Parking na miejskim gruncie po wygaśnięciu dzierżawy. Spółka dopłaci miastu 263 tys. zł

wyroku z dnia 8 lipca 2026 r.

Miasto (...) W. pozwem z dnia 31 grudnia 2019 r. wniosło

o zasądzenie od (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 311.304,71 zł wraz

z odsetkami ustawowymi za opóźnienie: 1) od kwoty 225.413,29 zł od dnia 21 lutego 2019 r. do dnia zapłaty, 2) od kwoty 85.891,42 zł od dnia 23 lutego 2019 r. do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że jest właścicielem nieruchomości gruntowej położonej w W. przy Al(...) (dawniej Al. (...)), oznaczonej jako działki ewidencyjne nr (...) i nr (...) z obrębu (...),

o powierzchni 3.826 m

(

2). W dniu 22 listopada 2012 r. (...) S.A. i (...) Sp. z o.o. zawarły z miastem (...) W. umowę dzierżawy, której przedmiotem był niezabudowany grunt o łącznej powierzchni 3.851 m

(

2) powyższej nieruchomości,

z przeznaczeniem na miejsca parkingowe, ciągi piesze i zieleń. Okres dzierżawy trwał od

1 grudnia 2012 r. do 30 listopada 2015 r., strony ustaliły miesięczny czynsz dzierżawny

w kwocie 11.553 zł, co odpowiadało stawce netto 3,00 zł za 1 m

(

2), a kwota czynszu miała być powiększana o podatek VAT. W trakcie trwania umowy dzierżawy spółki kierowały do powoda pisma, z których wynika, że to (...) S.A. korzystała z całości przedmiotowego terenu. Po zakończeniu umowy dzierżawiony teren nie został przekazany wydzierżawiającemu. W okresie od 1 grudnia 2015 r. do 1 września 2019 r. (do daty zawarcia kolejnej umowy dzierżawy) powyższy grunt bezumownie zajmowała i korzystała z niego (...) S.A., znajdowały się na nim dwa parkingi strzeżone zarządzane tę spółkę, ciągi piesze i zieleń. Z uwagi na fakt, że spółka korzystała z terenu o powierzani 3.851 m

(

2), uiszczając jednocześnie opłatę za połowę tej powierzchni, tj. 1.925,5 m

(

2), powód w dniu 20 lutego

2019 r. wystawił spółce fakturę VAT nr (...) na kwotę 225.413,29 zł (brutto) z tytułu opłat za korzystanie z gruntu za okres od 1 grudnia 2015 r. do 30 czerwca 2018 r. oraz fakturę VAT nr (...) na kwotę 85.891,42 zł (brutto) z tytułu opłat za korzystanie z gruntu za okres od 1 lipca 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., a następnie wezwał pozwanego do zapłaty powyższych kwot. Do obliczenia należności zastosowana została zwaloryzowana stawka czynszu dzierżawnego w wysokości 3,04 zł za 1 m

(

2), od terenu faktycznie zajmowanego przez spółkę, która jest zgodna z zarządzeniami Prezydenta (...) W. Nr (...) z dnia 29 maja 2013 r. i Nr (...) z dnia 5 maja 2017 r.

w sprawie zasad wydzierżawiania na okres do trzech lat nieruchomości miasta (...) W. i nieruchomości Skarbu Państwa, dla których organem reprezentującym właściciela jest Prezydent (...) W.. Pomimo wezwania należności powyższe nie zostały zapłacone przez pozwanego.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 31 marca 2020 r. tutejszy Sąd nakazał, aby (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. zapłaciła na rzecz miasta (...) W. kwotę 311.304,71 zł wraz z odsetkami i kosztami postępowania.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty (...) S.A. zaskarżyła powyższy nakaz zapłaty

w całości i wniosła o oddalenie powództwa w całości. Pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości

w okresie od 1 grudnia 2015 r. do 30 czerwca 2016 r. oraz wskazał, że roszczenie powoda nie zostało wykazane ani co do zasady, ani co do wysokości. Pozwany zwrócił uwagę na treść § 5 ust 11 Załącznika 1 do Zarządzenia Nr (...) Prezydenta miasta (...) W., zgodnie z którym dopuszcza się zawarcie umowy dzierżawy z osobą prawną, która nie zalega

z opłatami na rzecz (...) W.. W tym kontekście fakt zawarcia ze spółką (...) S.A

w dniu 16 września 2019 r. umowy dzierżawy świadczy o tym, że spółka nie posiadała wobec (...) W. żadnego zadłużenia. Pozwana podniósł, że nieruchomość stanowiąca część dziatek o numerze ewidencyjnym (...) (część) oraz (...) (część) z obrębu (...), nie jest użytkowana przez spółkę (...) S.A., ale jej akcjonariuszy prowadzących w Centrum Handlowo-Usługowym (...) działalność gospodarczą, innych najemców i podnajemców znajdujących się w nim powierzchni, właścicieli sezonowo posadowionych ogródków gastronomicznych lub punktów zewnętrznych o innym charakterze oraz korzystających

z usług tych podmiotów klientów. W konsekwencji spółka nie jest podmiotem, przeciwko któremu powinno być skierowane żądanie zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z okres od 1 grudnia 2015 r. do 31 grudnia 2018 r. W okresie tym spółka nie sprawowała bowiem faktycznego władztwa nad tą nieruchomości i nie używała jej na własne potrzeby.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Miasto (...) W. jest właścicielem nieruchomości położonej w W. przy Al. (...) (dawniej Al. (...)), w skład której wchodzą działki ewidencyjne o numerach (...) o powierzchni 0,8130 ha i (...)

o powierzchni 0,9946 ha, z obrębu (...), dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie prowadzi księgę wieczystą nr (...)

(odpis zwykły księgi wieczystej nr (...)– k. 33-34, wypis z rejestru gruntów – k. 35-36, wyrys z mapy ewidencyjnej – k. 37).

W dniu 22 listopada 2012 r. pomiędzy miastem (...) W. (wydzierżawiającym) a (...) S.A i (...) Sp. z o.o. (dzierżawcą) zawarta została umowa dzierżawy nr (...), na podstawie której wydzierżawiający oddał a dzierżawca przyjął do korzystania niezabudowany gruntu o łącznej powierzchni 3.851 m

(

2), stanowiący własność miasta (...) W., położony w W. w Dzielnicy (...) przy Al. (...), oznaczony w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne nr (...) - część oraz (...) - część z obrębu (...) (oznaczone na szkicu). Nieruchomość została wydzierżawiona z przeznaczeniem na miejsca parkingowe, ciągi piesze i zieleń ( § 1 ust. 1 i 2 umowy).

Okres dzierżawy ustalono od dnia 1 grudnia 2012 r. do dnia 30 listopada 2015 r. (§ 2 ust. 1 umowy). W razie zamiaru zawarcia kolejnej umowy dzierżawy, dzierżawca powinien złożyć wydzierżawiającemu pisemny wniosek na trzy miesiące przed datą zakończenia umowy, a przedłużenie umowy wymaga zawarcia nowej umowy w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Strony wykluczyły możliwość przedłużenia umowy na zasadzie określonej w art. 674 k.c. (§ 2 ust. 2 i 3 umowy).

Strony ustaliły miesięczny czynsz dzierżawny w kwocie netto 11.553 zł, co odpowiada stawce netto 3,00 zł za jeden m

2 dzierżawionej nieruchomości oraz że czynsz dzierżawny będzie płatny w ten sposób, że (...) S.A. i (...)

Sp. z o.o. zapłacą wydzierżawiającemu kwoty po 5.776,50 zł netto, co odpowiadało stawce netto 3,00 zł za 1 m

2 dzierżawionego gruntu; kwota czynszu będą każdorazowo powiększone o podatek VAT, ustalony według obowiązującej stawki, która w dniu zawarcia umowy wynosiła 23%, i będą wynosić wraz z podatkiem VAT po 7.105,10 zł (§ 3 umowy ust. 1 umowy).

Strony umowy ustaliły, że w przypadku korzystania z nieruchomość bez tytułu prawnego, dzierżawca zobowiązuje się do zapłaty wydzierżawiającemu wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości w wysokości 200% czynszu brutto miesięczne, naliczanego zgodnie z dotychczasową umową (kwota netto + VAT), w okresie od dnia zakończenia umowy do dnia wydania nieruchomości (§ 4 ust 3 umowy).

W umowie zastrzeżono, że w razie złożenia przez dzierżawcę wniosku o zawarcie kolejnej umowy dzierżawy, zgodnie z § 2 ust. 2 umowy (na trzy miesiące przed upływem terminu obowiązywania aktualnej umowy), i nie poinformowania przez wydzierżawiającego o odmowie zawarcia nowej umowy, równe będzie kwocie czynszu brutto naliczanego zgodnie z dotychczasową umową (kwota netto + VAT). Korzystanie z nieruchomości nie oznacza przedłużenia umowy na podstawie art. 674 k.c. (§ 4 ust. 5 umowy).

