Nabywcy wierzytelności za 6500 zł wygrali spór o naprawę auta. Apelacja oddalona

Powodowie Z. H. i B. H. wnieśli

o zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) z siedzibą w E. kwoty 12 660,55 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 5 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty. Domagali się również zasądzenia od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powodowie wskazali, że są nabywcami wierzytelności przysługującej O. E. z tytułu szkody komunikacyjnej z dnia 2 maja 2021 r. wyrządzonej w pojeździe marki N. (...) o nr rej. (...) przez kierowcę ubezpieczonego w zakresie odpowiedzialności cywilnej w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. Pozwany w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił na rzecz poszkodowanej kwotę odszkodowania w wysokości 15 925,02 zł. W ocenie strony powodowej, odszkodowanie zostało znacznie zaniżone, bowiem koszt naprawy pojazdu wynosił kwotę 28 525,57 zł.

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 10 maja 2024 r., Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie solidarnie od powodów na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwany nie zakwestionował swej odpowiedzialności co do zasady, jednak wskazał, że w jego ocenie wypłacone dotychczas odszkodowanie w całości kompensuje powstałą szkodę. Zdaniem pozwanego dochodzone przez powodów koszty są zawyżone i przekraczają koszty koniecznie i celowe do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody. Pozwany podniósł, iż koszty naprawy nie mogą przekraczać kwoty faktycznie przeznaczonej na naprawę pojazdu, jeżeli została ona wykonana i przywróciła pojazd do stanu sprzed szkody, bowiem stwarza to ryzyko nieuzasadnionego wzbogacenia się poszkodowanego kosztem zobowiązanego. Podkreślił, iż jeśli naprawa samochodu została przeprowadzona, kompensacja szkody nie może nastąpić przez zapłatę równowartości hipotetycznych kosztów przywrócenia stanu poprzedniego. Jednocześnie twierdził, że koszty naprawy nigdy nie mogą przekroczyć kosztów hipotetycznych kosztów naprawy określonych jako średnie stawki roboczogodziny obowiązujące w miejscu naprawy, bądź zamieszkania poszkodowanego, wraz z aktualnymi na datę naprawy cenami części niezbędnych do naprawy. Nadto pozwany wskazał na ustawowy obowiązek współpracy poszkodowanego przy naprawieniu szkody, podnosząc, że poszkodowana winna była dążyć do racjonalizacji kosztów. Wywodził, że nie jest koniecznym użycie wyłącznie części oryginalnych do naprawy pojazdu o kilkunastoletnim okresie eksploatacji. Pozwany kwestionował również roszczenie o zwrot kosztu prywatnej opinii.

W toku procesu stanowiska stron nie uległy zmianie.

S ąd ustalił, co następuje:

W dniu 2 maja 2021 r. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki N. (...) o nr rej. (...), należący do O. E.. Sprawca kolizji był objęty ochroną ubezpieczeniową na podstawie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartej z pozwanym Towarzystwem (...) z siedzibą w E..

W dniu 5 maja 2021 r. poszkodowana dokonała zgłoszenia szkody.

Pozwany w toku postępowania likwidacyjnego przyjął odpowiedzialność za szkodę. Pozwany przyznał i wypłacił poszkodowanej świadczenie w kwocie

15 925,02 zł.

L. ści bezsporne, a nadto dowód:

kalkulacja naprawy wed ług pozwanego (k. 13 - 16).

W dniu 1 czerwca 2021 r. powodowie Z. H. i B. H. zawarli w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej pod nazwą S. z poszkodowaną umowę sprzedaży wierzytelności, przysługującej cedentowi z tytułu powyższego wypadku komunikacyjnego. Powodowie za przeniesienie praw wierzytelności zapłacili poszkodowanej kwotę 6 500,00 zł.

Powodowie wycenili koszty technologicznego przywrócenia pojazdu poszkodowanej do stanu sprzed zdarzenia na kwotę 28 585,57 zł. Pismem z dnia 5 stycznia 2023 r. powodowie zawiadomili pozwanego o nabyciu wierzytelności i wezwali go do zapłaty kwoty 12 660,55 zł. Pozwany odmówił przyjęcia reklamacji powodów i dopłaty do odszkodowania w żądanej przez nich wysokości.

