Pożyczkobiorczyni musi zapłacić 6057 zł, bo nie wykazała spłaty ani obcego konta

Powód

(...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w B.

domagał się zasądzenia od pozwanej

I. I.

kwoty 6.057,20 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonych od dnia 30 maja 2025 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenia od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że dochodzona wierzytelność wynika z umowy kredytu nr (...) którą w dniu 7 grudnia 2023 r. pozwana zawarła z wierzycielem pierwotnym – (...) S.A. w B. Zgodnie z umową pozwanej udostępniono środki pieniężne w kwocie 9.900,00 zł. Wobec zaprzestania spłaty kwoty pożyczki powód wypowiedział pozwanej umowę. Roszczenie stało się w całości wymagalne w dniu 24 kwietnia 2025 r. Na dochodzoną należność składają się kwota 5.701,73 zł tytułem sumy niespłaconego kapitału pożyczki i prowizji, kwota 212,89 zł tytułem niespłaconych odsetek kapitałowych oraz kwota 142,58 zł tytułem sumy skapitalizowanych odsetek za opóźnienie. (vide pozew k. 1-4v).

W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości (k. 95 – 99). Pozwana zakwestionowała powództwo co do zasady i co do wysokości. Pozwana podniosła zarzut braku legitymacji czynnej powoda, a także zaprzeczył, by kiedykolwiek zawarł z powodem umowę pożyczki. Twierdziła również, że powód nie badał jej zdolności kredytowej przed udzieleniem zobowiązania. Pozwana zaprzeczyła, by miała jakikolwiek wpływ na treść zapisów umowy oraz zakwestionowała wartość dowodową przedłożonych przez powoda wydruków dotyczących umowy pożyczki. Pozwana zarzuciła również bezskuteczność wypowiedzenia umowy, a tym samym brak wymagalności roszczenia oraz abuzywność postanowień umowy w zakresie wysokości kosztów pozaodsetkowych.

W piśmie z dnia 8 grudnia 2025 r. powód zaprzeczył twierdzeniom pozwanej (k. 70-73v), zaś w dalszym toku procesu stanowiska stron nie uległy zmianie.

S ąd ustalił, co następuje:

W dniu 6 grudnia 2023 r. (...) S.A. z siedzibą w B. zawarła z pozwaną I. I. umowę pożyczki o nr (...). Pożyczkodawca dokonał weryfikacji danych pozwanej poprzez (...).

Pożyczka miała zostać spłacona zgodnie z harmonogramem stanowiącym integralną cześć umowy w 24 miesięcznych ratach.

W umowie wskazano, że całkowita kwota pożyczki wyniesie 9.900 zł, która miała być pomniejszona o kwotę 2.900 zł z tytułu opłaty za dobrowolny Pakiet Usług Medycznych, a do wypłaty dla pozwanego miała być kwota 7.000 zł, prowizję określono na 2.951,75 zł, oprocentowanie określono na 18,50 %, a całkowita kwota do spłaty została określona na 14.908,34 zł i miała być spłacona na zasadach i w terminie określonym w harmonogramie stanowiącym załącznik nr 2. W załączniku tym wskazano, że pożyczka ma być spłacona w 24 ratach od 6 grudnia 2023 roku do 1 grudnia 2025 roku, a nadto wskazano wysokość raty z rozbiciem na kapitał, odsetki, prowizję.

Pożyczkodawca wykonał swoje zobowiązanie z umowy i przekazał na konto pozwanej kwotę 7.000 zł w dniu 7 grudnia 2023 roku. W tym samym dniu pożyczkodawca przekazał kwotę 2.900 zł tytułem kwoty należnej za produkt dodatkowy.

Pozwana nie wykazała, by dokonała spłaty jakiejkolwiek części zobowiązania.

W dniu 28 października 2024 roku strona powodowa oraz (...) S.A. zawarli umowę przelewu wierzytelności na podstawie, której strona powodowa nabyła wierzytelność przeciwko pozwanemu z umowy pożyczki z dnia 6 grudnia 2023 r. nr (...).