Zgodnie z umową, wydzierżawiający ma prawo aktualizować wysokość czynszu raz

w roku, w IV kwartale roku, z mocą obowiązująca od 1 stycznia następnego roku – wg. Wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych za trzy kwartały w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na dzień 30 września danego roku (§ 5 ust. 1 umowy).

Tytułem terminowego zabezpieczenia zapłaty czynszu i innych roszczeń wydzierżawiającego wynikających z umowy, dzierżawca zobowiązał się do uiszczenia kaucji pieniężnej w wysokości równej dwumiesięcznemu czynszowi dzierżawnemu, określonemu

w kwocie 14.210,20 zł, w ten sposób, że spółka (...) S.A. i (...) sp. z o.o. miały uiścić kaucję w kwotach netto po 7.105,10 zł (§ 6 ust 1 umowy).

W umowie postanowiono, że dzierżawca nie może oddać przedmiotu dzierżawy osobie trzeciej do bezpłatnego używania ani go poddzierżawiać bez zgody wydzierżawiającego (§ 12 ust. 1 umowy).

Po zakończeniu dzierżawy, dzierżawca był zobowiązany zwrócić nieruchomość

w stanie niepogorszonym i uporządkowanym. W przypadku nie wypełnienia powyższego obowiązku w terminie jednego miesiąca od daty zakończenia dzierżawy, wydzierżawiający będzie uprawniony do dokonania niezbędnych napraw i uporządkowania nieruchomości,

a także do usunięcia naniesień i zabezpieczenia ich pozostałości na koszt i ryzyko dzierżawcy. Potwierdzeniem zwrotu nieruchomości miał być protokół zdawczo - odbiorczy, który winien być podpisany najpóźniej w dniu wygaśnięcia lub rozwiązania umowy dzierżawy.

W przypadku nie dokonania protokolarnego zwrotu nieruchomości w dniu zakończenia obowiązywania umowy, wydzierżawiającemu przysługiwać będzie wynagrodzenie określone w § 4 ust. 3. Wynagrodzenie za bezumowne naliczone będzie od dnia wygaśnięcia bądź rozwiązania umowy do dnia faktycznego zwrotu nieruchomości lub eksmisji (§ 15 ust. 1-3 umowy).

Grunt niezabudowany o powierzchni 3.851 m

2, objęty umową dzierżawy, został przekazany dzierżawcy protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia 4 grudnia 2012 r.

(umowa dzierżawy nr (...) z dnia 22 listopada 2012 r. z załącznikami – k. 39-45, protokół zdawczo-odbiorczy z 04.12.2012 r. – k. 46).

W dniu 4 marca 2013 r. (...) Sp. z o.o. i (...) S.A. zawarły umowę, na mocy której wskazano, że w związku z faktem, iż przeznaczeniem gruntu objętego umową dzierżawy nr (...) są miejsca parkingowe, ciągi piesze i zieleń, mające służyć obsłudze klientów Centrum Handlowo-Usługowego (...), spółka (...) podjęła decyzję o rezygnacji na rzecz spółki (...) ze swoich uprawnień jako współdzierżawcy.

W związku z powyższym spółka (...) zrezygnowała na rzecz spółki (...)

z przysługujących jej uprawnień do współposiadania i pobierania pożytków na czas trwania umowy dzierżawy, to jest najdłużej do dnia 30 listopada 2015 r. Strony umowy ustaliły, że rezygnacja z uprawnień nie zwalniała żadnej ze stron z obowiązku dokonywania płatności na rzecz wydzierżawiającego, zgodnie z umową dzierżawy. Tytułem wynagrodzenia za rezygnację przez (...) z uprawnienia do współposiadania i pobierania pożytków

z gruntu, spółka (...) zobowiązała się do płacenia na rzecz (...)kwoty netto 5.776,50 zł za każdy rozpoczęty miesiąc obowiązywania umowy dzierżawy powiększoną o podatek VAT według obowiązującej stawki. Strony umowy ustaliły jej obowiązywanie z datą wsteczną od dnia 1 grudnia 2012 r.

(umowa z 04.03.2013 r. pomiędzy (...)

Sp. z o.o. a (...) S.A. – k.47-49).

(...) S.A. na dzierżawionym terenie przeprowadziła prace, które doprowadziły do powstania infrastruktury parkingowej powstałej wokół Centrum Handlowo-Usługowego (...) – nawierzchni, wjazdów, ogrodzenia parkingu, zieleni, szlabanów, budki parkingowej, oświetlenia. Teren parkingu został objęty systemem parkingowym, uzupełnionym o system monitoringu. (...) S.A. zawarła umowę z (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółką komandytową, której pracownicy świadczyli usługi ochroniarskie i byli odpowiedzialni za pobieranie opłat parkingowych oraz ich przekazywanie spółce (...). (...) S.A. zarządzała dwoma budynkami handlowymi Centrum Handlowego (...), wynajmując najemcom znajdujące się w nich lokale. Ponadto w czasie trwania umowy pozwana spółka zwracała się wielokrotnie do Urzędu Dzielnicy (...)

(...) W.

o wyrażenie zgody na poddzierżawę części dzierżawionego terenu, z przeznaczeniem na ogródki restauracyjne, dla najemców lokali mieszczących się w Centrum Handlowym (...). Pismem z 20 sierpnia 2015 r. (...) S.A. zgłosiła Urzędowi Dzielnicy (...)

(...) W. wniosek o zawarcie kolejnej umowy dzierżawy przedmiotowej nieruchomości. Do zawarcia nowej umowy dzierżawcy nie doszło przed zakończeniem umowy dzierżawy nr (...) z dnia 22 listopada 2012 r.

(pismo spółki (...) z dnia 21.10.2015 r. – k. 66, pisma spółki (...) z 24.09.2015 r. – k. 89, z 26.11.2015 r. – k. 90,

z 24.11.2015 r. – k. 91, pismo spółki (...) z 21.10.2015 r. – k. 66, zeznania świadków: U. S. (1) – k. 332-332v., N. D. – k. 373-374).

Po zakończeniu umowy dzierżawy, teren przedmiotowej nieruchomości nie został przekazany miastu (...) W.. (...) S.A. korzystała bezumownie z tego terenu w okresie od 1 grudnia 2015 r. do 31 grudnia 2018 r. w dotychczasowym zakresie,

tj. z przeznaczeniem na miejsca parkingowe, ciąg pieszo-jezdny i zieleń. Przy wjeździe na obydwa parkingi urządzone na nieruchomości znajdowały się budki strażnicze oraz szlabany, teren był pilnowany przez pracowników ochrony, parking był płatny (powyżej 1,5 godz.)

i zarządzany był przez (...) S.A. Niewielka część terenu przedmiotowej nieruchomości zajmowana była sezonowo przez najemców lokali w Centrum Handlowym (...)

z przeznaczeniem na ogródki gastronomiczne (

notatka z kontroli pasa drogowego

z 16.07.2018 r. wraz z fotografiami – k. 67-71v., notatka z kontroli pasa drogowego

z 07.09.2018 r. wraz z fotografiami – k. 72-78, notatka z kontroli pasa drogowego

z 30.09.2018 r. wraz z fotografiami – k. 79-83, zeznania świadków: J. E. – k. 331v.-332, U. S. (1) – k. 332-332v., U. U. – k. 332v.-333, N. B. – k. 333-333v., N. D. –

k. 373-374).

Po wyłączeniu części nieruchomości zajmowanej na ogródki gastronomiczne przez inne podmioty, (...) S.A. w okresie od 1 grudnia 2015 r. do 31 grudnia 2018 r. zajmowała grunt nieruchomości stanowiącej część działek ewidencyjnych nr (...)i nr (...)z obrębu

(...), w W. przy Alei (...) (dawniej Aleja (...)) w okresach:

1) od 1 grudnia 2015 r. do 31 marca 2016 r. o powierzchni 3.826 m

2,

2) od 1 kwietnia 2016 r. do 6 kwietnia 2016 r. o powierzchni 3.826 m

2,

3) od 7 kwietnia 2016 r. do 14 kwietnia 2016 r. o powierzchni 3.786 m

2,

4) od 15 kwietnia 2016 r. do 30 kwietnia 2016 r. o powierzchni 3.751 m

2,

5) od 1 maja 2016 r. do 16 maja 2016 r. o powierzchni 3.751 m

2,

6) od 17 maja 2016 r. do 31 maja 2016 r. o powierzchni 3.726 m

2,

7) od 1 czerwca 2016 r. do 27 czerwca 2016 r. o powierzchni 3.726 m

2,

8) od 28 czerwca 2016 r. do 30 czerwca 2016 r. o powierzchni 3.729 m

2,

9) od 1 lipca 2016 r. do 10 lipca 2016 r. o powierzchni 3.729 m

2,

10) od 11 lipca 2016 r. do 31 lipca 2016 r. o powierzchni 3.715 m

2,

11) od 1 sierpnia 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. o powierzchni 3.715 m

