnym zasadą odpowiedzialności dłużnika za koszty egzekucji, połączoną z zasadą kosztów celowych. Zgodnie z nimi to dłużnik ponosi koszty egzekucji - w zakresie kosztów, które są zarazem niezbędne i celowe.

Pojęcie niecelowego wszczęcia czy prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie jest zdefiniowane w przepisach prawa. Ocena celowości wszczęcia postępowania egzekucyjnego dokonywana jest na chwilę jego zainicjowania, przy czym należy mieć na uwadze okoliczności konkretnej sprawy. Niecelowość egzekucji zachodzi niewątpliwie, gdy już w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego (tj. w dniu złożenia przez wierzyciela wniosku o wszczęcie egzekucji) czynności komornika nie mogły doprowadzić do zrealizowania obowiązku objętego tytułem wykonawczym, zaś wierzyciel jeszcze przed złożeniem wniosku egzekucyjnego mógł się o tym z łatwością dowiedzieć i nie składać wniosku. Klasycznym tego przykładem jest sytuacja, gdy dłużnik nie dał powodu do wszczęcia egzekucji, dobrowolnie realizując świadczenie stwierdzone odpowiednim tytułem. Podkreślenia przy tym wymaga, że wierzyciel nie jest zobligowany do uprzedniego uprzedzania dłużnika o zamiarze złożenia wniosku egzekucyjnego, czy też do wzywania go do zapłaty należności objętej tytułem egzekucyjnym. Wbrew oczekiwaniom wyrażonym przez pełnomocnika dłużnika w uzasadnieniu skargi, zasada ta stosuje się również do przypadków, gdy dłużnikiem jest podmiot dysponujący środkami publicznymi.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż w sprawie Km 187/25 wszczęcie postępowania egzekucyjnego w zakresie kwoty 147 999,10 zł, było celowe. Wierzyciel w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego posiadał tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności, uprawniający go do uruchomienia procedury przymusowej egzekucji sądowej, zaś należność ta nie była na ten moment przez dłużnika zapłacona. Z treści tytułu wykonawczego wynika, iż wyrok uprawomocnił się z dniem 14.02.2025r., co obligowało dłużnika do dokonania zapłaty na rzecz wierzyciela bez żadnych dodatkowych wezwań z jego strony. W świetle okoliczności faktycznych sprawy niniejszej, nie budzi wątpliwości Sądu, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez wierzyciela było celowe. Podnoszona przez dłużnika w skardze okoliczność, iż zapłata została dokonana przed dniem doręczenia mu zawiadomienia o wszczęciu egzekucji ma istotny wpływ na wysokość opłaty, co Sąd dostrzegł z urzędu i czemu dał wyraz w punktach 2 i 3 sentencji postanowienia; pozostaje ona natomiast – wbrew argumentacji pełnomocnika - bez jakiegokolwiek wpływu na samą zasadę ponoszenia kosztów.

Dłużnik – właśnie jako podmiot dysponujący środkami publicznymi - winien mieć powyższe na uwadze przy ustalaniu strategii realizacji orzeczeń sądowych, tak aby nie narażać się w przyszłości na konsekwencje finansowe prowadzonych przeciwko niemu postępowań egzekucyjnych, które ze swej istoty generują koszty, obciążające co do zasady – jak wskazano wyżej - dłużników.

Mając na uwadze powyższe okoliczności i uznając skargę dłużnika w pozostałym zakresie za bezzasadną, Sąd na podstawie art. 767 k.p.c. oraz art. 770 § 1 k.p.c. orzekł jak w punkcie 4 sentencji postanowienia.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 5 sentencji postanowienia, w oparciu o przepisy art. 100 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 i 1

1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., mając na względzie fakt, iż Sąd uwzględnił wnioski skargi w przeważającej części. Na koszty sądowe poniesione przez skarżącego w sprawie niniejszej złożyła się opłata stała od skargi w kwotach 50 zł. Wysokość kosztów wynagrodzenia pełnomocnika wierzyciela, Sąd ustalił w stawce minimalnej 160 zł zgodnie z treścią przepisu § 8 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Sędzia Joanna Krata

Zarządzenia:

1. odnotować i zakreślić w rep. Co;

2. odpis postanowienia doręczyć:

-pełnomocnikowi wierzyciela,

-dłużnikowi z pouczeniem nr 2 i odpisem skargi,

-Komornikowi;

3. akta przedłożyć z wpływem lub za 21 dni z epo Asystentowi.

Gdańsk, dnia 23.04.2026 r.

Sędzia Joanna Krata