Pismem z dnia 24 kwietnia 2025 roku (...) S.A. wypowiedziało pozwanej umowę pożyczki z dnia 6 grudnia 2023 r. nr (...). Ponadto wezwano pozwaną do zapłaty zaległości.

Dowód: umowa przelewu z załącznikami (k. 15-26), umowa pożyczki z załącznikami (k. 27--30), formularz informacyjny (k. 30v-32), potwierdzenie dyspozycji przelewu (k. 35,36), pisma z wypowiedzeniem i wezwanie do zapłaty (k. 37-39), wydruk raportu k. 33.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów przedłożonych przez stronę powodową, w tym dokumentów sporządzonych w formie elektronicznej – w takim zakresie, w jakim było to konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy.

S ąd zważył co następuje:

Powództwo jest zasadne w przeważającej części.

Wobec stanowiska pozwanej, to na stronie powodowej ciążył obowiązek udowodnienia, że pozwana i pierwotny wierzyciel zawarli umowę pożyczki dnia 6 grudnia 2023 r. o nr (...) oraz, że została ona wykonana przez pierwotnego pożyczkodawcę, a nadto wysokość roszczenia.

Strona powodowa przedkładając wskazaną wyżej umowę pożyczki jak również potwierdzenie przelewu (k. 36) udowodniła, że pierwotny pożyczkodawca wykonał tą umowę przekazując pozwanej kwotę 7.000 zł. Zatem w ocenie Sądu niewątpliwy był fakt zawarcia przedmiotowej umowy pożyczki i jej wykonania przez (...) S.A., a tym samym zostało udowodnione roszczenie co do zasady.

Pozwana nie wykazała natomiast, by rachunek na który przekazane zostały środki z umowy pożyczki nie należał do niej lub by jej dane zostały pozyskane w nieuprawniony sposób przez osoby trzecie. Sąd zwraca przy tym uwagę że celem wyjaśnienia wszystkich tych okoliczności dodatkowo wezwał pozwaną celem jej przesłuchania jednak ta prawidłowo na termin wezwana nie stawiła się i swej nieobecności nie usprawiedliwiła konsekwencją tego stanu rzeczy było pominięcie ww. dowodu i uznania okoliczności za przyznane i niezaprzeczone.

Jeżeli chodzi o zarzut braku legitymacji procesowej strony powodowej, to należy wskazać, że ten zarzut Sąd uznał za niesłuszny.

Zgodnie z art. 509 §1 kc wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na rzecz osoby trzeciej, chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

Na podstawie wskazanego przepisu przelew wierzytelności jest umową, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej, a przedmiotem przelewu jest wierzytelność istniejąca, którą cedent może swobodnie rozporządzać i która jest w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). W tym zakresie konieczne jest wyraźne określenie stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność. Wymaga się zatem oznaczenia stron tego stosunku zobowiązaniowego oraz przedmiotu świadczenia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 października 2015 roku sygn. akt I ACa 492/15 LEX nr 184218; wyrok SN z dnia 11 maja 1999 r. III CKN 423/98 Biuletyn Sądu Najwyższego 2000/1 str. 1).

W ocenie Sądu z przedłożonej przez stronę powodową umowy przelewu wierzytelności z dnia 28 października 2024 roku i załącznika nr 3 (k. 15-17v, 26) wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że strona powodowa wstąpiła w prawa pierwotnego wierzyciela z umowy pożyczki z dnia z dnia 6 grudnia 2023 r. nr (...).

Kolejnym zadaniem Sądu było odniesienie się do zarzutu co do abuzywności postanowień umowy w zakresie pozaodsetkowych kosztów wskazanych w umowie pożyczki z dnia z dnia 6 grudnia 2023 r. a obejmujących opłatę za pakiet medyczny w kwocie 2.900 zł i prowizji w kwocie 2.951,75 zł.