2,

12) od 1 września 2016 r. do 30 września 2016 r. o powierzchni 3.729 m

2,

13) od 1 października 2016 r. do 27 października 2016 r. o powierzchni 3.729 m

2,

14) od 28 października 2016 r. do 31 października 2016 r. o powierzchni 3.761 m

2,

15) od 1 listopada 2016 r. do 30 listopada 2016 r. o powierzchni 3.801 m

2,

16) w dniu 1 grudnia 2016 r. o powierzchni 3.826 m

2,

17) od 2 grudnia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. o powierzchni 3.851 m

2,

18) od 1 stycznia 2017 r. do 31 marca 2017 r. o powierzchni 3.851 m

2,

19) od 1 kwietnia 2017 r. do 23 kwietnia 2017 r. o powierzchni 3.811 m

2,

20) w dniu 24 kwietnia 2017 r. o powierzchni 3.766,50 m

2,

21) od 25 kwietnia 2017 r. do 30 kwietnia 2017 r. o powierzchni 3.779 m

2,

22) od 1 maja 2017 r. do 14 maja 2017 r. o powierzchni 3.779 m

2,

23) od 15 maja 2017 r. do 31 maja 2017 r. o powierzchni 3.749 m

2,

24) od 1 czerwca 2017 r. do 15 września 2017 r. o powierzchni 3.749 m

2,

25) od 16 września 2017 r. do 25 października 2017 r. o powierzchni 3.779 m

2,

26) od 26 października 2017 r. do 31 października 2017 r. o powierzchni 3.811 m

2,

27) od 1 listopada 2017 r. do 13 kwietnia 2018 r. o powierzchni 3.851 m

2,

28) od 14 kwietnia 2018 r. do 15 kwietnia 2018 r. o powierzchni 3.819 m

2,

29) od 16 kwietnia 2018 r. do 30 kwietnia 2018 r. o powierzchni 3.779 m

2,

30) od 1 maja 2018 r. do 9 maja 2018 r. o powierzchni 3.769 m

2,

31) w dniu 10 maja 2018 r. o powierzchni 3.734 m

2,

32) od 11 maja 2018 r. do 15 maja 2018 r. o powierzchni 3.769 m

2,

33) od 16 maja 2018 r. do 31 maja 2018 r. o powierzchni 3.734 m

2,

34) od 1 czerwca 2018 r. do 30 czerwca 2018 r. o powierzchni 3.766 m

2,

35) od 1 lipca 2018 r. do 7 listopada 2018 r. o powierzchni 3.819 m

2,

36) od 8 listopada 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. o powierzchni 3.851 m

2. (

fakty uznane za ustalone na podstawie art. 230 k.p.c. – podane przez powoda w piśmie procesowym z 22.10.2020 r. – k. 183-194, niezakwestionowane przez pozwanego).

Prezydent (...) W. Zarządzeniem nr (...) r. z dnia 29 maja 2013 r.

w sprawie zasad wydzierżawiania na okres do trzech lat nieruchomości miasta (...) W. i nieruchomości Skarbu Państwa, dla których organem reprezentującym właściciela jest Prezydent (...) W. (GP-IX.0050.4400.2013), ustalił wykaz celów dzierżaw oraz minimalne stawki czynszu dzierżawnego netto dla poszczególnych dzielnic, stanowiący załącznik nr 2 do Zarządzenia. W § 3 ust. 1 tego zarządzenia wskazano, że umowy zawarte przed wejściem w życie niniejszego zarządzenia zachowują moc na czas, na jaki zostały zawarte.

W Załączniku nr 1 do w/w Zarządzenia nr (...) postanowiono, że minimalne stawki czynszu dzierżawnego netto dla dzielnic (...) W. uwzględniające cele dzierżawy zostały określone w Załączniku nr 2 do Zarządzenia (§ 5 ust. 1 Załącznika nr 1). Do stawek czynszu dolicza się podatek VAT w wysokości ustawowej (§ 5 ust. 5 Załącznika nr 1). Stawki czynszu dzierżawnego będą aktualizowane w IV kwartale każdego roku kalendarzowego z mocą obowiązującą od 1 stycznia następnego roku – wg wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych za trzy kwartały w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na dzień 30 września danego roku (§ 5 ust. 6 Załącznika nr 1).

Zgodnie z pkt. 9 Tabeli stanowiącej Załącznik nr 7 do Zarządzenia nr (...), dla parkingów komercyjnych stawka czynsz netto z tytułu dzierżawy gruntów stanowiących własność (...) W. i położonych na terenie dzielnicy (...) ustalona została od 2013 r. na 3,46 zł/m

(

2) w strefie I, 2,84 zł/m

(

2) w strefie II, 2,22 zł/m

(

2) w strefie III, 1,63 zł/m

(

2) w strefie IV.

(Zarządzenie Prezydenta (...) W. nr (...) r. z 29.05.2013 r. wraz

z Załącznikiem nr 1 i Załącznikiem nr 7 – k. 110-121v.).

Prezydent (...) W. Zarządzeniem nr (...) z dnia 5 maja 2017 r. w sprawie zasad wydzierżawiania na okres do trzech lat nieruchomości miasta (...) W.

i nieruchomości Skarbu Państwa, dla których organem reprezentującym właściciela jest Prezydent (...) W. (GP-OR.0050.811.2017), ustalił wykaz celów dzierżaw oraz minimalne stawki czynszu dzierżawnego netto dla poszczególnych dzielnic, stanowiący załącznik nr 2 do Zarządzenia. W § 3 ust. 1 tego zarządzenia wskazano, że umowy zawarte przed wejściem w życie niniejszego zarządzenia zachowują moc na czas, na jaki zostały zawarte.

W Załączniku nr 1 do w/w Zarządzenia nr (...) postanowiono, że minimalne stawki czynszu dzierżawnego netto dla dzielnic (...) W. uwzględniające cele dzierżawy zostały określone w Załączniku nr 2 do Zarządzenia (§ 5 ust. 1 Załącznika nr 1). Do stawek czynszu dolicza się podatek VAT w wysokości ustawowej (§ 5 ust. 5 Załącznika nr 1). Wydzierżawiający ma prawo aktualizować wysokość czynszu jeden raz w roku,

w IV kwartale roku, z mocą obowiązującą od 1 stycznia następnego roku – wg wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych za trzy kwartały w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na dzień 30 września danego roku (§ 5 ust. 7 Załącznika nr 1).

Zgodnie z pkt. 9 Tabeli stanowiącej Załącznik nr 7 do Zarządzenia nr (...), dla parkingów komercyjnych stawka czynsz netto z tytułu dzierżawy gruntów stanowiących własność (...) W. i położonych na terenie dzielnicy (...) ustalona została od 2017 r. na 3,50 zł/m

(

2) w strefie I, 2,88 zł/m

(

2) w strefie II, 2,24 zł/m

(

2) w strefie III, 1,65 zł/m

(

2) w strefie IV.

(zarządzenie Prezydenta (...) W. nr (...) r. z 05.05.2017 r. wraz z Załącznikiem nr 1 i Załącznikiem nr 7 – k. 122-133v.).

Po wygaśnięciu umowy dzierżawy, spółka (...) S.A. płaciła na rzecz miasta (...) W. wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew. nr (...)

i (...) z obrębu (...) kwoty ustalane przez główną księgową tej spółki w rozmowach telefonicznych z urzędnikami Urzędu Miasta J.. Za okres od 1 grudnia 2015 r. do 31 grudnia 2018 r. (...) S.A. zapłaciła na rzecz Urzędu Dzielnicy (...) (...) W. następujące kwoty:

1) 21.599,49 zł w dniu 23 grudnia 2015 r. tytułem: „opłata za bezumowne korzystanie

z terenu nr (...) z obrębu (...) w miesiącu (...).”,

2) 21.599,49 zł w dniu 15 lutego 2016 r. tytułem: „zapłata za bezumowne korzystanie

z terenu nr (...) z obrębu (...) za (...)”,

3) 21.599,49 zł w dniu 23 marca 2016 r. tytułem: „zapłata za bezumowne korzystanie

z terenu nr (...) z obrębu (...) za (...)”,

4) 43.198,98 zł w dniu 13 maja 2016 r. tytułem: „zapłata za bezumowne korzystanie

z terenu nr działki (...) z obrębu (...) za (...)i (...)”,

5) 4.866,03 zł w dniu 27 marca 2017 r. tytułem: „dopłata do wynagrodzenia za (...) za bezumowne korzystanie z gruntu Al. (...) o pow. 3826 m

2 - parking”,

6) 7.153,09 zł w dniu 5 kwietnia 2017 r. tytułem: „wynagrodzenie za (...) za bezumowne korzystanie z gruntu Al. (...) o pow. 3826 m

2 - parking”,

7) 7.153,09 zł w dniu 5 kwietnia 2017 r. tytułem: „wynagrodzenie za (...) za bezumowne korzystanie z gruntu Al. (...) o pow. 3826 m

2 - parking”,

8) 7.153,09 zł w dniu 8 maja 2017 r. tytułem: „wynagrodzenie za (...) za bezumowne korzystanie z gruntu Al. (...) o pow. 3826 m

2 - parking”,

9) 7.153,09 zł w dniu 6 czerwca 2017 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) za m-c (...)”,

10) 7.153,09 zł w dniu 14 lipca 2017 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) za m-c (...)”,

