Sąd oddalił skargę konsorcjum na odrzucenie jego oferty w przetargu na transformatory

wyroku z dnia 2 lipca 2026 roku

Zamawiający (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. prowadzi na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 roku – Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1320, dalej: „ustawa PZP” lub (...)) postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego sektorowego w trybie przetargu nieograniczonego pod nazwą (...) N. - Wymiana transformatorów wyprowadzenia mocy T - 1 i T — 2" o numerze referencyjnym (...). Ogłoszenie o zamówieniu zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 19 marca 2025 roku pod numerem publikacji ogłoszenia: (...)-(...). Szacunkowa wartość zamówienia jest wyższa od kwot wskazanych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 3 ust. 3 PZP.

W ramach postępowania odwoławczego Izba rozpatrzyła odwołania zarejestrowane pod sygn. KIO 4802/25.

Do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej w dniu 31 października 2025 roku wpłynęło odwołanie wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia: (...) Spółka Akcyjna oraz (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej „Odwołujący” lub „Skarżący”) od następujących czynności i zaniechać podjętych przez Zamawiającego

w postępowaniu, polegających w szczególności na:

1) wyborze oferty, która nie była ofertą najkorzystniejszą w postępowaniu;

2) odrzuceniu oferty Odwołującego, wobec uznania Odwołującego za podlegającego wykluczeniu z postępowania pomimo tego, że Odwołujący spełnia warunki udziału

w postępowaniu i nie zachodzą wobec niego przesłanki wykluczenia (tj. brak podstaw faktycznych i prawnych uzasadniających odrzucenie oferty Odwołującego);

3) ewentualnie także: zaniechaniu skierowania do Odwołującego wezwania w trybie art. 128 ust. 4 PZP przed odrzuceniem oferty, w zakresie rzekomych zarzutów stawianych Odwołującemu;

4) ewentualnie także zaniechaniu skierowania do Odwołującego wezwania w trybie art. 128 ust. 1 PZP w zw. z art. 110 ust. 2 PZP celem umożliwienia przeprowadzenia samooczyszczenia (w związku z zachowaniem opisanym w niżej określonej Decyzji);

5) naruszeniu zasady równego traktowania wykonawców i uczciwej konkurencji w stosunku do Odwołującego,

w wyniku czego Zamawiający dokonał odrzucenia najkorzystniejszej oferty złożonej przez Odwołującego, pomimo braku podstaw do powyższego, jak i zaniechał wyboru oferty Odwołującego jako najkorzystniejszej.

W konsekwencji Odwołujący zarzucił Zamawiającemu naruszenie:

1) art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. a PZP w zw. z art. 108 ust. 1 pkt 4 PZP poprzez ich zastosowanie

i odrzucenie oferty Odwołującego wobec uznania Odwołującego za podlegającego wykluczeniu z postępowania w związku ze stwierdzeniem, że w stosunku do Odwołującego (konsorcjanta (...) Sp. z o.o.) rzekomo zachodzą przesłanki wykluczenia, tj. że rzekomo wydano w stosunku do niego prawomocne orzeczenie, w którego to sentencji orzeczono środek karny w postaci zakazu ubiegania się o zamówienie publiczne, podczas gdy decyzja Komitetu Antymonopolowego U. Oddziału Terytorialnego Komitetu Antymonopolowego U. z dnia 9.05.2025 r., (dalej także jako Decyzja), na którą powołuje się Zamawiający, nie tylko nie stanowi prawomocnego orzeczenia, o którym mowa w art. 108 ust. 1 pkt4 PZP, ale jednocześnie jej sentencja nie zawiera w swojej treści jakiegokolwiek zakazu;

2) art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. a PZP w zw. z art. 108 ust. 1 pkt 4 PZP w zw. z art. 109 ust. 1 pkt 8 PZP poprzez ich zastosowanie i odrzucenie oferty Odwołującego wobec uznania Odwołującego za podlegającego wykluczeniu z Postępowania w związku z rzekomym wprowadzeniem w błąd Zamawiającego poprzez złożenie oświadczenia o niepodleganiu wykluczeniu z postępowania mimo rzekomego wydania wobec Odwołującego (konsorcjanta (...) Sp. z o.o.) zakazu udziału w postępowaniach, podczas gdy w rzeczywistości brak jest prawomocnego orzeczenia, które w swojej sentencji zawierałoby taki środek karny, a tym samym nie można przyjąć, iż złożone przez Odwołującego (konsorcjanta (...) Sp. z o.o.) oświadczenia o braku podstaw wykluczenia zawierało informacje nieprawdziwe;

3) art. 128 ust 4 PZP w zw. z art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. a PZP oraz art. 16 pkt 1 i 2 PZP poprzez ich niezastosowanie i niewezwanie Odwołującego do wyjaśnienia treści oświadczenia o braku podstaw wykluczenia, tj. przyczyn braku ujawnienia informacji dotyczących wydanej Decyzji, pomimo tego, że Decyzja, na którą powołuje się Zamawiający, została wydana dopiero w dniu 9.05.2025 r., a oferta wraz z formularzem JEDZ została złożona w dniu 29.04.2025 r., a dodatkowo (co istotniejsze) Decyzja ta nie stanowi prawomocnego orzeczenia, w którego to treści orzeczono zakaz ubiegania się o zamówienia publiczne, stąd też brak było podstaw do uznania, iż zaistniała przesłanka uzasadniająca wykluczenie Odwołującego;

4) art. 16 pkt 1 i 2 PZP w zw. żart. 239 ust. 1 i ust. 2 PZP poprzez prowadzenie Postępowania w sposób naruszający zasadę równego traktowania wykonawców i zasady uczciwej konkurencji oraz bezpodstawne dokonanie wyboru oferty wykonawcy (...) S.A. z siedzibą we W. (dalej jako (...)), która to oferta nie jest ofertą najkorzystniejszą w Postępowaniu;

5) ewentualnie art. 128 ust, 1 PZP w zw. z art. 110 ust, 2 PZP w zw. z art. 111 pkt 4 PZP, poprzez zaniechanie wezwania Odwołującego do samooczyszczenia, przy czym zarzut ten podnoszony jest jedynie z daleko posuniętej ostrożności, gdyż, po pierwsze, Zamawiający nie zastosował przesłanki wykluczenia z art, 108 ust 1 pkt 5 PZP, a po drugie, w ocenie Odwołującego w przypadku uznania, iż okoliczności opisane w niniejszym Odwołaniu wypełniają przesłankę z art. 108 ust. 1 pkt 5 PZP, to i tak 3 - letni termin wykluczenia liczony od daty zdarzenia zgodnie z art. 111 pkt 4 PZP, już upłynął.

W związku z powyższym Odwołujący wniósł o:

1) uwzględnienie odwołania w całości;

2) nakazanie Zamawiającemu unieważnienia czynności wyboru, jako oferty najkorzystniejszej w postępowaniu, oferty złożonej przez (...) i nakazanie Zamawiającemu ponownego badania i oceny ofert, a w jej ramach - nakazanie Zamawiającemu dokonania wyboru oferty złożonej przez Odwołującego, jako oferty najkorzystniejszej

w postępowaniu lub

3) nakazanie Zamawiającemu unieważnienia czynności wyboru, jako oferty najkorzystniejszej w Postępowaniu, oferty złożonej przez (...) i nakazanie Zamawiającemu ponownego badania i oceny ofert, a w jej ramach nakazanie wezwania Odwołującego do wyjaśnień związanych z Decyzją (ewentualnie też celem umożliwienia przeprowadzenia samooczyszczenia);

4) przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w uzasadnieniu niniejszego Odwołania, zarówno załączonych do Odwołania, jak i tych znajdujących się w aktach postępowania odwoławczego, na okoliczności tam wskazane (wynikające z ich treści) oraz dowodu z dokumentów, które zostaną złożone na rozprawie w celu wykazania faktów przedstawionych przy składaniu tych dokumentów;

5) zasądzenie od Zamawiającego na rzecz Odwołującego kosztów postępowania odwoławczego zgodnie ze spisem kosztów, który zostanie przedstawiony na rozprawie przed Krajową Izbą Odwoławczą.

Do postępowania odwoławczego po stronie Zamawiającego przystąpił (...) Spółka Akcyjna z siedzibą we W. (dalej także jako (...)).

W dniu 4 grudnia 2025 r. wpłynęła do Izby odpowiedź Zamawiającego na odwołanie,

w której Zamawiający wniósł o oddalenie odwołania w całości, obciążenie Odwołującego kosztami postępowania i przyznanie kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według spisu kosztów, a także przedstawił swoje stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia 4 grudnia 2025 r. (...) złożył odpowiedź na odwołanie.

Krajowa Izba Odwoławcza w wyroku wydanym w dniu 18 grudnia 2025 roku

w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt KIO 4802/25 po rozpoznaniu na rozprawie odwołania wniesionego do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej w dniu 31 października 2025 roku przez wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia: (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Z. i (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. w postępowaniu prowadzonym przez Zamawiającego - (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. przy udziale uczestnika przystępującego po stronie Zamawiającego - (...) Spółka Akcyjna z siedzibą we W. oddaliła odwołanie i obciążyła kosztami postepowania Odwołującego. Z ustaleń faktycznych dokonanych przez Izbę wynika, że wyłącznym kryterium oceny ofert była cena (pkt 4.5 SWZ). Jak wynika z treści informacji z otwarcia ofert z dnia 29 kwietnia 2025 r, w postępowaniu zostały złożone cztery oferty. Jak wynika z treści pkt 2.10 SWZ Zamawiający korzystał z przewidzianej w art. 139 PZP możliwości odwróconej kolejności oceny ofert, tj. dokonania badania i oceny ofert, a następnie dokonania kwalifikacji podmiotowej wykonawcy, którego oferta została najwyżej oceniona, w zakresie braku podstaw wykluczenia oraz spełniania warunków udziału w postępowaniu.