Z. ód:

umowa sprzeda ży wierzytelności z dnia 1 czerwca 2021 r. (k. 8 – 9), umowa spółki (k. 51 – 59), zawiadomienie o sprzedaży i nabyciu wierzytelności wraz z pełnomocnictwem (k. 10 - 12), zawiadomienie o nabyciu wierzytelności wraz z wezwaniem do zapłaty (k. 17), pismo pozwanego z dnia 9 stycznia 2023 r., decyzja z dnia 24 stycznia 2023 r. (k. 19).

Samochód w chwili nabycia przez poszkodowaną nie był uszkodzony, był w stanie dobrym. Poszkodowana nie była jego pierwszym właścicielem, jednak poprzedni właściciel zapewnił ją, iż pojazd jest bezszkodowy. Pojazd był z 2012 r., poszkodowana nie pamięta, czy otrzymała jego książkę serwisową. Poszkodowana była właścicielką samochodu niecały rok i nie zdążyła go w tym czasie serwisować. Partner poszkodowanej kontrolował stan techniczny pojazdu i ewentualną konieczność wymiany części w związku z przebiegiem samochodu.

Poszkodowana naprawiła pojazd po szkodzie z dnia 2 maja 2021 r. Naprawy samochodu dokonała w warsztacie poza (...). Naprawa została przeprowadzona z wykorzystaniem części oryginalnych. Poszkodowana sama nie kupowała części – zajął się tym warsztat naprawczy. Na naprawę pojazdu nie wystarczyła kwota wypłacona przez ubezpieczyciela, poszkodowana wydała kwotę ok. 30 tysięcy zł, pokrywając różnicę z własnych oszczędności. W toku likwidacji szkody pozwany nie był zainteresowany rachunkami oraz fakturami poszkodowanej wystawionymi za naprawę pojazdu. Pozwany poinformował poszkodowaną, iż przedmiotowa szkoda jest szkodą kosztorysową, dlatego nie interesuje go informacja o faktycznej naprawie samochodu. Poszkodowana nie pamięta, czy odbyły się oględziny pojazdu, czy pieniądze zostały jej wypłacone na podstawie dokumentacji zdjęciowej.

Poszkodowana chciała się odwołać od decyzji pozwanego, jednak nie wiedziała jak. Zdecydowała się na sprzedaż wierzytelności ze względu na brak odpowiedniej wiedzy technicznej. Z uwagi na powyższe, z polecenia, zgłosiła się do powodów. Wiedziała, iż powodowie prowadzą działalność gospodarczą. Poszkodowana umówiła się z powodami, iż oddadzą jej część kosztów naprawy w zamian za sprzedaż przedmiotowej wierzytelności. Poszkodowana była zadowolona z umowy z powodami, bowiem odzyskała część pieniędzy wydanych przez nią na naprawę. Poszkodowana nie ma żadnych zastrzeżeń do ww. umowy - ponownie zdecydowałaby się na sprzedaż wierzytelności, bo sama ne zna się na dochodzeniu roszczeń. Poszkodowana po dokonaniu naprawy pojazdu sprzedała samochód jako naprawiony.

Z. ód:

zeznania świadka O. E. (k. 63 - 66).

Koszty naprawy pojazdu N. o nr rej. (...) po szkodzie z dnia 2 maja 2021 r. przy zastosowaniu średnich stawek prac blacharsko-lakierniczych dla warsztatów w regionie oraz oryginalnych części zamiennych sygnowanych logo producenta, wynosiły kwotę 29 642,51 zł netto (36 460,29 zł brutto). Uzasadniony koszt naprawy pojazdu przy użyciu zaś alternatywnych części jakości Q, które mogły pozwolić na przywrócenie stanu pojazdu sprzed zdarzenia, wynosił kwotę 23 448,84 zł netto (28 842,07 zł brutto). Naprawa pojazdu przy użyciu części alternatywnych jakości Q nie mogła prowadzić do wzrostu wartości pojazdu.