11) 7.153,09 zł w dniu 9 sierpnia 2017 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) za m-c (...)”,

12) 7.153,09 zł w dniu 12 września 2017 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) za m-c (...)”,

13) 7.153,09 zł w dniu 6 października 2017 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) za m-c (...)”,

14) 7.153,09 zł w dniu 9 listopada 2017 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) za m-c (...)”,

15) 7.153,09 zł w dniu 8 grudnia 2017 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) za m-c (...)”,

16) 7.153,09 zł w dniu 6 czerwca 2017 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) za m-c (...)”,

17) 7.153,09 zł w dniu 9 stycznia 2018 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew. (...) i (...) z obrębu (...) za m-c (...)”,

18) 7.153,09 zł w dniu 5 lutego 2018 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) za m-c (...)”,

19) 7.153,09 zł w dniu 9 stycznia 2018 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) za m-c (...)”,

20) 7.153,09 zł w dniu 9 marca 2018 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) za m-c (...)”,

21) 5.744,76 zł w dniu 11 kwietnia 2018 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) uzupełnienie do m-ca (...)”,

22) 7.153,09 zł w dniu 8 maja 2018 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) uzupełnienie do m-ca (...)”,

23) 7.153,09 zł w dniu 6 czerwca 2018 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) uzupełnienie do m-ca (...)”,

24) 7.153,09 zł w dniu 5 lipca 2018 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) uzupełnienie do m-ca (...)”,

25) 7.153,09 zł w dniu 6 sierpnia 2018 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) uzupełnienie do m-ca (...)”,

26) 7.153,09 zł w dniu 7 września 2018 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) uzupełnienie do m-ca (...)”,

27) 7.153,09 zł w dniu 8 października 2018 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) uzupełnienie do m-ca (...)”,

28) 7.153,09 zł w dniu 9 listopada 2018 r. tytułem: „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) uzupełnienie do m-ca (...)”,

29) 7.153,09 zł w dniu 7 grudnia 2018 r. tytułem „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z terenu dz. ew (...) i (...) z obrębu (...) uzupełnienie do m-ca 12/(...)”.

Suma powyższych wpłat (...) S.A. za okres od 1 grudnia 2015 r. do 31 grudnia 2018 r. wyniosła 261.670,04 zł (

historia operacji – k. 453-453v., potwierdzenia przelewów - k. 454-479, zeznania świadka N. D. – k. 373-374).

W związku z dokonywanymi płatnościami, miasto (...) W. wystawiło spółce (...) S.A. następujące faktury VAT z tytułu wynagrodzenia za korzystanie

z nieruchomości przy Al. (...), stanowiącej działki ewidencyjne nr (...) i (...)z obrębu

(...):

1) fakturę VAT nr (...) z dnia 31 maja 2016 r. tytułem „wynagrodzenia za korzystanie z gruntu 01.12.15-31.03.16” na kwotę 28.612,36 zł brutto (23.262,08 zł netto) – w związku z wpłatami z 24.12.2015 r. i 15.02.2016 r. (k. 352-353),

2) fakturę VAT nr (...) z dnia 15 marca 2017 r. tytułem „naliczenia opłat za korzystanie z gruntu Al. (...) 01.04-31.12.1016, parking” na kwotę 62.745,11 zł brutto (51.012,28 zł netto) (k. 354-355),

3) fakturę VAT nr (...) z dnia 22 marca 2018 r. tytułem „naliczenia opłat za korzystanie z gruntu Al. (...) 01.01-31.12.1017” na kwotę 84.428,75 zł brutto (68.641,26 zł netto) (k. 356-357),

4) fakturę VAT nr (...) z dnia 28 maja 2018 r. tytułem „naliczenia opłat za korzystanie z gruntu Al. (...) 01.01-31.03.1018” na kwotę 21.459,27 zł brutto (17.446,56 zł netto) (k. 358-359),

5) fakturę VAT nr (...) z dnia 20 sierpnia 2018 r. tytułem „naliczenia opłat za korzystanie z gruntu Al. (...)01.04.2018-30.06.2018” na kwotę 20.868,21 zł (16.966,02 zł netto) (k. 360-361).

(

w/w faktury VAT na k. 352-361, zeznania świadka N. D. – k. 373-374).

Podstawą wyliczenia przez miasto (...) W. wysokości wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości była zwaloryzowana stawka czynszu dzierżawnego w wysokości 3,04 zł/m

(

2 )miesięcznie obliczona według aktualnego wykorzystania terenu

w oparciu o stawki zgodne z taryfikatorem będącym załącznikiem do Zarządzenia Prezydenta (...) W. nr (...) z dnia 29 maja 2013 r. oraz dotychczasowej umowy dzierżawy nr (...) z dnia 22 listopada 2012 r. (

wezwanie do zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości z dnia 24.02.2017 r. – k. 178-179).

Początkowo należnościami z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie

z przedmiotowej nieruchomości miasto (...) W. obciążało spółkę (...) S.A. za powierzchnię równą połowie całkowitej powierzchni zajętej nieruchomości. Równolegle miasto (...) W. kierowało wezwania do zapłaty należności z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości co do powierzchni równej drugiej połowie powierzchni zajętej nieruchomości do spółki (...) Sp. z o.o. Po ustaleniu, że z nieruchomości korzysta wyłącznie spółka (...), wezwania kierowane do spółki (...) zostały anulowane, zaś dodatkowymi należnościami

z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości miasto (...) W. obciążyło spółkę (...), tj. kwotą 225.413,29 zł za okres od 1 grudnia 2015 r. do 30 czerwca 2018 r. i kwotą 85.891,42 zł za okres od 1 lipca 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., oraz wezwało spółkę (...) do zapłaty tych kwot. Wezwania do zapłaty powyższych kwot zostały doręczone (...) S.A. 13 lutego 2019 r.

(fakty ustalone na podstawie art. 230 k.p.c. – podane przez powoda w pozwie – k. 21 i na terminie rozprawy z 1 lipca 2026 r. – k. 512, niezakwestionowane przez pozwanego; obciążenia wynagrodzeniem za korzystanie z gruntu bez tytułu prawnego oraz wezwania do zapłaty i potwierdzenia doręczenia korespondencji – k. 101-109).

Ponadto w dniu 20 lutego 2019 r. miasto (...) W. wystawiło spółce (...) S.A. kolejne dwie faktury VAT z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z przedmiotowej nieruchomości:

1) fakturę VAT nr (...) na kwotę 225.413,29 zł brutto (183.262,84 zł netto) tytułem: „naliczenie opłat za korzystanie z gruntu przy al. (...) za okres 1.12.2015-30-06.2018” (k. 99),

2) fakturę VAT nr (...) na kwotę 85.891,42 zł brutto (69.830,42 zł netto) tytułem: „naliczenie opłat za korzystanie z gruntu przy al. (...) za okres 1.07.2018- 31-12.2018”

(w/w faktury na k. 99 i 100).

(...) S.A. zakwestionowała wierzytelności objęte powyższymi fakturami i zwróciła faktury Urzędowi Dzielnicy (...) miasta (...) W. bez ich księgowania (

pisma (...) z 12.03.2019 r. – k. 379-379v., z 25.07.2019 r. – k. 381, z 28.08.2019 r. – k. 383; pisma (...) W. z 20.05.2019 r. – k. 380, z 20.08.2019 r. – k. 382).

Stawka czynszu rynkowego możliwego do uzyskania z tytułu dzierżawy przedmiotowej nieruchomości stanowiącej część działek ewidencyjnych nr (...) i nr (...)

z obrębu (...), położonej w W. przy Alei (...) (dawniej Alei (...)) wynosiła w skali miesiąca: w grudniu 2015 r. 3,38 zł za 1m

(

2) powierzchni gruntu, w 2016 r. 3,34 zł za 1m

(

2) powierzchni gruntu, w 2017 r. 3,33 zł za 1m

(

2) powierzchni gruntu, w 2018 r. 3,4 zł za 1m

(

2) powierzchni gruntu

(opinia biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego z zakresu wyceny nieruchomości E. B. – k. 392-432).

W dniu 12 marca 2019 r. (...) S.A. wystąpiła do (...) W. z wnioskiem

o wydzierżawienie na okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2020 r. nieruchomości położonej w W. przy Al. (...) oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ew. nr (...)część oraz (...) część z obrębu (...) o powierzchni 3.851 m

(

2), uregulowanej w księdze wieczystej nr (...) z przeznaczeniem na miejsca parkingowe, ciągi piesze i zieleń. W dniu 16 września 2019 r. pomiędzy miastem (...) W. (wydzierżawiającym) a (...) S.A (dzierżawcą) została zawarta umowa dzierżawy nr (...), na podstawie której wydzierżawiający oddał

a dzierżawca przyjął do korzystania niezabudowany gruntu o powierzchni 3.851 m

(

2), stanowiący własność (...) W., położony w W. w Dzielnicy (...) przy Al. (...) (dawniej Al. (...)) oznaczony w ewidencji gruntów jako dz. ew.nr (...) – część oraz (...) – część na okres od dnia 1 września 2019 r. do dnia 31 sierpnia 2022 r. Stawka czynszu dzierżawnego została określona na 3,04 zł za m

(

2) netto miesięcznie + 23% podatku VAT

(wniosek o dzierżawę nieruchomości – k. 50-51, umowa dzierżawy nr (...) z dnia 16.09.2019 r. – k. 52-54).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych wyżej dowodów.