Izba ustaliła, że 09 maja 2025 r. Komitet Antymonopolowy U. (...)Oddział Terytorialny Komitetu Antymonopolowego U. (dalej także jako „Komitet Antymonopolowy U.”, lub „Komitet”) w sprawie nr (...) wydał decyzję

o stwierdzonym naruszeniu przepisów dotyczących ochrony konkurencji gospodarczej i nałożenia kar. Naruszenie polegała na uzgodnieniu przez Firmę (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością działań w celu wyeliminowania konkurencji podczas przygotowań i udziału

w przetargach (...), (...) Działania antykonkurencyjne dotyczył sfałszowania wyników przetargów, co stanowiło naruszenie punktu 1 artykułu 50, punktu

4 części drugiej artykułu 6 ustawy U. „O ochronie konkurencji gospodarczej”. Na sprawców naruszenia nałożono sankcję karną. Pociągnięcie ww. podmiotów do odpowiedzialności za wskazane naruszenie stanowiło z kolei podstawę do omówienia im udziału w innych procedurach zamówień publicznych oraz do odrzucenia ich ofert przetargowych przez okres 3 lat (punkt 4 części pierwszej artykułu 17 ustawy U. „O zamówieniach publicznych”). Czyn, który był przedmiotem oceny organu, stanowił również naruszenie polskiego porządku prawnego,

w szczególności postanowień ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.

Jak ustaliła Izba Zamawiający kierował do Odwołującego wezwania do złożenia podmiotowych środków dowodowych, zgodnie z art. 126 ust. 1 PZP, a następnie do złożenia wyjaśnień oraz uzupełnienia/poprawienia złożonych dokumentów na podstawie art. 128 ust. 1 albo 4 PZP. Żadne z wezwań skierowanych przez Zamawiającego do Odwołującego nie odnosiło się przy tym do okoliczności stanowiących podstawę odrzucenia oferty Odwołującego.

Izba wskazała, że z początkiem października 2025 r. Zamawiający powziął informację o wydaniu Decyzji przez Komitet Antymonopolowy U. wobec m.in. (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Następnie 22 października 2025 r. Zamawiający opublikował informacje o wyniku postępowania a za najkorzystniejszą została uznana oferta złożona przez (...). Oferta Odwołującego została odrzucona z postępowania w związku z pozyskaną przez Zamawiającego informacją o decyzji Komitetu. Podstawę prawną odrzucenia oferty konsorcjum stanowił art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. a) PZP w zw. z art. 108 ust 1 pkt 4 PZP i art. 109 ust. 1 pkt 8 PZP.

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, poczynione ustalenia faktyczne oraz orzekając w granicach zarzutów zawartych w odwołaniu, Izba stwierdziła, że odwołanie należało oddalić.

W ocenie Izby nie sposób zgodzić się z argumentacją Odwołującego, zgodnie z którą decyzja Komitetu w swojej sentencji nie zawiera orzeczonego zakazu, o którym stanowi art. 108 ust. 1 pkt 4 PZP, tylko odnosi się do kar administracyjnych nałożonych na (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (dalej także jako: „Spółka”, (...),(...)). Izba podkreśliła przy tym, że ta okoliczność wynika wprost z treści tłumaczenia decyzji Komitetu, który powołał się na art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy U. o zamówieniach publicznych. Z regulacji tej, jak wskazała Izba, wynika, że konsekwencją wydania decyzji przez Komitet Antymonopolowy U. w stosunku do (...) jest brak możliwości jego udziału w

jakimkolwiek postępowaniu, w wyniku którego miałoby zostać udzielone zamówienie publiczne. Mając to na uwadze, Izba uznała, że słusznie wskazał Zamawiający, że Odwołujący nie może kwestionować prawdziwości i słuszności ustaleń Komitetu, podnosząc, że decyzja o charakterze administracyjnym cechuje się niższym standardem w zakresie postępowania dowodowego i nie zapewnia równości stron, skoro Spółka nie wniosła środka odwoławczego od wydanej decyzji.

Jak podkreśliła przy tym Izba w toku postępowania odwoławczego Odwołujący nie wykazał, że skorzystał z możliwości zakwestionowania decyzji i zaskarżył ją do sądu gospodarczego w terminie dwóch miesięcy od dnia jej otrzymania. Tym samym, biorąc pod uwagę, że Spółka nie odwołała się od wydanej decyzji, jak również to, że uregulowała nałożoną na nią karę pieniężną, (...) nie może kwestionować wydanej przez Komitet decyzji w postępowaniu o udzielenie zamówienia prowadzonym przez Zamawiającego.

Izba uznała także, że nie sposób się zgodzić koncepcją Odwołującego, że art. 108 ust. 1 pkt 4 PZP nie ma zastosowania do decyzji administracyjnych. Jak podkreśliła bowiem Izba wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że wykluczeniu podlegają wykonawcy, wobec których orzeczono zakaz ubiegania się o zamówienia bez względu na jurysdykcję. Taka konstrukcja przepisu świadczy o racjonalnym podejściu ustawodawcy w procesie tworzenia prawa - PZP. Nadto, jak wskazała Izba, nie ma znaczenia forma prawna, w jakiej został wydany zakaz ubiegania się o zamówienie publiczne. Tym samym, jak podkreśliła KIO, przyjmując za Odwołującym, że zakaz ubiegania się o udzielenie zamówienia mógłby odnieść skutek wyłącznie wobec wykonawców pochodzących z państwa, w których zakaz wydawany jest przez sąd, a nie przez organ administracji, to takie rozumienie przepisu stanowiłoby przejaw naruszenia zasady równego traktowania wykonawców. Izba zwróciła przy tym uwagę, że prawo unijne w zakresie zamówień publicznych obowiązuje nie tylko państwa członkowskie Unii Europejskiej, ale także państwa będące stronami Porozumienia GPA czy inne państwa na zasadzie przyjętych zobowiązań w innych umowach międzynarodowych. Porozumienie GPA określa bowiem wymogi, które mają na celu zagwarantowanie udzielanie zamówień publicznych w sposób przejrzysty, konkurencyjny

i niedyskryminacyjny, przy jednoczesnym zapobieganiu praktykom korupcyjnym i konfliktom interesów. O ile U. nie jest członkiem Unii Europejskiej, o tyle – jak jednoznacznie wskazała Izba - jest sygnatariuszem Porozumienia GPA.

Izba zwróciła kolejno uwagę, że orzecznictwo TSUE wskazuje na zakaz stosowania jakichkolwiek działań faworyzujących określonych wykonawców oraz nakaz stosowania tych samych reguł wobec wszystkich wykonawców, którzy biorą udział w postępowaniu. Zamawiający prowadzący postępowanie o udzielenie zamówienia w Polsce jest zatem zobowiązany do stosowania wobec wykonawcy z U. takich samych zasad, jakie stosuje wobec rodzimych wykonawców oraz wykonawców mających siedzibę na terytorium Unii Europejskiej.

W konsekwencji KIO przyjęła, że biorąc pod uwagę, że wobec (...) została wydana

prawomocna decyzja Komitetu, z której wprost wynika naruszenie przepisów dotyczących uczciwej konkurencji, to Zamawiający jest zobligowany uznać taką decyzję za okoliczność, która uzasadniania wykluczenia wykonawcy z postępowania.

Izba zwróciła także uwagę, że wykonawcę biorącego udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego należy traktować jak profesjonalistę co oznacza, że w odniesieniu do nich miernik staranności podlega podwyższeniu (art. 355 § 2 KC), tj. z uwzględnieniem zawodowego charakteru prowadzonej działalności gospodarczej. Jak zaznaczyła przy tym Izba przejawem profesjonalizmu wykonawcy jest przyjęcie przez niego odpowiedzialności i konsekwencji wynikających z podejmowanych przez wykonawcę czynności w trakcie postępowania o udzielenie zamówienia. Tym samym, w ocenie Izby. okoliczność, że decyzja Komitetu została wydana po terminie składania ofert, nie zwalnia Odwołującego z konieczności notyfikacji tego zdarzenia Zamawiającemu. Od momentu złożenia oferty w postępowaniu wykonawca zobowiązany jest przez cały okres trwania postępowania legitymować się możliwością wykonania zamówienia. Tymczasem Odwołujący po upływie terminu składania ofert, mając wiedzę o treści decyzji wydanej przez Komitet wobec (...), nie poinformował o niej Zamawiającego. Izba wskazała przy tym, że w takiej sytuacji obowiązkiem Odwołującego było notyfikowanie takiego faktu Zamawiającemu. Co więcej, Odwołujący winien z własnej inicjatywy złożyć Zamawiającemu zaktualizowany dokument JEDZ. Wzór JEDZ zawiera wzmianki o zakazie ubiegania się o zamówienie

w kontekście innych przesłanek wykluczenia związanych ze skazaniem za popełnione

przestępstwo. W części A JEDZ, poza określeniem czy w stosunku do samego wykonawcy bądź jakiejkolwiek osoby będącej członkiem organów administracyjnych, zarządzających lub nadzorczych wykonawcy, lub posiadającej w przedsiębiorstwie wykonawcy uprawnienia do reprezentowania, uprawnienia decyzyjne lub kontrolne wydany został prawomocny wyrok z jednego ze wskazanych wcześniej powodów, określa się także, czy zakaz orzeczony został najwyżej pięć lat temu lub określony bezpośrednio w wyroku nadal obowiązuje. W przypadku gdy odpowiedź jest twierdząca, wykonawca wskazuje „długość okresu wykluczenia", którego dotyczy wyrok.