Orzekając w tym zakresie Sąd miał na uwadze przepis art. 385 1 § kc, zgodnie z którym postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne), przy czym nie dotyczy to postanowień określających świadczenia główne stron, w tym ceny i wynagrodzenia, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

Wskazany przepis ma zastosowane do umów obligacyjnych zawieranych pomiędzy przedsiębiorcami a konsumentami z użyciem wzorca umowy lub też do umów zawieranych bez użycia takiego wzorca (wyrok SN z dnia 7 grudnia 2006 roku III CSK 266/06 lex 238949).

Niewątpliwym jest, że wskazany przepis może mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem umowa pożyczki została zawarta pomiędzy przedsiębiorcą, czyli (...) S.A. a konsumentem, czyli pozwaną.

Klauzula generalna wskazana w cytowanym przepisie zawiera dwa kryteria oceny umowy a mianowicie dobre obyczaje oraz interesy konsumenta. Uznanie konkretnej klauzuli umownej za niedozwolone postanowienie umowy wymaga stwierdzenia łącznego wystąpienia obu przesłanek, a więc sprzeczności z dobrymi obyczajami oraz rażącego naruszenia interesów konsumenta (wyrok n z dnia 29 sierpnia 2013 roku I CSK 660/12 lex 1408133).

Dobre obyczaje to w zasadzie pojęcie równoważne dla zasad współżycia społecznego, czyli pozaprawnych reguł postępowania niesprzecznych z etyką, moralnością i aprobowanych społecznie. W szczególności sprzeczne są wszelkie postanowienia umowy, które naruszają uczciwość, zaufanie do kontrahenta, zmierzają do wykorzystania przymusowego położenia drugiej strony umowy, a tym samym naruszają równorzędność stron stosunku prawnego (W. P. - komentarz do art. 385 1 kc lex; wyrok SN z dnia 3 lutego 2006 roku I CK 297/05 Wokanda 2006 nr 7-8).

Interesy konsumenta to pojęcie szerokie i należy przez nie rozumieć nie tylko interesy ekonomiczne. Z rażącym naruszeniem interesów konsumenta mamy do czynienia w przypadku, gdy postanowienia umowy znacząco odbiegają od sprawiedliwego wyważenia praw i obowiązków stron, gdy dochodzi do jaskrawej, nieusprawiedliwionej dysproporcji praw i obowiązków stron umowy (wyrok SN z dnia 13 lipca 2005 roku I Ck 832/04).

Do naruszenia tej równowagi stron odnosi się także art. 3 ust. 2 Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 roku w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz. U. UE l 2011.304.64).

Należy wskazać, że nie każde postanowienie umowy podlega ocenie pod kątem uznania go za niedozwoloną klauzulę. Z badania tego wyłączone są postanowienia umowy uzgodnione indywidualnie z konsumentem oraz postanowienia określające jednoznacznie główne świadczenia stron.

Zgodnie z art. 720 § 1 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego pożyczkę określoną ilość pieniędzy, a biorący zobowiązuje się zwrócić taką samą ilość pieniędzy.

Z definicji umowy pożyczki nie wynika zatem, aby wysokość prowizji, czy też opłaty za pakiet medyczny należały do głównych świadczeń stron umowy, albowiem do świadczeń tych należą jedynie udostępnienie kwoty pożyczki przez pożyczkodawcę oraz zwrot kwoty pożyczki przez pożyczkobiorcę (wyrok Sądu Antymonopolowego z dnia 30 września 2002 roku XVII Amc 47/01 Dz. Urz. UOKiK 2003/1/244; wyrok SN z dnia 6 kwietnia 2004 roku I CK 472/03 Pr. Bank. (...)). Tym samym postanowienia w zakresie ustalenia wskazanej prowizji i opłaty za pakiet medyczny podlegają ocenie przy uwzględnieniu art. 385- kwota 400 zł tytułem opłaty od pozwu

- kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa

- kwota 1800 zł tytułem wynagrodzenie fachowego pełnomocnika ustalona na podstawie § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Sędzia SR Agata Anna Borucka