Sąd uznał za wiarygodne obiektywne dowody z wymienionych dokumentów, ponieważ nie budziły one wątpliwości co do ich autentyczności i nie były kwestionowane przez strony postępowania.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadków J. E., U. S. (2), U. U., N. B. i N. D.,

w których świadkowie ci przekazali informacje dotyczące korzystania przez pozwaną spółkę z niezabudowanego gruntu nieruchomości, której dotyczył pozew, w tym samodzielnego zarządzania przez tę spółkę terenem płatnego parkingu urządzonego na nieruchomości, wykonanych naniesień w postaci szlabanu, budek dla pracowników ochrony czy ogrodzenia. Zeznania wszystkich świadków korespondowały wzajemnie ze sobą, tworząc wraz

z dowodami z dokumentów spójną i logiczną całość przedstawiającą opisany stan faktyczny sprawy.

Sąd uznał za wiarygodną opinię biegłej sądowej z zakresu szacowania nieruchomości E. B., w której biegła dokonała oszacowała wysokość czynszu możliwego do uzyskania z tytułu najmu lub dzierżawy przedmiotowej nieruchomości. Opinia została sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednią wiedzę specjalistyczną, w sposób charakterystyczny dla tego rodzaju dokumentów. Wnioski opinii zostały przez biegłą należycie uzasadnione, na podstawie porównania stawek rynkowych najmu nieruchomości podobnych do nieruchomości, której dotyczy pozew. W tej sytuacji nie zachodziły wątpliwości co do wiedzy i fachowości autorki opinii.

Sąd zważył, co następuje:

Podstawą oceny żądań objętych pozwem winny być przepisy art. 224 § 2 k.c. w zw.

z art. 225 k.c. i w zw. z art. 230 k.c. Zgodnie z art. 224 § 2 k.c., od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa

o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył. Stosownie do art. 225 zd. 1 k.c., obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której ten dowiedział się

o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy. Natomiast w myśl art. 230 k.c. przepisy dotyczące roszczeń właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi, m.in.

o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, stosuje się odpowiednio do stosunku między właścicielem rzeczy a posiadaczem zależnym, o ile z przepisów regulujących ten stosunek nie wynika nic innego.

Przesłankami tzw. roszczeń uzupełniających z art. art. 225 k.c. w zw. z art. 224 § 2 k.c. i art. 230 k.c. są: tytuł własności rzeczy osoby dochodzącej tych roszczeń oraz posiadanie samoistne lub zależne rzeczy w złej wierze przez osobę nie mającą do tego tytułu prawnego. W myśl art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest ten kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Na posiadanie składa się więc element fizyczny (

corpus), który oznacza, że pewna osoba znajduje się w sytuacji, która pozwala jej na korzystanie

z rzeczy w taki sposób, jak to mają prawo czynić osoby, którym przysługuje do rzeczy określone prawo, oraz element psychiczny (

animus), który oznacza wolę wykonywania względem rzeczy określonego prawa we własnym imieniu.

Dobrą wiarę posiadacza rzeczy można scharakteryzować od strony negatywnej przez określenie, że posiadaczem w złej wierze jest ten, kto wie albo wiedzieć powinien na podstawie towarzyszących okoliczności, że nie przysługuje mu prawo własności lub inne prawo, z którym łączy się władztwo nad cudzą rzeczą. Z określenia tego wynika przeciwieństwo, tj. że dobra wiara jest usprawiedliwionym w danych okolicznościach, błędnym przeświadczeniem posiadacza, że przysługuje mu określone prawo do konkretnej rzeczy.

Powyższe roszczenia uzupełniają roszczenie właściciela o wydanie rzeczy, o którym mowa w art. 222 § 1 k.c. Roszczenia uzupełniające przysługują właścicielowi przeciwko samoistnemu posiadaczowi. Jakkolwiek są one związane z powództwem windykacyjnym, to jednak związanie to nie jest tego typu, by właściciel nie mógł dochodzić ich od posiadacza oddzielnie

(vide orz. SN z 11.02.1998 r., III CKN 354/972). Roszczenia uzupełniające dotyczą wyłącznie stosunków bezumownych w sytuacji, w której rzecz znalazła się w jakikolwiek sposób w samoistnym lub zależnym posiadaniu osoby niebędącej uprawnioną do władania rzeczą. Wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości powinno odpowiadać co do zasady takiej kwocie, jaką posiadacz musiałby zapłacić, gdyby jego posiadanie opierało się na prawie. Wysokość wynagrodzenia, o którym mowa w art. 224 § 2 k.c., powinna zatem odpowiadać stawkom za korzystanie z rzeczy określonego rodzaju, biorąc pod uwagę ceny występujące na rynku

(vide wyr. Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 11.12.2013 r., I ACa 535/13).

Przenosząc powyższe zasady na grunt niniejszej sprawy wskazać należy po pierwsze, że miasto (...) W. w okresie objętym pozwem było właścicielem nieruchomości gruntowej położonej w W.Al. (...), oznaczonej jako działka ewidencyjna (...)(część) i (...) (cześć) z obrębu (...). Na tytuł własności tej nieruchomości wskazują wpisy w prowadzonej dla niej księdze wieczystej, a strona pozwana nie kwestionowała tytułu własności powoda co do wskazanych wyżej działek.

Po drugie, z przeprowadzonych w niniejszej sprawie dowodów wynika, że (...) S.A. w okresie, którego dotyczył pozew (od 1 grudnia 2015 r. do 31 grudnia 2018 r.) władała wskazaną nieruchomością bez tytułu prawnego co do obszaru od 3.726 do 3.851 m

2. Różnica powierzchni objętej władztwem pozwanej spółki w poszczególnych okresach była wynikiem zajmowania niewielkich powierzchni na potrzeby ogródków restauracyjnych zakładanych przez podmioty prowadzące działalność gastronomiczną w ramach Centrum Handlowego (...). Zajęty teren nieruchomości, znajdujący się w otoczeniu Centrum Handlowego (...), spółka (...) S.A. zaadaptowała przede wszystkim na potrzeby parkingu dla klientów Centrum Handlowego, dokonując ogrodzenia terenu oraz wyposażenia go w odpowiednią, opisaną wyżej infrastrukturę parkingową (oświetlenie, nawierzchnie, szlabany, urządzenia do poboru biletów parkingowych, budki przeznaczone dla obsługi parkingu). Dokonując tym czynności pozwana spółka działała już samodzielnie, bez udziału (...) sp. z o.o., która była współdzierżawcą w ramach umowy dzierżawy nieruchomości zawartej 22 listopada 2012 r., ale już w marcu 2013 r. zrezygnowała na rzecz spółki (...)

z przysługujących jej uprawnień do współposiadania i pobierania pożytków na czas trwania umowy dzierżawy oraz nie władała już faktycznie spornym gruntem. Po zakończeniu okresu na jaki została zawarta umowa dzierżawy z dnia 22 listopada 2012 r., pozwana spółka samodzielnie władała przedmiotowym terenem, zarządzając znajdującym się tam parkingiem, który był wykorzystywany przede wszystkim na potrzeby klientów Centrum Handlowego (...). Wykorzystywany przez pozwaną spółkę teren obejmował obszar o powierzchni od 3.726 do 3.851 m

2 w poszczególnych okresach (szczegółowo wyżej opisanych), na którym znajdował się parking, ciągi piesze i zieleń.

Jeśli chodzi o kwalifikację prawną władztwa spółki (...) S.A. nad spornym obszarem gruntu, to przyjąć należy, że spółka w okresie objętym pozwem (od 1 grudnia

2015 r. do 31 grudnia 2018 r.) była posiadaczem zależnym zajmowanej nieruchomości, bowiem władała nim faktycznie jak dzierżawca. Po wygaśnięciu dotychczasowej umowy dzierżawy pozwana spółka nie uzyskała prawa do korzystania z gruntu we wskazanym okresie, gdyż mimo złożenia wniosku nie została zawarta kolejna umowy dzierżawy, to jednak korzystała nadal z gruntu w dotychczasowym zakresie. Władanie spornym terenem przez spółkę determinowane było w głównej faktem istnienia na jego całej powierzchni parkingu (wraz z ciągami komunikacyjnemu i terenami zieleni), wykorzystywanego na potrzeby centrum handlowego prowadzonego przez spółkę. Istniały więc po stronie spółki dwa wskazane wyżej elementy, tj. faktyczne władztwo na nieruchomością (

corpus) oraz element psychiczny w postaci woli władania nim dla siebie (

animus), pozwalające zakwalifikować to władanie jako posiadanie zależne – takie, jakie wykonuje dzierżawca.