Następnie Izba wskazała, że przesłanka wykluczenia wykonawcy z postępowania z powodu złożenia informacji wprowadzających w błąd z art. 109 ust. 1 pkt 8 PZP odnosi się do informacji dotyczących sytuacji podmiotowej wykonawcy, których ocena decyduje o udziale wykonawcy

w postępowaniu. Przepis ten, jak podkreśliła KIO, ma o tyle istotne znaczenie, o ile właśnie ten zakres informacji badany jest w postępowaniu na podstawie oświadczeń. Z tej perspektywy bardzo istotne jest nałożenie na wykonawców odpowiedniej sankcji za złożenie nieprawdziwych oświadczeń, na podstawie których zamawiający dokonuje weryfikacji podmiotowej wykonawców. Mając powyższe na uwadze, Izba wskazała, że Odwołujący w żaden sposób nie poinformował Zamawiającego o wydaniu przez Komitet decyzji, z której wynika zakaz ubiegania się o zamówienia publiczne względem (...). Tym samym, w ocenie KIO, działania podjęte w postępowaniu przez Odwołującego wpisują się w fakultatywną przesłankę wykluczenia wykonawcy na podstawie art. 109 ust. 1 pkt 8 PZP, gdyż zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki określone w tym przepisie. Jak oceniła przy tym Izba Zamawiający nie musiał wzywać Odwołującego do wyjaśnienia treści oświadczenia o braku podstaw wykluczenia, tj. przyczyn braku ujawnienia informacji dotyczącej decyzji Komitetu, gdyż Zamawiający wszedł w posiadanie pewnych i wiarygodnych informacji dotyczącej oferty złożonej przez Odwołującego. Mając zaś na uwadze treść art. 110 ust. 2 PZP Izba wskazała, że nie odnosi się on do art. 108 ust. 1 pkt 4 PZP, a w konsekwencji w sytuacji określonej w art. 108 ust. 1 pkt 4 PZP wykonawca nie ma możliwości skorzystania z procedury samooczyszczenia.

Odnosząc się zaś do sformułowanego przez Odwołującego zarzutu ewentualnego, Izba wskazała, że również ten zarzut nie mógł zostać uwzględniony. Jak bowiem uznała Izba, jak słusznie zauważa Odwołujący, Zamawiający odrzucając jego ofertę w postępowaniu nie zastosował przesłanki wykluczenia z art. 108 ust 1 pkt 8 PZP, tylko z art. 108 ust. 1 pkt 4 PZP. Z tego względu zaś w realiach tej sprawy irrelewantna jest okoliczność 3-letniego terminu wykluczenia od daty zdarzenia zgodnie z art. 111 pkt 4 PZP.

Wyrok Krajowej Izby Odwoławczej zaskarżyli wykonawcy wspólnie ubiegający się o udzielenie zamówienia: (...) Spółka Akcyjna z siedzibą

w Z. i (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K..

Wyrokowi Izby skarżący zarzucili naruszenie:

1) przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 542 ust. 1 oraz 554 ust. 1 pkt 1 ustawy PZP poprzez brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wadliwą ocenę stanu faktycznego, polegające na:

a) dowolnej a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że

w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka wykluczenia Wykonawcy

z postępowania z powodu złożenia informacji wprowadzających w błąd na mocy art. 109 ust. 1 pkt 8 PZP, podczas gdy aby wykonawcę można było wykluczyć z postępowania na podstawie art. 109 ust. 1 pkt 8 PZP, konieczne jest, aby działanie wprowadzające w błąd dokonane zostało w sposób umyślny lub w wyniku rażącego niedbalstwa, przy czym, ocena intencji Wykonawcy powinna odbywać się na moment składania przez niego oświadczenia, podczas gdy:

- w przedmiotowej sprawie dokument JEDZ został złożony przez Konsorcjanta (...) sp. z o.o. w dniu 28 kwietnia 2025r., a więc przed datą wydania przez Komitet Antymonopolowy U. (...) Oddziału Terytorialnego Komitetu Antymonopolowego U. decyzji z dnia 9 maja 2025 r. nr (...);

- w dniu 19.06.2025r. reprezentant (...) sp. z o.o. złożył oświadczenie, że (...) sp. z o.o. nie podlega wykluczeniu m.in. na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 4 ustawy PZP. Oświadczenie to zostało przedłożone Zamawiającemu w dniu 23.06.2025r. Również i w tym przypadku nie można zarzucić (...) sp. z o.o. wprowadzenie Zmawiającego w błąd w sposób umyślny lub w wyniku rażącego niedbalstwa, że nie podlega on wykluczeniu, bowiem decyzja Komitetu Antymonopolowego U. (...) Oddziału Terytorialnego Komitetu Antymonopolowego U., na dzień składania oświadczenia tj. 19.06.2025r. nie wywoływała skutków z uwagi na to, iż nie była ona jeszcze w dniu 19.06.2025r. prawomocna bowiem z jej treści wynikała możliwość jej zaskarżenia do sądu gospodarczego w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania decyzji;

b) dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie Wykonawca bez wezwania zobowiązany był do poinformowania Zamawiającego o treści decyzji z dnia 9 maja 2025 r. nr (...), podczas gdy:

-w orzecznictwie wyrażany jest co do zasady jednolity pogląd, iż wykonawca nie jest uprawniony do samodzielnego uzupełniania dokumentów i oświadczeń, nakaz dla zamawiającego z art. 128 ustawy z dnia 11 PZP, przy ścisłej jego interpretacji, wskazuje, że samodzielne uzupełnienie dokumentów przez wykonawcę co do zasady należy uznać za niedopuszczalne i prawnie nieskuteczne. Ten obowiązek zamawiającego co do wezwania wykonawcy w trybie art. 128 ustawy PZP i posiadane w tym zakresie uprawnienie wynika z faktu, że to zamawiający jest gospodarzem postępowania, on dokonuje oceny złożonych ofert i on decyduje, które ze złożonych dokumentów są prawidłowe, a które wymagają uzupełnienia bądź wyjaśnienia;

- art. 128 PZP który skierowany jest do zamawiającego i posługuje się sformułowaniem "zamawiający wzywa" oraz określa przypadki, w których zamawiający może odstąpić od wezwania, przesądza, że literalna wykładnia tego przepisu, a także brak wyraźnej regulacji w ustawie PZP co do skutków samouzupełnienia dokumentów lub oświadczeń przez wykonawcę, przemawia za przyjęciem stanowiska, że co do zasady czynności w nim określone nie mogą być wykonywane samodzielnie przez wykonawcę, bez wezwania zamawiającego,

- formalizm i sama definicja postępowania o udzielenie zamówienia, wskazująca na jego prowadzenie jako uporządkowanego ciągu czynności, wzmacnia tę tezę i przemawia za traktowaniem złożenia, poprawienia lub uzupełnienia dokumentów lub oświadczeń z inicjatywy wykonawcy, bez uprzedniego wezwania zamawiającego jako czynności niepodlegającej ocenie w postępowaniu,

- literalna wykładnia art. 128 ust. 1 PZP prowadzi do wniosku, iż wykonawca nie może uzupełniać dokumentów z własnej inicjatywy, tylko na wezwanie

i w terminie, a dokumenty przesłane z własnej inicjatywy powinny być oceniane jako złożone niezgodnie z dyspozycją art. 128 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1320 z późn. zm.);

- wykonawca nie może ich samodzielnie uzupełnić, bez wezwania zamawiającego. Zasada równego traktowania wymaga, żeby uzupełnienie miało miejsce jedynie na wezwanie zamawiającego oraz jedynie jednorazowo. Jeśli wykonawca samodzielnie uzupełni dokumenty, zamawiający powinien je pominąć i wezwać wykonawcę w trybie art. 128 ust. 1 (tak np. KIO 2007/17);

2) naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 108 ust. 1 pkt 4 PZP poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wykładnia językowa przepisu prowadzi do wniosku, że wykluczeniu podlegają wykonawcy wobec, których orzeczono zakaz ubiegania się zamówienie bez względu na jurysdykcję i nie ma znaczenia forma prawna w jakiej został wydany zakaz ubiegania się o zamówienie publiczne, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że przewidziany w art. 108 ust. 1 pkt. 4 ustawy PZP zakaz ubiegania się o zamówienie publiczne ma zastosowanie do podmiotów zbiorowych jako środek karny lub środek zapobiegawczy przewidziany w ustawie o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary. W konsekwencji zakaz ubiegania się o zamówienia publiczne, o którym mowa w art. 108 ust. 1 pkt 4 ustawy PZP, może być nałożony jedynie jako sankcja karna na mocy prawomocnego wyroku lub jako środek zapobiegawczy przewidziany w ustawie o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary, a nie w oparciu o decyzję administracyjną,

b) art. 108 ust. 1 pkt 4 PZP w związku z art. VIII ust. 4 lit. d Umowy Międzynarodowej - Decyzji Rady z dnia 2 grudnia 2013 r. dotyczącej zawarcia Protokołu zmieniającego