Obszar uszkodzeń i zakres naprawy zostały stwierdzone na podstawie kalkulacji pozwanego i nie były kwestionowane przez powodów. Technologiczna naprawa wymagała użycia dodatkowych części w postaci zestawu mocowań zderzaka przedniego czy jednorazowego, klejonego emblematu zderzaka.

Z. ód: opinia pisemna bieg łego z dziedziny techniki samochodowej, wyceny wartości oraz kosztów i jakości napraw pojazdów samochodowych C. Z. wraz z załącznikami (k. 78 - 88).

S ąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie okoliczności bezspornych, dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, zeznań świadka i w oparciu o opinię biegłego.

Sąd uznał za wiarygodne dokumenty zgromadzone w sprawie, albowiem ich autentyczność nie wzbudziła wątpliwości Sądu i nie była kwestionowana przez strony.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka O. E., które były spontaniczne, logiczne i szczere, a nadto treść jej wyjasnień korespondowała w całości z przedłożonymi do akt sprawy dokumentami. Nie było podstaw do kwestionowania ich wiarygodności.

Sąd w całości podzielił wnioski płynące z opinii biegłego sądowego C. Z.. W ocenie Sądu opinia biegłego została sporządzona w sposób rzetelny i fachowy. Zawarte w treści opinii twierdzenia były poparte logiczną i spójną argumentacją opartą na zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji. Strony nie kwestionowały wniosków opinii.

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia (art. 822 k.c.). Zgodnie natomiast z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli (Dz.U. Nr 124,poz. 1152) z ubezpieczenia OC przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem są zobowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Stosownie zaś do art. 36 ust. 1 tej ustawy odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem, najwyżej jednak do ustalonej w umowie sumy gwarancyjnej. W przypadku obowiązkowego ubezpieczenia komunikacyjnego OC ma zastosowanie zasada pełnego odszkodowania wyrażona w art. 361 §2 k.c., a ubezpieczyciel z tytułu odpowiedzialności gwarancyjnej wypłaca poszkodowanemu świadczenie pieniężne w granicach odpowiedzialności sprawczej posiadacza lub kierowcy pojazdu mechanicznego. Suma pieniężna wypłacona przez zakład ubezpieczeń nie może być jednak wyższa od poniesionej szkody (art. 824 Podsumowując, według poszkodowanej wysokość szkody wyniosła około 30.000 zł. Ubezpieczyciel wypłacił w sumie 15.925,02 zł . Zatem należna dalsza kwota świadczenia wynosi 12.660,55 zł, o czym Sąd orzekł w punkcie 1 wyroku.

O odsetkach za opóźnienie orzeczono na podstawie art. 481 §1 i 2 k.c, zgodnie z żądaniem pozwu.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).

Na koszty poniesione przez powoda złożyły się następujące kwoty: 3600 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika ustalonego w wysokości obliczonej zgodnie z § 2 ust. 1 i 2 oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, 750,00 zł opłaty uiszczonej od pozwu , 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i514,53 zł zaliczki wykorzystanej na poczet opinii biegłego.

Z uwagi na fakt, że w niniejszym postępowaniu pozostały pobrane i niewykorzystane zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego (2x po 1000 zł), które wyniosło 1029,06 zł, Sąd nakazał zwrócić stronom po 485,47 zł, o czym orzekł w punkcie 3 wyroku..

SSR Aleksandra Smólska-Kreft

Sygn. akt II Ca 1358/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 marca 2026 r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie:

Przewodniczący

SSR del. Marta Owsianny

Protokolant

st. sekr. sąd. Tomasz Rapacewicz

po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2026 r. w N.

na rozprawie

sprawy z powództwa

Z. H. i B. H.

przeciwko

Towarzystwu (...) z siedzibą w E.

o zapłatę

na skutek apelacji pozwanego

od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy

z dnia 14 lipca 2025 r. sygn. akt XIV C 1300/24

I/ oddala apelację,

II/ zasądza od pozwanego na rzecz powodów do ich majątku wspólnego jako wspólników (...) kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od upływu tygodnia od dnia ogłoszenia wyroku.

SSR del. do SO Marta Owsianny