Pozwaną spółkę należy przy tym traktować jako posiadacza zależnego nieruchomości w złej wierze, bowiem jego reprezentanci (osoby wchodzące w skład jego zarządu) zdawać musiały sobie sprawę, że spółce nie przysługuje żaden tytuł prawny do władania nieruchomością, gdyż nie została zawarta kolejna umowa dzierżawy ani żadna inna umowa dająca prawo do takiego władztwa. Spółka wnosiła też na rzecz miasta (...) W. pewne opłaty za bezumowne korzystanie z nieruchomości, co potwierdza wniosek i istnieniu o u jej przedstawicieli świadomość o braku tytułu prawnego do gruntu.

W konsekwencji stwierdzić należy, że miasto (...) W. uprawnione jest do żądania od spółki (...) S.A. wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości

w okresie od 1 grudnia 2015 r. do 31 grudnia 2018 r. w wysokości czynszu dzierżawnego, jaki mogłoby uzyskać z tytułu oddania nieruchomości do odpłatnego korzystania. W razie oddanie nieruchomości pozwanemu w dzierżawę zastosowanie miałyby stawki określone zarządzeniami Prezydent (...) W. w sprawie zasad wydzierżawiania na okres do trzech lat nieruchomości miasta (...) W. i nieruchomości Skarbu Państwa, dla których organem reprezentującym właściciela jest Prezydent (...) W., czyli Zarządzeniem nr (...) z dnia 29 maja 2013 r. i Zarządzeniem nr (...) z dnia 5 maja 2017 r. Umowa (...) nr (...) z 22 listopada 2012 r. wskazywała w § 4 ust. 5, że w razie złożenia przez dzierżawcę wniosku przez dzierżawcę wniosku o zawarcie kolejnej umowy dzierżawy, zgodnie z § 2 ust. 2 niniejszej umowy i nie poinformowania przez wydzierżawiającego o odmowie zawarcia kolejnej umowy, wynagrodzenie za korzystanie

z nieruchomości do czasu zawarcia kolejnej umowy, równe będzie kwocie czynszu brutto naliczanego zgodnie z dotychczasową umową (kwota netto + VAT). Jak wskazano, wysokość tej zwaloryzowanej stawki netto wynosiła 3,04 zł za 1 m

(

2) gruntu miesięcznie. Stawka ta jest przy tym niższa niż stawki rynkowe czynszu dzierżawnego, które (zgodnie z opinią biegłego sądowego wydaną w niniejszej sprawie) wynosiła w spornym okresie: w grudniu 2015 r. 3,38 zł za 1m

(

2) powierzchni gruntu, w 2016 r. 3,34 zł za 1m

(

2) powierzchni gruntu, w 2017 r. 3,33 zł za 1m

(

2) powierzchni gruntu, w 2018 r. 3,4 zł za 1m

(

2) powierzchni gruntu. Przy obliczaniu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości należało zatem zastosować żądaną przez powoda stawkę miesięczną 3,04 zł netto za 1 m

(

2) gruntu (niższą niż stawki rynkowe), odpowiadające wysokości czynszu dzierżawnego możliwego do uzyskania przez miasto (...) W. w razie wydzierżawienia tej nieruchomości.

Po trzecie, rozstrzygnięcia wymaga sporna pomiędzy stronami kwestia, czy należne powodowi wynagrodzenie pieniężne za bezumowne korzystanie z nieruchomości winno ulec powiększeniu o podatek VAT. Zgodnie z art. 5 ustawy o z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (aktualny tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r., poz. 775) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. „odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju” W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że o usługach za wynagrodzeniem w rozumieniu tego przepisu można mówić jedynie

w sytuacji, gdy istnieje ścisły związek pomiędzy wykonywanymi czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia oparty o relacje cywilnoprawne pomiędzy podmiotami

i wynagrodzenie to może być wyrażone w pieniądzu. Związek, o którym mowa, musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że płatność następuje za to świadczenie (

zob. wyrok NSA z 06.09.2013 r., I FSK 1315/12). Co do zasady przyjmuje się również, że opłata za bezumowne korzystanie z cudzego gruntu – z uwagi na swój odszkodowawczy charakter i sposób ustalania – nie może być uznana za wynagrodzenie za usługę, nie ma charakteru ekwiwalentności. Dotyczy to jednak przypadku, kiedy stosunek zobowiązaniowy łączący strony (np. umowa dzierżawy) ustał, brak jest woli stron co do kontynuowania tego stosunku, a niewydanie przedmiotu umowy jest wynikiem zwłoki jednej ze stron, która to zwłoka rodzi po stronie właściciela gruntu możliwość domagania się odszkodowania, zwłaszcza kiedy właściciel gruntu podejmuje wszelkie dostępne prawem działania dla odzyskania posiadania gruntu nie obciążonego określonymi wadami.

W odmiennym przypadku mamy do czynienia z odpłatnym świadczeniem usług

w rozumieniu art. 5 ust. 1 i art. 8 ustawy o podatku od towarów i usług (

zob. wyrok NSA

z 06.09.2013 r. I FSK 1315/12; wyrok NSA z 06.09.2013 r., I FSK 1316/12).

Aby mówić zatem o czynności opodatkowanej VAT tj. o odpłatnym świadczeniu

w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, musimy mieć do czynienia przynajmniej

z wyrażeniem przez właściciela dorozumianej zgody na użytkowanie nieruchomości przez podmiot. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienie w niniejszej sprawie. Pozwany

w okresie objętym pozwem korzystał bezumownie z przedmiotowej nieruchomości. Niewątpliwie zatem strony łączy stosunek prawny wynikający z art. 230 k.c. w zw. z art. 225 k.c. w zw. z art. 224 k.c. Wprawdzie nie jest to umowny stosunek prawny, lecz jest to relacja regulowana przepisami Kodeksu cywilnego. Pozwana spółka korzystała z przedmiotowego terenu zarówno przed okresem objętym pozwem w ramach wcześniejszej umowy dzierżawy, jak i po tym okresie, w ramach kolejnej umowy dzierżawy obejmującej późniejszy okres. Miasto (...) W. nie dążyło natomiast do zwrotu tejże nieruchomości, nie wzywało do jej wydania, a domagało się tylko regulowania wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Okoliczności faktyczne wskazują, że strony miały wolę utrzymania istniejącego stanu rzeczy (do czasu zawarcia kolejnej umowy dzierżawy). Pozwana spółka, choć bezumownie, ale za milczącą zgodą powoda korzystała

z nieruchomości w okresie, którego dotyczy pozew. Zatem związek pomiędzy bezumownym korzystaniem z nieruchomości a wynagrodzeniem za to korzystanie ma charakter bezpośredni. Związek ten jest na tyle wyraźny, iż można stwierdzić, że wynagrodzenie przysługujące powodowi od pozwanej spółki za bezumowne korzystanie z nieruchomości stanowi ekwiwalent za tę czynność. W rozpatrywanym przypadku mamy zatem do czynienia

z odpłatnym świadczeniem usług, które jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów

i usług (

tak też Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 01.04.2019 r., VI ACa 104/19). Wobec tego wynagrodzenie powoda za bezumowne korzystanie przez pozwaną

z nieruchomości winno być określone z doliczeniem należnego podatku VAT.

Po czwarte, niezasadny jest zarzut przedawnienia części roszczeń dochodzonych przez powoda, podniesiony przez pozwanego. Dla oceny zarzutu przedawnienia istotna jest kwestia, czy roszczenie gminy z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości jest roszczeniem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej. W kwestii charakteru prawnego takiego roszczenia wielokrotnie wypowiadał się Sąd Najwyższy.

W wyroku z 5 stycznia 2011 r., III CSK 72/10, Sad Najwyższy, powołując się na ugruntowane orzecznictwo (uchw. z 26.04.2002, III CZP 21/02 oraz wyroki z 16.07.2003 r., V CK 24/02, z 23.04.2003 r., I CKN 316/01, z 22.09.2005 r., IV CK 105/05) wskazał, że do kwalifikacji roszczenia jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej

w rozumieniu art. 118 k.c. nie ma znaczenia prawny charakter leżącego u jego podstaw zdarzenia. Może ono być czynnością prawną, czynem niedozwolonym lub jakimkolwiek innym zdarzeniem, nie wyłączając bezpodstawnego wzbogacenia, czy korzystania z cudzej rzeczy. Podstawowe znaczenie ma bowiem związek z działalnością gospodarczą. Analizując przepisy dotyczące gospodarowania nieruchomościami przez gminę (miasto) Sąd Najwyższy podniósł, iż tego rodzaju działalność należy do zadań własnych gminy (art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy) i jest zadaniem użyteczności publicznej (art. 9 ust. 4 ustawy). Gmina może prowadzić działalność gospodarczą w granicach określonych artykułem 9 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r., co oznacza, że zadania własne mogą być przedmiotem działalności zarówno gospodarczej, jak i niegospodarczej, z tym, że działalność gospodarcza nie może wykraczać poza zadania o charakterze użyteczności publicznej, chyba, że odrębna ustawa na to zezwala. Stąd też działanie polegające na zaspokojeniu zbiorowych potrzeb wspólnoty (art. 7 ust. 1 ustawy) może być zakwalifikowane jako działalność gospodarcza,