Porozumienie w sprawie zamówień rządowych - GPA, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wykładnia językowa przepisu prowadzi do wniosku, że wykluczeniu podlegają wykonawcy wobec, których orzeczono zakaz ubiegania się zamówienie bez względu na jurysdykcję i nie ma znaczenia forma prawna w jakiej został wydany zakaz ubiegania się o zamówienie publiczne, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że przewidziany w art. 108 ust. 1 pkt. 4 ustawy PZP zakaz ubiegania się o zamówienie publiczne ma zastosowanie do podmiotów zbiorowych jako środek karny lub środek zapobiegawczy przewidziany w ustawie o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary. W art. VIII ust. 4 lit. d GPA porozumienie przewidziano bowiem możliwość wykluczenia dostawców w razie „skazania prawomocnym wyrokiem sądu za poważne przestępstwo lub inne poważne wykroczenie’. W konsekwencji zakaz ubiegania się o zamówienia publiczne, o którym mowa w art. 108 ust. 1 pkt 4 PZP, związku z art. VIII ust. 4 lit. d Umowy Międzynarodowej - Decyzji Rady z dnia 2 grudnia 2013 r. może być nałożony jedynie jako sankcja karna na mocy prawomocnego wyroku lub jako środek zapobiegawczy przewidziany w ustawie o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary, a nie w oparciu o decyzję administracyjną,

c) art. 108 ust. 1 pkt 4 ustawy PZP w związku z art. 57 ust. 6 Dyrektywy 2014/24/UE poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wykładnia językowa przepisu prowadzi do wniosku, że wykluczeniu podlegają wykonawcy wobec, których orzeczono zakaz ubiegania się zamówienie bez względu na jurysdykcję i nie ma znaczenia forma prawna w jakiej został wydany zakaz ubiegania się o zamówienie publiczne, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że przewidziany w art. 108 ust. 1 pkt. 4 ustawy PZP zakaz ubiegania się o zamówienie publiczne ma zastosowanie do podmiotów zbiorowych jako środek karny lub środek zapobiegawczy przewidziany w ustawie o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary. W art. 57 ust. 6 Dyrektywy 2014/24/UE przewidziano bowiem możliwość wykluczenia dostawców tylko w oparciu o prawomocny wyrok. W konsekwencji zakaz ubiegania się o zamówienia publiczne, o którym mowa w art. 108 ust. 1 pkt 4 PZP związku z art. 57 ust. 6 Dyrektywy 2014/24/UE może być nałożony jedynie jako sankcja karna na mocy prawomocnego wyroku lub jako środek zapobiegawczy przewidziany w ustawie o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary, a nie w oparciu o decyzję administracyjną,

d) art. 108 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 16 pkt 1 ustawy PZP poprzez naruszenie zasady równego traktowania wykonawców oraz obowiązku zachowania uczciwej konkurencji poprzez bezpodstawne uznanie, iż podmiot zagraniczny podlega wykluczeniu

z postępowania z racji zastosowania wobec niego zakazu ubiegania się o udzielenie zamówienia, niezależnie od podstawy i charakteru takiego środka (w przedmiotowej sprawie na mocy decyzji administracyjnej), co stanowi rażące pogwałcenie zasady równego traktowania wykonawców, bowiem stawiałoby w uprzywilejowanej pozycji polskich wykonawców. Dla wykluczenia tych wykonawców koniecznym byłoby wydanie prawomocnego orzeczenia środka karnego na podstawie wyroku sądu w trybie ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych, zaś w odniesieniu do wykonawców zagranicznych - wydanie jakiegokolwiek, chociażby administracyjnego czy umownego, zakazu ubiegania się o udzielenie zamówienia;

e) art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 108 ust. 1 pkt 4 PZP poprzez ich zastosowanie i uznanie za prawidłowe odrzucenie przez Zamawiającego oferty Odwołującego wobec uznania Odwołującego za podlegającego wykluczeniu z Postępowania w związku ze stwierdzeniem, że w stosunku do Odwołującego (konsorcjanta (...) Sp. z o.o.) rzekomo zachodzą przesłanki wykluczenia tj.: że wydano w stosunku do niego prawomocne orzeczenie, w którego to sentencji orzeczono zakaz ubiegania się o zamówienie publiczne, podczas gdy z art. 108 ust, 1 pkt 4 PZP wynika, że przewidziany w art. 108 ust. 1 pkt. 4 ustawy PZP zakaz ubiegania się o zamówienie publiczne ma zastosowanie do podmiotów zbiorowych jako środek karny lub środek zapobiegawczy przewidziany w ustawie o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary. W konsekwencji zakaz ubiegania się o zamówienia publiczne, o którym mowa w art. 108 ust. 1 pkt 4 ustawy PZP, może być nałożony jedynie jako sankcja karna na mocy prawomocnego wyroku lub jako środek zapobiegawczy przewidziany w ustawie o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary, a nie w oparciu o decyzję administracyjną. Ponadto w art. VIII ust. 4 lit. d GPA przewidziano możliwość wykluczenia dostawców w razie „skazania prawomocnym wyrokiem sądu za poważne przestępstwo lub inne poważne wykroczenie". W konsekwencji zakaz ubiegania się o zamówienia publiczne, o którym mowa w art. 108 ust. 1 pkt 4 ustawy PZP, może być nałożony jedynie jako sankcja karna na mocy prawomocnego wyroku lub jako środek zapobiegawczy przewidziany w ustawie o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary, a nie w oparciu o decyzję administracyjną;

f) art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 108 ust. 1 pkt 4 ustawy PZP poprzez ich zastosowanie i uznanie za prawidłowe odrzucenie przez Zamawiającego oferty Odwołującego wobec uznania Odwołującego za podlegającego wykluczeniu

z Postępowania w związku ze stwierdzeniem, że w stosunku do Odwołującego (konsorcjanta (...) Sp. z o.o.) rzekomo zachodzą przesłanki wykluczenia tj.: że rzekomo wydano w stosunku do niego prawomocne orzeczenie, w którego to sentencji orzeczono zakaz ubiegania się o zamówienie publiczne, podczas gdy decyzja Komitetu Antymonopolowego U.

(...) Oddziału Terytorialnego Komitetu Antymonopolowego U. z dnia 9.05.2025 r., dalej: „Decyzja”, na którą powołuje się Zamawiający, nie tylko nie stanowi prawomocnego orzeczenia, o którym mowa w art. 108 ust. 1 pkt 4 ustawy PZP, nie stanowi bowiem środka karnego w postaci w postaci zakazu ubiegania się o zamówienie, niejednocześnie w swojej sentencji nie zawiera jakiegokolwiek zakazu;

g) art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 108 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 109 ust. 1 pkt 8 ustawy PZP poprzez ich zastosowanie i odrzucenie oferty Odwołującego wobec uznania Odwołującego za podlegającego wykluczeniu z Postępowania w związku

z rzekomym wprowadzeniem w błąd Zamawiającego poprzez złożenie oświadczenia

o niepodleganiu wykluczeniu z postępowania mimo rzekomego wydania wobec Odwołującego (konsorcjanta (...) Sp. z o.o.) zakazu udziału w postępowaniach, podczas gdy w rzeczywistości brak jest prawomocnego orzeczenia, które w swojej sentencji zawierałoby taki środek karny, a tym samym nie można przyjąć, iż złożone przez Odwołującego (konsorcjanta (...) Sp. z o.o.) oświadczenia o braku podstaw wykluczenia zawierało informacje nieprawdziwe;

h) art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 108 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 109 ust 1 pkt 8 ustawy PZP poprzez ich zastosowanie i odrzucenie oferty Odwołującego wobec uznania Odwołującego za podlegającego wykluczeniu z Postępowania w związku

z rzekomym wprowadzeniem w błąd Zamawiającego poprzez złożenie oświadczenia

o niepodleganiu wykluczeniu z postępowania podczas gdy aby wykonawcę można było wykluczyć z postępowania na podstawie art. 109 ust. 1 pkt 8 ustawy PZP, konieczne jest, aby działanie wprowadzające w błąd dokonane zostało w sposób umyślny lub

w wyniku rażącego niedbalstwa, przy czym, ocena intencji wykonawcy powinna odbywać się na moment składania przez niego oświadczenia, podczas gdy:

- w przedmiotowej sprawie dokument JEDZ został złożony przez Konsorcjanta (...) sp. z o.o. w dniu 28 kwietnia 2025r., a więc przed datą wydania przez Komitet Antymonopolowy U. (...) Oddziału Terytorialnego Komitetu Antymonopolowego U. decyzji z dnia 9 maja 2025 r. nr (...),

- w dniu 19.06.2025r. reprezentant (...) sp. z o.o. złożył oświadczenie, że Konsorcjant (...) sp. z o.o. nie podlega wykluczeniu m.in. na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 4 ustawy PZP. Oświadczenie to zostało przedłożone Zamawiającemu w dniu 23.06.2025r. Również i w tym przypadku nie można zarzucić (...) sp. z o.o. wprowadzenie Zamawiającego w błąd w sposób umyślny lub w wyniku rażącego niedbalstwa, że nie podlega on wykluczeniu, bowiem decyzja Komitetu Antymonopolowego U. (...) Oddziału Terytorialnego Komitetu Antymonopolowego U., na dzień składania oświadczenia tj. 19.06.2025r. nie wywoływała skutków z uwagi na to iż była ona w dniu 19.06.2025r. nieprawomocna bowiem z jej treści wynikała możliwość jej zaskarżenia do sądu gospodarczego w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania decyzji

i) art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 108 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 109 ust. 1 pkt 8 ustawy PZP poprzez ich zastosowanie i odrzucenie oferty Odwołującego wobec uznania Odwołującego za podlegającego wykluczeniu z postępowania w związku z rzekomym wprowadzeniem w błąd Zamawiającego poprzez złożenie oświadczenia o niepodleganiu wykluczeniu z postępowania podczas gdy aby wykonawcę można było wykluczyć z postępowania na podstawie art. 109 ust. 1 pkt 8 ustawy PZP, konieczne jest, aby działanie wprowadzające w błąd dokonane zostało w sposób umyślny lub w wyniku rażącego niedbalstwa w sytuacji gdy:

(...) sp. z o.o. z usprawiedliwionych przyczyn uważa, że decyzja Komitetu Antymonopolowego U. (...) Oddziału Terytorialnego Komitetu Antymonopolowego U. z dnia 9 maja 2025 r. nr (...) nie jest orzeczeniem o którym mowa w art. 108 ust. 1 pkt 4 ustawy PZP, co zostało już wyżej szczegółowo wykazane;

- z oczywistych powodów nie można przypisać umyślności w działaniu Spółki (...) sp. z o.o. Również brak jest podstaw do przypisania rażącego niedbalstwa rozumianego jako niezachowanie minimalnych (elementarnych) zasad prawidłowego zachowania się w danej sytuacji. O przypisaniu pewnej osobie winy w tej postaci decyduje więc zachowanie się przez nią w określonej sytuacji w sposób odbiegający od miernika staranności minimalnej, a (...) sp. z o.o. miała obiektywne podstawy sądzić, iż wobec niej nie zachodziły podstawy do wykluczenia,

- w sposób obiektywny można wyprowadzić stanowisko, że art. 108 ust. 1 pkt 4 ustawy PZP dotyczy wyłącznie przypadku orzeczenia takiego zakazu na mocy prawomocnego wyroku sądu orzekającego taki zakaz jako sankcję karną, a nie organu administracji publicznej,

- brak jest również podstaw do przypisania Spółce winy umyślnej albo rażącego niedbalstwa poprzez brak poinformowania Zamawiającego o wystąpieniu podstawy do wykluczenia (...) sp. z o.o. nawet przy przyjęciu podstawy wykluczenia z art. 108 ust. 1 pkt 5) ustawy PZP gdyż Wykonawca wyraża stanowisko, że upłynął już okres 3 lat od zaistnienia zdarzenia będącego podstawą wykluczenia z tej przyczyny jak również Wykonawca (...) sp. z o.o. podjęła skuteczne działania mające na celu samooczyszczenie, co szczegółowo zostało wykazane w uzasadnieniu skargi,

j) art. 128 ust. 4 w zw. z art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz art. 16 pkt 1 i 2 ustawy PZP poprzez błędne uznanie za prawidłowe stanowisko Zamawiającego, że brak było podstaw do wezwania Skarżącego do wyjaśnienia treści oświadczenia o braku podstaw wykluczenia, tj. przyczyn braku ujawnienia informacji dotyczących wydanej Decyzji z dnia 9 maja 2025 r. nr (...), pomimo tego, że Decyzja z dnia 9 maja 2025 r. nr (...), na którą powołuje się Zamawiający, została wydana dopiero w dniu 9.05.2025 r., a oferta wraz z formularzem JEDZ została złożona w dniu 29.04.2025 r., a dodatkowo (co istotniejsze) Decyzja ta nie stanowi prawomocnego orzeczenia, w którego to treści orzeczono zakaz ubiegania się o zamówienia publiczne, stąd też brak było podstaw do uznania, iż zaistniała przesłanka uzasadniająca wykluczenie Odwołującego;

k) art. 16 pkt 1 i 2 w zw. z art. 239 ust. 1 i ust. 2 PZP poprzez błędne przyjęcie, że wybór oferty wykonawcy (...) S.A. z siedzibą we W. nastąpił zgodnie z prawem, podczas gdy Zamawiający prowadził Postępowania w sposób naruszający zasadę równego traktowania wykonawców i zasady uczciwej konkurencji oraz bezpodstawne dokonanie wyboru oferty wykonawcy (...) S.A. z siedzibą we W., która to oferta nie jest ofertą najkorzystniejszą w postępowaniu;

l) ewentualnie art. 128 ust. 1 w zw. z art. 110 ust. 2 w zw. z art. 111 pkt 4 PZP, poprzez uznanie za prawidłowe stanowisko Zamawiającego, że brak jest podstaw do wezwania Odwołującego do samooczyszczenia, przy czym zarzut ten podnoszony jest jedynie z daleko posuniętej ostrożności, gdyż, po pierwsze, Zamawiający nie zastosował przesłanki wykluczenia z art. 108 ust. 1 pkt 5 ustawy. PZP, a po drugie, w ocenie Odwołującego, w przypadku uznania, iż okoliczności opisane w niniejszym Odwołaniu wypełniają przesłankę z art. 108 ust. 1 pkt 5 ustawy PZP, to i tak 3-letni termin

wykluczenia liczony od daty zdarzenia zgodnie z art. 111 pkt 4 P ustawy PZP, już

upłynął.

W związku z wyżej wskazanymi zarzutami Skarżący wniósł zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie Odwołania w całości i nakazanie Zamawiającemu unieważnienia czynności wyboru, jako oferty najkorzystniejszej w Postępowaniu, oferty złożonej przez (...) S.A z siedzibą we W. i nakazanie Zamawiającemu ponownego badania i oceny ofert, a w jej ramach - nakazanie Zamawiającemu dokonania wyboru oferty złożonej przez Odwołującego, jako oferty najkorzystniejszej w postępowaniu.

Ewentualnie Skarżący wniósł o nakazanie Zamawiającemu unieważnienia czynności wyboru, jako oferty najkorzystniejszej w Postępowaniu, oferty złożonej przez (...) S.A. z siedzibą we W. i nakazanie Zamawiającemu ponownego badania i oceny ofert,

a w jej ramach - nakazanie wezwania Odwołującego do wyjaśnienia okoliczności związanych z Decyzją z dnia 9 maja 2025 r. nr (...) (ewentualnie też celem umożliwienia przeprowadzenia samooczyszczenia). Ewentualnie, w przypadku zawarcia umowy w sprawie zamówienia publicznego do dnia wydania przez Sąd orzeczenia w niniejszej sprawie, gdy umowa została zawarta w okolicznościach dopuszczonych w ustawie, wnoszę o zmianę zaskarżonego wyroku

i stwierdzenie naruszenia przepisów ustawy.

Skarżący wniósł przy tym o zasądzenie kosztów postępowania skargowego na swoją rzecz.

W odpowiedzi na skargę Zamawiający (...) sp. z o.o, z siedzibą w J. wniósł oddalenie skargi w całości jako oczywiście bezzasadnej oraz o zasądzenie od Skarżącego na swoją rzecz kosztów postępowania

Na rozprawie z dnia 22 czerwca 2026 r. pełnomocnika Zamawiającego poinformował, że umowa w niniejszym postępowaniu została zawarta, ale nie została jeszcze wykonana.

W konsekwencji powyższego, pełnomocnik Skarżącego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez stwierdzenie naruszenia przepisów wskazanych w skardze oraz zasądzenie kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Okręgowy – Sąd Zamówień Publicznych zważył, co następuje:

W ocenie Sądu Okręgowego skarga wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia: (...) Spółka Akcyjna oraz (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione.

Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne dokonane przez Krajową Izbę Odwoławczą stanowiące podstawę oddalenia odwołania wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zmówienia (...) Spółka Akcyjna oraz (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, jak i wywody prawne zawarte w uzasadnieniu wyroku Izby. Zauważyć też należy, iż w istocie wywody zawarte w części merytorycznej skargi sprowadzają się do prezentowania przez Skarżącego własnej, a konkurencyjnej wobec Krajowej Izby Odwoławczej oceny faktycznej i prawnej sprawy. W ocenie Sądu Okręgowego natomiast Krajowa Izba Odwoławcza w sposób staranny, wyczerpujący i wszechstronny wyjaśniła podstawy oddalenia odwołania w niniejszej sprawie. Ocena materiału dowodowego została dokonana w sposób wszechstronny i bezstronny, nie naruszała granic oceny swobodnej, była zgodna z zasadami doświadczenia życiowego oraz nie zawierała błędów faktycznych lub logicznych, stąd ustalenia te Sąd Okręgowy uznaje za własne. Sąd Okręgowy w całości podziela także argumentację prawną przedstawioną przez Krajową Izbę Odwoławczą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Mając na uwadze charakter zarzutów przedstawionych przez Skarżącego, odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów procesowych należy uznać, że nie zasługują on na uwzględnienie. Skarżący zarzucił naruszenie art. 542 ust. 1 PZP, zgodnie z którym Izba ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Z omawianego przepisu wynika, że rozpoznając odwołanie Izba ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Ocena ta winna być efektem wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego z uwzględnieniem racjonalnych aspektów związku dowodów z istotą ocenianych zagadnień faktycznych i prawnych, a także, co istotne, odnosić się do zaskarżonej odwołaniem czynności/zaniechania zamawiającego (tak SO w Warszawie w wyroku z 31.01.2024 r., XXIII Zs 116/23, Legalis nr 3071963.). Innymi słowy, Izba ocenia dowody w sposób swobodny, tj. ocena wiarygodności dowodów powinna być dokonana przez Izbę wedle własnego przekonania, które musi być oparte na analizie całego materiału dowodowego, względach doświadczenia życiowego oraz logicznego myślenia. Tylko dokonana w ten sposób analiza materiału dowodowego może stać się podstawą ustalenia stanu faktycznego (tak P. Wójcik [w:] A. Gawrońska-Baran, E. Wiktorowska, A. Wiktorowski, P. Wójcik, Prawo zamówień publicznych. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 542). Krajowa Izba Odwoławcza ma zatem swobodę w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i związana jest jedynie podstawowymi zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Oznacza to, że zarzut naruszenia tego uprawnienia może być usprawiedliwiony tylko wówczas, gdyby skarżący wykaże, że Izba zaprezentowała rozumowanie sprzeczne z regułami logiki bądź doświadczeniem życiowym. Tym samym dla skuteczności tego zarzutu nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujących się do stanu faktycznego, który w przekonaniu strony skarżącej odpowiada rzeczywistości. Niezbędne jest bowiem wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie w tym zakresie. Należy także wskazać, jakie kryteria oceny zostały naruszone przy ocenie konkretnych dowodów, w tym przy uznaniu przez Izbę braku ich wiarygodności i mocy dowodowej. Nie jest zaś wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjęła Izba wadze, doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ta dokonana przez Izbę.