o ile jego przedmiot jest objęty zakresem takiej działalności. Ustawodawca posługuje się pojęciem działalności gospodarczej w różnych aktach prawnych, a zatem analiza definicji musi uwzględniać przedmiot i cel danego unormowania. Działalność gospodarcza gminy wykonywana w ramach zadań własnych, w tym gospodarka nieruchomościami musi charakteryzować się powtarzalnością działań, ich zawodowym charakterem, uczestnictwem

w obrocie gospodarczym, czy podporządkowaniem zasadzie racjonalnego działania, przy czym nie musi być nastawiona ma zysk (

uchwała SN z 06.08.1996 r., III CZP 84/96, OSNC 1996/11/150). W licznych orzeczeniach wydanych na gruncie już nieobowiązującego art. 8 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 13 czerwca 1967 r. (Dz. U. Nr 24, poz. 110 ze zm.), za działalność gospodarczą gminy zostało uznane np. administrowanie lokalami mieszkalnymi i użytkowymi wchodzącymi w skład zasobu gminnego, zakładanie i utrzymanie trawników i parków, administrowanie nieruchomościami oddanymi w wieczyste użytkowanie (

uchwała SN z 06.08.1996 r. III CZP 84/96, postanowienie SN z 22.08.2001 r., V CKN 756/00). Analogiczna sytuacja występuje

w niniejszej sprawie, bowiem miasto (...) W. podejmowało względem nieruchomości, z której pozwany bezumownie korzystał, czynności prowadzone w sposób zorganizowany, ciągły zarobkowy, oraz poddany zasadom racjonalnego gospodarowania, skoro w celach zarobkowych nieruchomość tę oddawała w dzierżawę (przed i po okresie objętym pozwem), pobierając z tego tytułu czynsz. Do roszczenia powoda o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości po wygaśnięciu umowy dzierżawy zastosowanie znajdzie zatem art. 118

in fine k.c., co oznacza, że roszczenie powoda, jako związane

z działalnością gospodarczą przedawnia się w terminie trzech lat (

tak też Sąd Apelacyjny

w Warszawie w wyroku z 01.04.2019 r., VI ACa 104/19).

Przepis art. 118 k.c. w aktualnym brzmieniu stanowi, że jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Przepis w tym brzmieniu został wprowadzony ustawą z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 1104), która weszła w życie 9 lipca 2018 r. Jednakże według art. 5 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej, do roszczeń powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przepisy ustawy zmienianej, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (ust. 1). Jeżeli zgodnie z ustawą zmienianą, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, termin przedawnienia jest krótszy niż według przepisów dotychczasowych, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Jeżeli jednak przedawnienie, którego bieg terminu rozpoczął się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nastąpiłoby przy uwzględnieniu dotychczasowego terminu przedawnienia wcześniej, to przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu (ust 2). Przepis art. 5 ust. 2 powołanej ustawy nowelizującej nie będzie miał zastosowania

w niniejszej sprawie, ponieważ termin przedawnienia roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wynoszący trzy lata, był taki samym przed i po nowelizacji art. 118 k.c. Do przedawnienia roszczeń powoda stosować należy zatem art. 118 k.c. w nowym brzmieniu, zgodnie z regułą z art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej.

Roszczenie właściciela o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy powstaje i staje się wymagalne od początku władania przez posiadacza cudzą rzeczą. Z upływem czasu narasta wielkość roszczenia pieniężnego właściciela. Z zachowaniem art. 120 k.c., bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się z momentem wymagalności tego roszczenia. Wymagalność tego roszczenia należy wiązać z dniem, w którym właściciel mógł domagać się jego zaspokojenia (

por. orz. SN z 24.02.2026 r., II CSK 139/05). Należy przyjąć, że powód mógł żądać od pozwanego wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z przedmiotowej nieruchomości za poszczególne miesiąca do 10 dnia każdego kolejnego miesiąca. Skoro wynagrodzenie to odpowiada możliwemu do uzyskania czynszowi dzierżawnemu, to

z upływem każdego kolejnego miesiąca władania nieruchomości można było określić jego wysokość za poprzedzający miesiąc. Następnie powód winien wezwać pozwanego do zapłaty wynagrodzenia, wyznaczając odpowiedni termin, który należało określić do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczyło wynagrodzenie. Oznacza to – mimo że wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości nie jest świadczeniem okresowym – że jego wymagalność za kolejne miesiące należy określić na 11 dzień miesiąca następującego. Roszczenie za grudzień 2015 r. stało się zatem wymagalne 11 stycznia 2016 r., za styczeń 2016 r. – 11 lutego 2016 r., itd. Skoro zgodnie z art. 118 zd. 2 k.c., koniec terminu przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, to przed dniem wniesienia pozwu

w niniejszej sprawie (31 grudnia 2019 r.), co przerwało bieg przedawnienia (art. 123 § pkt 1 k.c.) nie nastąpiło przedawnienie żadnej części wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości.

Mając na uwadze wskazaną wcześniej stawkę czynszu dzierżawnego, należne powodowi wynagrodzenie za bezumowne korzystanie przez pozwanego z gruntu, odpowiadające wysokości czynszu dzierżawnego możliwego do uzyskania przez miasto (...) W., wynosi za cały objęty pozwem okres od 1 grudnia 2015 r. do 31 grudnia 2018 r. łącznie 426.918,08 zł netto, co wraz z należnym podatkiem VAT w stawce 23% wynosi 525.110,47 zł brutto, w tym:

1) za grudzień 2015 r. za teren o powierzchni 3.826 m

2 przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.631,04 zł netto, 14.306,18 zł brutto;

2) za styczeń 2016 r. za teren o powierzchni 3.826 m

2 przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.631,04 zł netto, 14.306,18 zł brutto;

3) za luty 2016 r. za teren o powierzchni 3.826 m

2 przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.631,04 zł netto, 14.306,18 zł brutto;

4) za marzec 2016 r. za teren o powierzchni 3.826 m

2 przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.631,04 zł netto, 14.306,18 zł brutto;

5) od 1 do 6 kwietnia 2016 r. (6/30 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.826 m

2 przy stawce 3,04 zł/m

2: 1.938,51 zł netto, 2.384,36 zł brutto;

6) od 7 do 14 kwietnia 2016 r. (8/30 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.786 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 3.069,18 zł netto, 3.775,10 zł brutto;

7) od 15 do 30 kwietnia 2016 r. (16/30 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.751 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 6.081,62 zł netto, 7.480,39 zł brutto;

8) od 1 do 16 maja 2016 r. (16/31 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.751 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 5.885,44 zł netto, 7.239.09 zł brutto;

9) od 17 do 31 maja 2016 r. (15/31 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.726 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 5.480,83 zł netto, 6.741,42 zł brutto;

10) od 1 do 27 czerwca 2016 r. (27/30 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.726 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 10.190,34 zł netto, 12.539,03 zł brutto;

11) od 28 do 30 czerwca 2016 r. (3/30 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.729 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 1.133,62 zł netto, 1.394,35 zł brutto;

12) od 1 do 10 lipca 2016 r. (10/31 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.729 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 3.656,83 zł netto, 4.497,90 zł brutto;

13) od 11 do 31 lipca 2016 r. (21/31 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.715 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 7.650,50 zł netto, 9.410,12 zł brutto;

14) za sierpień 2016 r. za teren o powierzchni 3.715 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.293,60 zł netto, 13.891,13 zł brutto;

15) za wrzesień 2016 r. za teren o powierzchni 3.729 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.336,16 zł netto, 13.943,48 zł brutto;

16) od 1 do 27 października 2016 r. (27/31 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.729 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 9.873,43 zł netto, 12.144,32 zł brutto;

17) od 28 października 2016 r. do 31 października 2016 r. (4/31 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.761 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 1.475,28 zł netto, 1.814,60 zł brutto;

18) za listopad 2016 r. za teren o powierzchni 3.801 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.555,04 zł netto, 14.212,70 zł brutto;

19) za 1 grudnia 2016 r. (1/31 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.826 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 375,19 zł netto, 461,49 zł brutto;

20) od 2 grudnia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. (30/31 czynszu miesięcznego) za teren

o powierzchni 3.851 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.329,39 zł netto, 13.935,15 zł brutto;

21) za styczeń 2017 r. za teren o powierzchni 3.851 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.707,04 zł netto, 14.399,66 zł brutto;

22) za luty 2017 r. za teren o powierzchni 3.851 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.707,04 zł netto, 14.399,66 zł brutto;

23) za marzec 2017 r. za teren o powierzchni 3.851 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.707,04 zł netto, 14.399,66 zł brutto;

24) od 1 kwietnia 2017 r. do 23 kwietnia 2017 r. (23/30 czynszu miesięcznego) za teren

o powierzchni 3.811 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 8.882,17 zł netto, 10.925,07 zł brutto;

25) w dniu 24 kwietnia 2017 r. (1/30 czynszu miesięcznego) za terem o powierzchni 3.766,50 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 381,67 zł netto, 469,46 zł brutto;