Skarżący zarzucił jednocześnie naruszenia art. 554 ust. 1 pkt 1) PZP, z którego wynika, że Izba uwzględnia odwołanie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów ustawy, które miało wpływ lub może mieć istotny wpływ na wynik postępowania o udzielenie zamówienia, konkursu lub systemu kwalifikowania wykonawców. Stanowi to, poza wskazanym w ust. 1 pkt 2) omawianego artykułu, jedno z możliwych rozstrzygnięć, jakie może wydać Izba. Godzi się bowiem w tym miejscu zaakcentować, że art. 554 ust. 1 PZP reguluje zakres możliwych rozstrzygnięć wydawanych przez Krajową Izbę Odwoławczą oraz przesłanki ich podejmowania. Izba nie może wydać innych rozstrzygnięć niż uregulowane w niniejszym artykule (zob. P. Wójcik [w:] A. Gawrońska-Baran, E. Wiktorowska, A. Wiktorowski, P. Wójcik, Prawo zamówień publicznych. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 554.). Oznacza to, że przepis ten określa sposoby rozstrzygnięcia sprawy przez Izbę wskutek dokonanych przez nią ustaleń stanu faktycznego,

z których będzie wynikało naruszenie przepisów ustawy, które miało wpływ lub może mieć istotny wpływ na wynik postępowania o udzielenie zamówienia, konkursu lub systemu kwalifikowania wykonawców bądź niezgodność projektowanego postanowienia umowy z wymaganiami wynikającymi z przepisów ustawy. Innymi słowy, musi dojść do istotnego naruszenie, którego konsekwencją będzie uwzględnienie przez Izbę odwołania w całości lub w części. Wykonawca powinien zatem w odwołaniu wskazać treść przepisu, który został przez zamawiającego naruszony,

a ponadto powinien w uzasadnieniu faktycznym podać wszystkie okoliczności, celem potwierdzenia zasadności swoich twierdzeń (zob. wyr. KIO z 29.4.2022 r., KIO 1027/22, Legalis). Prowadzi to do konkluzji, że art. 554 ust. 1 PZP nie może być samodzielną podstawą zarzutu. Oznacza to, że musi dojść do naruszenia przepisu PZP, którego konsekwencją będzie uwzględnienie przez Izbę odwołania w całości lub części.

Przedkładając powyższe na grunt niniejszej sprawy należało uznać, że Izba w sposób prawidłowy, zgodny z logiką i zasadami doświadczenia życiowego oceniła zebrany w sprawie materiał dowodowy. Izba w sposób wyczerpujący wyjaśniła bowiem w uzasadnieniu na jakich podstawach i twierdzeniach oparła swój wyrok, wskazując przy tym podstawy faktyczne swojego rozstrzygnięcia, w tym ustalenie faktów, które Izba uznała za udowodnione oraz dowodów, na których się oparła i przyczynach, dla których innym dowodom odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej. Ocena materiału dowodowego znalazła zatem odzwierciedlenie w treści pisemnego wyroku zgodnie z art. 559 ust. 2 PZP. Tym samym, w ocenie Sądu Zamówień Publicznych, Izba właściwie oceniła materiał dowodowy i na jego podstawie dokonała prawidłowych ustaleń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz w prawidłowy sposób przeprowadziła subsumpcję prawa materialnego. Skarżący z kolei nie wykazał, że Izba zaprezentowała rozumowanie sprzeczne z regułami logiki bądź doświadczeniem życiowym. Argumenty Skarżącego sprowadzają się bowiem jedynie do polemiki z treścią uzasadnienia wyroku Izby, a w szczególności z prawidłową wykładnią art 108 ust. 1 pkt 4 PZP oraz art. 109 ust. 1 pkt 8 PZP nie zasługują zatem na aprobatę. Brak jest bowiem podstaw do uwzględnienia stanowiska Skarżącego. W konsekwencji należało uznać, że wyrok odpowiada prawu, a zatem Izba – dokonując wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego – prawidłowo nie uwzględniła odwołania. Żaden bowiem przepis, na który powołał się Skarżący, nie został naruszony, a zatem nie doszło wydania przez Izbę wyroku sprzecznego

z regulacjami zawartymi w PZP. W konsekwencji Izba nie miała podstaw do uwzględnienia odwołania ani w całości, ani w części.

Odnosząc się kolejno do zarzutów prawa materialnego, w ocenie Sądu Zamówień Publicznych, należało uznać, że one także nie zasługiwały na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 226 ust. l pkt 2 lit. a ustawy PZP zamawiający odrzuca ofertę jeżeli została złożona przez wykonawcę podlegającego wykluczeniu z postępowania. Artykuł 226 ustawy PZP określa zamknięty katalog przesłanek stanowiących podstawę odrzucenia oferty. Zaistnienie jakiejkolwiek z tych podstaw obliguje do odrzucenia oferty. Czynność odrzucenia oferty powoduje istotne skutki dla wykonawcy, którego dotyczy, oraz dla zamawiającego, ponieważ może przesądzić o odmiennym wyniku postępowania. Odrzucenie oferty może nastąpić wyłącznie w sytuacji rzeczywistego wystąpienia przesłanek określonych w art. 226 ust. 1 ustawy PZP, które zamawiający ma obowiązek wykazać. Jeżeli wykonawca podlega wykluczeniu z powodu co najmniej jednej z przyczyn opisanych w art. 108 ustawy PZP (przesłanki obligatoryjne) lub art. 109 ustawy PZP (przesłanki fakultatywne), jego oferta jest odrzucana (por.: P. Wiśniewski [w:] J. E. Nowicki, P. Wiśniewski, Prawo zamówień publicznych. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2023, art. 226).

Zgodnie zaś z art. 108 ust. l pkt 4 ustawy PZP z postępowania o udzielenie zamówienia wyklucza się wykonawcę, wobec którego prawomocnie orzeczono zakaz ubiegania się

o zamówienia publiczne. Przy czym zarówno doktryna jak i judykatura stoją na stanowisku, iż przesłanki wykluczenia wykonawców i odrzucenia ofert należy interpretować ściśle i że nie

podlegają one wykładni rozszerzającej. Nie budzi wątpliwości, że zakaz jest prawomocnie orzeczony, gdy od wyroku, którym orzeczono taki zakaz lub od orzeczenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci zakazu ubiegania się o zamówienie publiczne, nie przysługuje środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia. W doktrynie wskazuje się na ratio legis tej regulacji uzasadnione tym aby podmiot, który został już prawomocnie uznany za niegodnego ubiegania się o środki publiczne, nie brał udziału w kolejnych przetargach. Tym samym jest to środek o charakterze prewencyjnym i sankcyjnym.

W ramach polskiego prawodawstwa zakaz ubiegania się o zamówienia publiczne może zostać orzeczony wobec wykonawcy, który jest podmiotem zbiorowym w rozumieniu ustawy

z dnia 28 października 2002 roku o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1822, dalej: u.o.p.z.). Podmiotem zbiorowym

w rozumieniu ustawy jest osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną, z wyłączeniem Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego i ich związków (art. 2 ust. 1 u.o.p.z.). Podmiotem zbiorowym w rozumieniu ustawy jest również spółka handlowa z udziałem Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub związku takich jednostek, spółka kapitałowa w organizacji, podmiot w stanie likwidacji oraz przedsiębiorca niebędący osobą fizyczną, a także zagraniczna jednostka organizacyjna (art. 2 ust. 1 u.o.p.z.). Wobec podmiotu zbiorowego można orzec zakaz ubiegania

się o zamówienia publiczne tytułem środka karnego (art. 9 ust. 1 pkt 4 u.o.p.z.) lub zapobiegawczego (art. 26a ust. 1 u.o.p.z.). Zakaz orzeka się na okres od 1 roku do lat 5 w latach (art. 9 ust. 2 u.o.p.z.).

Sąd Zamówień Publicznych doszedł do wniosku, że wykładnia celowościowa, aksjologiczna i systemowa przepisu art. 108 ust. l pkt 4 ustawy PZP prowadzi do konkluzji, iż obejmuje on również przypadki orzeczenia zakazu ubiegania się o udzielenie zamówienia na podstawie przepisów prawa obcego i nie ma przy tym znaczenia, w jakiej formie/postaci procesowej funkcjonuje w danym systemie prawnym określony środek prawny, a to czy jest on równoważny polskiej regulacji. Aby zaś ocenić i uznać w ramach polskiego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego zakaz ubiegania się o zamówienie publiczne wydany w państwie spoza Unii Europejskiej, jako mieszczący się w zakresie art. 108 ust. 1 pkt 4 ustawy PZP, zamawiający powinien w pierwszej kolejności być w posiadaniu stosownej dokumentacji potwierdzającej zakaz ubiegania się o zamówienie publiczne wraz z tłumaczeniem przysięgłym (np. wyrok lub decyzję administracyjną), czego wymaga od zamawiającego jedna z naczelnych zasad prawa zamówień publicznych zawarta w art. 16 pkt 2 ustawy PZP, a więc zasada przejrzystości postępowania. Nadto zakaz musi być prawomocny i ostateczny, co także musi wynikać z dokumentacji będącej w posiadaniu zamawiającego. Zakaz powinien mieć charakter publicznoprawny, a jego treść musi być równoważna z polskim zakazem ubiegania się

o zamówienie publiczne. Zgromadzona dokumentacja powinna także pozwolić na ustalenie zakresu i czasu obowiązywania zakazu. Dodatkowo zamawiający musi przeanalizować czy jego zastosowanie nie narusza zasad proporcjonalności, przejrzystości i równego traktowania. Oznacza to, że Zamawiający powinien podjąć decyzję w przedmiocie wykluczenia wykonawcy na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 4 ustawy PZP z powodu zakazu ubiegania się o zamówienie publiczne w państwie obcym po dokonaniu stosownej analizy popartej odpowiednią dokumentacją źródłową i ocenę prawną.

Przedkładając powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Sąd Okręgowy nie podzielił argumentacji Skarżącego wyrażonej w skardze. W ocenie Sądu należy bowiem uznać za poprawną interpretację art. 108 PZP przedstawioną przez KIO i Zamawiającego. Takie stanowisko Sądu Zamówień Publicznych wynika z faktu, że brak jest jakichkolwiek przesłanek, które wykluczałyby możliwość objęcia tym przepisem przypadków orzeczenia zakazu ubiegania się o udzielenia zamówienia publicznego na podstawie przepisów prawa obcego. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że w odniesieniu do podmiotów zagranicznych zastosowanie będą miały odpowiednie regulacje państwa siedziby (ewentualnie miejsca popełnienia naruszenia), a nie wyłącznie ustawodawstwo polskie. W konsekwencji stanowisko Skarżącego, że zakaz ubiegania się o zamówienie publiczne, o którym mowa w art. 108 ust. 1 pkt 4 PZP, ma zastosowanie wyłącznie do podmiotów zbiorowych, wobec których orzeczono go jako środek karny lub środek zapobiegawczy przewidziany w ustawie o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary, należało uznać za całkowicie nietrafione. Skoro bowiem ustawodawca na gruncie obecnie obowiązującej ustawy o PZP nie odnosi się w ramach przesłanki wykluczenia

z postepowania u udzielenie zamówienia publicznego do konkretnej ustawy, tj. ustawy

o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary, to za prawidłowe należy uznać przyjęcie, że wykluczeniu podlegają wykonawcy wobec których orzeczono zakaz ubiegania się o zamówienia również na podstawie przepisów prawa obcego. Przemawia za tym wykładnia celowościowa i systemowa wskazanego przepisu.

Należy kolejno wskazać, że nie ma żadnego znaczenia fakt, że decyzja Komitetu zapadła po dacie złożenia ofert, gdyż wykonawca zobowiązany jest przez cały okres postępowania legitymować się możliwością wykonania zamówienia, począwszy od momentu złożenia oferty. Co zaś nie mniej istotne nie ma także znaczenia jaką nazwę ma dany środek orzekający zakaz ubiegania się o zamówienie publiczne. Istotna jest bowiem zbieżność z regulacją krajową, prawomocność tego środka oraz jego zakres, tj. możliwość określenia czasu i zakresu zakazu (tak też Sąd Okręgowy w wyroku z 18 lipca 2025 r., sygn. akt. XXIII Zs 43/25).Konieczne jest

w konsekwencji dokonanie porównania czy treść zakazu wydanego na gruncie prawa obcego jest równoważna z zakazem wydanym w Polsce z uwzględnieniem weryfikacji czy nie doszło do naruszenia zakazu proporcjonalności, przejrzystości czy zasady równego traktowania. Odmienna interpretacji prowadziłaby zaś do naruszenia przedmiotowych zasad.

Mając powyższe na uwadze tutejszy Sąd uznał, że twierdzenia Skarżącego, że zagraniczny wykonawca może być wykluczony z postępowania o udzielenia zamówienia tylko wtedy, jeśli zakaz udziału w tych postępowaniach został orzeczony wyrokiem sądu i zawiera się w sentencji nie zasługują na aprobatę. Prowadziłoby to bowiem do naruszenia zasady równego traktowania wykonawców, gdyż stanowisko Skarżącego sprowadza się do przyjęcia, że wykonawcy z państw,

w których ustawodawca przyjął administracyjny model orzekania zakazu udziału w zamówieniach publicznych byliby w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do wykonawców z państw, w których zastosowano model sądowy. Co zaś istotne, nie można przy tym pomijać okoliczności, że U. jest stroną porozumienia GPA, które określa szczegółowe wymogi proceduralne mające na celu zagwarantowanie, że zamówienia publiczne będą udzielane w sposób przejrzysty, konkurencyjny

i niedyskryminacyjny, przy jednoczesnym zapobieganiu praktykom korupcyjnym i konfliktom interesów. Zasada równego traktowania, ściśle powiązana z zasadą uczciwej konkurencji

i przejrzystości postępowania, wymaga, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane w sposób odmienny. Zasada ta odnosi się zaś nie tylko do sposobu oceny ofert, ale również do wymagań stawianych wykonawcom, w tym do przesłanek ich wykluczenia z postępowania. Oznacza to zakaz stosowania jakichkolwiek działań faworyzujących określonych wykonawców oraz nakaz stosowania tych samych reguł wobec wszystkich podmiotów biorących udział w przetargu. Jeżeli zatem Komitet wydał decyzję w przedmiocie naruszenie przepisów dotyczących uczciwej konkurencji przez Skarżącego, to Zamawiający był zobowiązany uznać taką decyzję i wykluczyć Skarżącego z postępowania. Przedmiotowy zakaz, jak wskazano już wyżej, nie musi być bowiem

w formie prawomocnego wyroku sądu, ale może to być prawomocna decyzja o charakterze sankcyjnym.

Mając jednak na uwadze represyjność tego środka ważne jest przy tym, żeby była zapewniona kontrola sądowa, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce, gdyż od decyzji Komitetu przysługiwał środek odwoławczy do sądu, z którego Skarżący nie skorzystał, a wręcz dobrowolnie wpłacił zasądzoną karę. Tym samym potwierdzając/przyznając zasadność wydanej przez Komitet decyzji. Procedura zatem zapewniała sądową kontrolę zastosowanego środka z zachowaniem standardu gwarancji sądowych. Skora zatem kontrola sądowa była zapewniona, to

za bezpodstawne należy uznać argumenty Skarżącego w zakresie naruszenia art. 57 ust. 6 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 94, str. 65 z późn. zm.) sprowadzające się do literalnej wykładni tej regulacji. Doszło bowiem w niniejszej sprawie do prawomocnego wykluczenia Skarżącego z udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia, a fakt wydania przez Komitet decyzji a nie wyroku, mając na uwadze wyżej powołane przez tutejszy Sąd argumenty, prowadzą do jednoznacznego uznania, że Skarżący nie jest uprawniony do skorzystania z możliwości przewidzianej w niniejszym ustępie. Skarżący został bowiem prawomocnie wykluczony z postępowania, a kontroli sądowej decyzji nie skorzystał.

Należy także podkreślić, że z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy U. o zamówieniach publicznych wynika, że w przypadku stwierdzenia naruszeń, o których mowa w decyzji Komitetu, dany wykonawca z mocy prawa jest wyłączony z możliwości ubiegania się o zamówienie publiczne. Oznacza to zatem, że wprowadzenie tej informacji do sentencji danej decyzji jest w świetle tych przepisów zabiegiem zbędnym, wynikającym ze specyfiki rozwiązań legislacyjnych na U.. Tym bardziej, że z sama decyzja Komitetu, wraz z uzasadnieniem, nie budziła wątpliwości, a zatem można było na tej podstawie wywnioskować okres zakazu i jego charakter przedmiotowy bez konieczności określenia tej kwestii w sentencji decyzji. Argument Skarżącego w tym zakresie należało zatem uznać za chybione.

Skarżący powołał się także na naruszenie przez Izbę art. 239 PZP. Ze stanowiskiem tym nie sposób się jednak zgodzić. Jak wynika bowiem z art. art. 239 PZP zamawiający wybiera najkorzystniejszą ofertę na podstawie kryteriów oceny ofert określonych w dokumentach zamówienia (ust. 1). Najkorzystniejsza oferta to oferta przedstawiająca najkorzystniejszy stosunek jakości do ceny lub kosztu lub oferta z najniższą ceną lub kosztem (ust. 2). Oznacza to zatem, że zamawiający dokonując oceny ofert czyni to wyłącznie na podstawie ustalonych w SWZ kryteriów oceny ofert (tak m. in. KIO w wyrok z 17.03.2025 r., KIO 566/25, Legalis nr 3211589.). Ocenie ofert pod względem kryteriów określonych w dokumentach zamówienia podlegają jednaj tylko te z nich, które nie podlegały odrzuceniu. Skoro zaś oferta Skarżącego takiemu odrzuceniu podlegała, to jednocześnie nie mogła zostać uznana za najkorzystniejszą. Innymi słowy, zarzut ten mógłby zostać uznany tylko w przypadku, gdyby Sąd uwzględnił argumenty Skarżącego w zakresie niedopuszczalności odrzucenia jego oferty przez Zamawiającego. Jeżeli natomiast zdaniem tutejszego Sąd w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do odrzucenia oferty Skarżącego, to

w konsekwencji za słuszne należało uznać dokonanie przez Zamawiającego wyboru najkorzystniejszej oferty.