26) od 25 kwietnia 2017 r. do 30 kwietnia 2017 r. (6/30 czynszu miesięcznego) za teren

o powierzchni 3.779 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 2.297,63 zł netto, 2.826,09 zł brutto;

27) od 1 maja 2017 r. do 14 maja 2017 r. (14/31 czynszu miesięcznego) za teren

o powierzchni 3.779 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 5.188,20 zł netto, 6.381,49 zł brutto;

28) od 15 maja 2017 r. do 31 maja 2017 r. (17/31 czynszu miesięcznego) za okres

o powierzchni 3.749 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 6.249,95 zł netto, 7.687,43 zł brutto;

29) za czerwiec 2017 r. za teren o powierzchni 3.749 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.396,96 zł netto, 14.018,26 zł brutto;

30) za lipiec 2017 r. za teren o powierzchni 3.749 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.396,96 zł netto, 14.018,26 zł brutto;

31) za sierpień 2017 r. za teren o powierzchni 3.749 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.396,96 zł netto, 14.018,26 zł brutto;

32) od 1 do 15 września 2017 r. (15/30 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.749 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 5.698,48 zł netto, 7.009,13 zł brutto;

33) od 16 do 30 września 2017 r. (15/30 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.779 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 5.744,08 zł netto, 7.065,22 zł brutto;

34) od 1 do 25 października 2017 r. (25/31 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.779 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 9.264,65 zł netto, 11.395,51 zł brutto;

35) od 26 do 31 października 2017 r. (6/31 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.811 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 2.242,34 zł netto, 2.758,08 zł brutto;

36) za listopad 2017 r. za teren o powierzchni 3.851 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.707,04 zł netto, 14.399,66 zł brutto;

37) za grudzień 2017 r. za teren o powierzchni 3.851 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.707,04 zł netto, 14.399,66 zł brutto;

38) za styczeń 2018 r. za teren o powierzchni 3.851 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.707,04 zł netto, 14.399,66 zł brutto;

39) za luty 2018 r. za teren o powierzchni 3.851 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.707,04 zł netto, 14.399,66 zł brutto;

40) za marzec 2018 r. za teren o powierzchni 3.851 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.707,04 zł netto, 14.399,66 zł brutto;

41) od 1 kwietnia 2018 r. do 13 kwietnia 2018 r. (13/30 czynszu miesięcznego) za teren

o powierzchni 3.851 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 5.073,05 zł netto, 6.239,85 zł brutto;

42) od 14 do 15 kwietnia 2018 r. (2/30 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.819 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 773,98 zł netto, 952 zł brutto;

43) od 16 kwietnia do 30 kwietnia 2018 r. (15/30 czynszu miesięcznego) za teren

o powierzchni 3.779 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 5.744,08 zł netto, 7.056,22 zł brutto;

44) od 1 do 9 maja 2018 r. (9/31 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.769 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 3.326,45 zł netto, 4.091,53 zł brutto;

45) w dniu 10 maja 2018 r. (1/31 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.734 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 366,17 zł netto, 450,39 zł brutto;

46) od 11 do 15 maja 2018 r. (5/31 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.769 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 1.848,03 zł netto, 2.273,07 zł brutto;

47) od 16 do 31 maja 2018 r. (16/31 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.734 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 5.858,77 zł netto, 7.206,28 zł brutto;

48) za czerwiec 2018 r. za teren o powierzchni 3.766 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.448,64 zł netto, 14.081,83 zł brutto;

49) za lipiec 2018 r. za teren o powierzchni 3.819 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.609,76 zł netto, 14.280 zł brutto;

50) za sierpień 2018 r. za teren o powierzchni 3.819 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.609,76 zł netto, 14.280 zł brutto;

51) za wrzesień 2018 r. za teren o powierzchni 3.819 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.609,76 zł netto, 14.280 zł brutto;

52) za październik 2018 r. za teren o powierzchni 3.819 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.609,76 zł netto, 14.280 zł brutto;

53) od 1 do 7 listopada 2018 r. (7/30 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.819 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 2.708,94 zł netto, 3.332 zł brutto;

54) od 8 do 30 listopada 2018 r. (23/30 czynszu miesięcznego) za teren o powierzchni 3.851 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 8.975,40 zł netto, 11.039,74 zł brutto;

55) za grudzień 2018 r. za teren o powierzchni 3.851 m

2, przy stawce 3,04 zł/m

2: 11.707,04 zł netto, 14.399,66 zł brutto.

Pozwany tytułem wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z przedmiotowej nieruchomości za okres objęty pozwem zapłacił na rzecz powoda łącznie 261.270,04 zł, co zostało objęte wystawionymi przez powoda fakturami VAT: nr (...) z dnia 31 maja 2016 r., nr (...) z dnia 15 marca 2017 r., nr (...)

z dnia 22 marca 2018 r., nr (...) z dnia 28 maja 2018 r.,

nr (...) z dnia 20 sierpnia 2018 r. Do dopłaty na rzecz powoda pozostaje zatem jeszcze tytułem wynagrodzenia suma 263.440,43 zł, w tym za okres od grudnia 2015 r. do czerwca 2018 r. 220.467,55 zł (wynagrodzenie należne za ten okres wynosi łącznie 439.219,05 zł, a wpłaty pozwanego wyniosły 218.751,50 zł) i za okres od lipca 2018 r. do grudnia 2018 r. 42.972,88 zł (wynagrodzenie należne za ten okres wynosi łącznie 85.891,42 zł, a wpłaty pozwanego wyniosły 42.918,54 zł).

Powodowi należą się również, na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c., odsetki ustawowe

z tytułu opóźnienia w zapłacie wskazanych kwot wynagrodzenia za bezumowne korzystanie

z nieruchomości. Termin zapłaty świadczenia z tytułu zwrotu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, zatem świadczenia te powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu pozwanego do zapłaty (art. 455 k.c.). Powód wezwał pozwaną spółkę do zapłaty wynagrodzenia za okres od grudnia 2015 r. do czerwca 2018 r. (objętego fakturą VAT nr (...)) pismem

z 31 stycznia 2019 r., doręczonym 13 lutego 2019 r. (k. 102, 104), wyznaczając termin zapłaty do 20 lutego 2019 r., zaś wynagrodzenia za okres od lipca 2018 r. do grudnia 2018 r. (objętego fakturą VAT nr (...)) pismem z 31 stycznia 2019 r., doręczonym do 31 stycznia 2019 r. (k. 107. 108), wyznaczając termin zapłaty do 22 lutego 2019 r. Wobec tego pozwany znalazł się zatem w opóźnieniu w zapłacie należnego wynagrodzenia co do kwoty 220.467,55 zł w dniu 21 lutego 2019 r., zaś co do kwoty 42.972,88 zł w dniu 42.972,88 zł, co uzasadniało przyznanie odsetek od tych.

Z tych wszystkich przyczyn, Sąd na podstawie powołanych przepisów w pkt. I sentencji wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 263.440,43 zł wraz

z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 220.467,55 zł od dnia 21 lutego 2019 r. i od kwoty 42.972,88 zł od dnia 23 lutego 2019 r., zaś w pkt. II sentencji wyroku oddalił powództwo w pozostałej części.

Orzekając o kosztach postępowania w pkt. III sentencji wyroku, Sąd stosunkowo rozdzielił je pomiędzy stronami na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c., odpowiednio do wyniku sprawy. Z dochodzonej kwoty 311.304,71 zł Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 263.440,43 zł. Powód wygrał zatem sprawę w 85%, a przegrał w 15%. Zatem strony powinny ponieść koszty w następujących udziałach: powód w 15%, zaś pozwany w 85%. Koszty powoda niezbędne do celowego dochodzenia praw w niniejszej sprawie wyniosły łącznie 29.366 zł, na co składają się uiszczona opłata sądowa od pozwu w wysokości 15.566 zł, wydatki na opinię biegłego sądowego w wysokości 3.000 zł i wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w stawce 10.800 zł, ustalonej stosownie do § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 118). Koszty pozwanego niezbędne do celowej obrony wyniosły 10.817 zł, na co składają się opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego w wysokości 17 zł i wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w stawce 10.800 zł, ustalonej stosownie do § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 215). Suma kosztów obydwu stron w niniejszej sprawie wyniosła zatem 40.183 zł. Pozwany, stosownie do wyniku sprawy, powinien pokryć koszty procesu w wysokości 34.155,55 zł (85% z 40.183 zł), a poniósł koszty w wysokości 10.817 zł. Wobec tego pozwany winna zwrócić powodowi tytułem kosztów procesu kwotę 23.338,55 zł.

Nieuiszczone przez strony koszty sądowe z tytułu wydatków na wynagrodzenie biegłego i należności świadka, wyłożonych tymczasowo przez Sąd Okręgowy w Warszawie, wyniosły łącznie 4.743,86 zł. Z uwagi na wskazany wyżej wynik sprawy, Sąd w pkt. IV sentencji wyroku na podstawie art. 83 ust. 2 w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, nakazał pobrać tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie od powoda kwotę 711,58 zł (15% z kwoty 4.743,86 zł), a od pozwanego kwotę 4.032,28 zł (85% z kwoty 4.734,86 zł).