W stosunku zaś do zarzutu naruszenia art. 109 ust. 1 pkt 8 PZP należy uznać, że zgodnie z tym przepisem z postępowania o udzielenie zamówienia zamawiający może wykluczyć wykonawcę który w wyniku zamierzonego działania lub rażącego niedbalstwa wprowadził zamawiającego w błąd przy przedstawianiu informacji, że nie podlega wykluczeniu, spełnia warunki udziału w postępowaniu lub kryteria selekcji, co mogło mieć istotny wpływ na decyzje podejmowane przez zamawiającego w postępowaniu o udzielenie zamówienia, lub który zataił te informacje lub nie jest w stanie przedstawić wymaganych podmiotowych środków dowodowych. Przepis ten określa zatem jedną z fakultatywnych przesłanek wykluczających wykonawcę

z zamówienia.

Sąd Zamówień Publicznych podziela wykładnię Izby co do spełnienia tej przesłanki wykluczenia. Stanowi ona bowiem konsekwencję nieprzedłożenia oświadczenia o decyzji Komitetu Zamawiającemu. W takich okolicznościach zatajenie istnienia decyzji Komitetu należy uznać za informację wprowadzającą Zamawiającego w błąd, co stanowi wynik co najmniej lekkomyślności lub niedbalstwa. Okoliczność ta mogły mieć zatem wpływ na decyzje podejmowane przez Zamawiającego w toku postępowania. Trzeba jednak mieć na uwadze, że o ile zostały spełnione przesłanki określone w art. 109 ust. 1 PZP, to okoliczność ta miała jedynie wtórne znaczenie, gdyż kluczowe w niniejszej sprawie było uznanie zasadności odrzucenia oferty Skarżącego w trybie art. 108 ust. 1 pkt 4 PZP. Skoro bowiem została wypełniona jedna z obligatoryjnych przesłanek wykluczenia Skarżącego z zamówienia, to choćby nawet uznać argumenty Skarżącego w zakresie art. 109 ust. 1 pkt 8 PZP, to i tak skarga podlegałaby oddaleniu.

Artykuł 110 ust. 2 PZP jest jasny i nie wymienia bowiem art. 108 ust. 1 pkt 4 PZP jako jednej z tych okoliczności, która pozwalałaby wykonawcy nie podlegać wykluczeniu, jeżeli udowodni zamawiającemu, że spełni łącznie określone tym przepisem przesłanki (self-cleaning). Skoro zatem w realiach przedmiotowej sprawy odrzucenie oferty Skarżącego było zasadne na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 4 PZP, to brak jest podstaw do skorzystania przez Zamawiającego z procedury samooczyszczenia. Skarżący zdaje się zaś tę okoliczność pomijać. Rozważania Skarżącego dotyczące procedury samooczyszczenia należało zatem uznać za bezprzedmiotowe.

Skarżący zarzucił także brak wezwania wykonawcy do złożenia wyjaśnień. Także w tym zakresie argumenty Skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie.

Jak wynika z art. 128 ust. 1 PZP jeżeli wykonawca nie złożył oświadczenia, o którym mowa w art. 125 ust. 1 PZP, podmiotowych środków dowodowych, innych dokumentów lub oświadczeń składanych w postępowaniu lub są one niekompletne lub zawierają błędy, zamawiający wzywa wykonawcę odpowiednio do ich złożenia, poprawienia lub uzupełnienia w wyznaczonym terminie,

chyba że wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu albo oferta wykonawcy podlegają odrzuceniu bez względu na ich złożenie, uzupełnienie lub poprawienie lub zachodzą przesłanki unieważnienia postępowania. Oznacza to, że w toku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego zamawiający wzywa wykonawcę na podstawie art. 128 ust.1 PZP do uzupełnienia dokumentacji ofertowej, jeżeli podmiotowe środki dowodowe nie zostały złożone, są

niekompletne lub zawierają błędy. Wezwanie kierowane na podstawie art. 126 ustawy PZP realizuje uprawnienie zamawiającego do żądania uaktualnienia podmiotowych środków dowodowych w celu zapewnienia, aby wykonawca spełniał warunki udziału w postępowaniu w czasie całego jego trwania mając na uwadze konieczność zapewnienia należytego wykonania przedmiotu zamówienia (zob. Wyrok KIO z 18.03.2025 r., KIO 680/25, Legalis nr 3231212.).

Regulacja ta nie oznacza jednak, że to na zamawiającym ciąży obowiązek i odpowiedzialność czuwania nad utrzymywaniem przez oferentów zdolności do realizacji zamówienia przez cały okres jego trwania. Brak jest bowiem zakazu samodzielnego podejmowania przez wykonawcę ubiegającego się o udzielenie zamówienia inicjatywy w zakresie składania dokumentów nawet bez wezwania (por. wyrok KIO z 05.10.2023 r., KIO 2719/23, Legalis nr 3034972.)

Z art. 128 ust. 4 PZP wynika z kolei, że zamawiający może żądać od wykonawców wyjaśnień dotyczących treści oświadczenia, o którym mowa w art. 125 ust 1, lub złożonych podmiotowych środków dowodowych lub innych dokumentów lub oświadczeń składanych w postępowaniu. Nie jest to zatem wymóg bezwzględny, a zamawiający wzywa wykonawcę w omawianym trybie

w sytuacji, gdyby oświadczenie wykonawcy zawierało błędy lub było niekompletne. Przepis ten dotyczy zatem sytuacji, w których zamawiający nie jest pewien, jak rozumieć treść oświadczeń lub dokumentów złożonych przez wykonawcę, a w konsekwencji stosuje taką procedurę celem rozwiania swoich wątpliwości. (tak wyrok KIO z 06.03.2026 r., KIO 264/26, Legalis nr 3958546.) Oznacza to, że procedura przewidziana tym przepisem nie znajdzie zastosowania w realiach niniejszej sprawy. Skarżący został bowiem wykluczony z postępowania w związku z decyzją Komitetu, a zatem nie miały miejsca okoliczności, które sprowadzałby się do tego, że Zamawiający nie zrozumiał dokumentów lub oświadczeń złożonych w postępowaniu. Te bowiem i tak nie mogły mieć żadnego wpływu na decyzję Zamawiającego o odrzuceniu oferty skoro wypełniła się jedna

z obligatoryjnych przesłanego do wykluczenia tego wykonawcy z postępowania.

Biorąc pod uwagę powyższe nie można także pomijać okoliczności, że wykonawca, jako profesjonalista, powinien wykazać się inicjatywą notyfikując fakt jego wykluczenia decyzją Komitetu. Sąd Zamówień Publicznych jednoznacznie staje także na stanowisku, że przyjęcie

argumentacji Skarżącego byłoby sprzeczne z zasadami zamówień publicznych, a w szczególności zasadzie przygotowania i przeprowadzenia przez zamawiającego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji oraz równe traktowania wykonawców oraz w sposób przejrzysty i proporcjonalny (art. 16 PZP), a także

z zasadą udzielania zamówienia przez zamawiającego wykonawcy wybranemu zgodnie z przepisami ustawy (art. 17 ust. 2 PZP). Jeżeli bowiem zamawiający powziął informację o wydaniu Decyzji przez Komitet, która stanowi podstawę do wykluczenia Skarżącego z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, to nie ma żadnego znaczenia, że żadne z wezwań skierowanych do Skarżącego, zgodnie z art. 126 ust. 1 PZP, nie odnosiło się do okoliczności stanowiących podstawę odrzucenia oferty Odwołującego. W tym miejscy należy bowiem jeszcze raz zaakcentować, że wykonawca powinien spełniać warunki udziału w postępowaniu w czasie całego jego trwania i bez znaczenia jest przy tym okoliczność w jakiej zamawiający dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wykluczenia oraz moment uzyskania takiej informacji. Wykluczenie bowiem wykonawcy w związku z wystąpieniem jednej z przesłanek z art. 108 ust. 1 PZP ma charakter bezwzględny.

Wobec powyższe żaden z zarzutów głównych skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Także zarzut ewentualny, postawiony przez Skarżącego z daleko idącej ostrożności procesowej, nie miał podstaw do uwzględnienia. Skarżący nie bierze bowiem pod uwagę okoliczności, że został wykluczony z postępowania ze względu na przyczynę wskazaną w art. 108 ust. 1 pkt 4 PZP. Stan faktyczny sprawy nie pozostawiał przy tym Zamawiającemu jakichkolwiek wątpliwości co do wystąpienia przesłanki obligującej go do wykluczenia Skarżącego z udziału w postępowaniu. Jakiekolwiek żądanie wyjaśnień od Skarżącego byłoby niecelowe w świetle bezwzględnie obowiązującego zakazu uczestniczenia w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego. Żadne bowiem wyjaśnienia nie mogłyby wpłynąć na decyzję Zamawiającego, skoro był on zobligowany wykluczyć i odrzucić oferty Skarżącego.

Zarzuty skargi w zakresie oddalenia odwołania okazały się zatem bezzasadne przez co rozstrzygnięcie Krajowej Izby Odwoławczej również należało uznać za prawidłowe.

Z uwagi na niezasadność zarzutów skargi, skarga została oddalona na podstawie art. 588 ust. l ustawy PZP jako bezzasadna.

Na gruncie przedmiotowej sprawy Sąd Okręgowy o kosztach postępowania skargowego orzekł stosownie do treści art. 589 ust. 1 ustawy PZP statuującego zasadę odpowiedzialności za wynik sporu. W konsekwencji Sąd Okręgowy ustalił, że koszty postępowania skargowego ponosi

w całości Skarżące konsorcjum wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia:

(...) Spółka Akcyjna oraz (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. (U.), pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu w Sądzie Okręgowy

w Warszawie stosownie do treści art. 108 § 1 k.p.c. (punkt 2 wyroku).

Mając powyższe na względzie Sąd Zamówień Publicznych orzekł jak w sentencji wyroku.

Sędzia Alicja Dziekańska Sędzia Aneta Łazarska Sędzia Monika Skalska