NSA oddalił skargę kasacyjną kierowcy, któremu cofnięto uprawnienia do kierowania

Zaskarżonym wyrokiem z 16 października 2025 r., sygn. akt II SA/Go 360/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił wniesioną przez D. S. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z 5 maja 2025 r. nr SKO.Go/470-BR/532/25, którą ten organ utrzymał w mocy decyzję Starosty Międzyrzeckiego z 19 marca 2025 r. nr KD.5430.00259/09/0803.2025.EA cofającą skarżącemu uprawnienia kategorii AM, T, C+E, C1+E. B+E, C, C1, B, B1 do prowadzenia pojazdów mechanicznych z powodu stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi.

Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżoną decyzję wydano prawidłowo stosując art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2024 r., poz. 1210 ze zm., zwanej dalej jako: "u.k.p." ). Przepis ten przewiduje obligatoryjne cofnięcie przez starostę uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim (wydanym na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 grudnia 2022 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców, Dz.U. z 2022 r., poz. 2503) istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

W stosunku do skarżącego takie orzeczenie stwierdzające przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami zostało wydane przez lekarza orzecznika z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Gorzowie Wielkopolskim w dniu 10 czerwca 2024 r., i następnie, na skutek odwołania D. S. od tego orzeczenia, przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi (orzeczenie z 6 lutego 2025 r.). Zgodnie z art. 79 ust. 7 u.k.p., orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne. Organ administracji jest zatem związany jego treścią i nie może kwestionować okoliczności objętych treścią tego orzeczenia.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od wyroku Sądu I instancji skarżący zarzucił temu Sądowi mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej jako: "p.p.s.a." ), przez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do jego argumentacji zawartej w skardze, wskazującej na to, że nie zna jednostki chorobowej będącej podstawą wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oraz naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że decyzje organów obu instancji (Starosty Międzyrzeckiego i SKO w Gorzowie Wielkopolskim) wydane zostały z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ nie wskazują jaka choroba skarżącego świadczy o istnieniu przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

D. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez NSA oraz orzeczenie o kosztach postępowania, a nadto złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wielkopolskim nie skorzystało z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają konstrukcyjne elementy tej skargi określone w art. 176 p.p.s.a., w tym przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych wymaga zaś zarówno określenia naruszonych przepisów prawa jak i wyjaśnienia, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Aby zarzut naruszenia tego przepisu mógł stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Taka sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy konstrukcyjne uzasadnienia. W szczególności nie można zgodzić się ze skarżącym, że zaskarżony wyrok narusza prawo w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ WSA w Gorzowie Wielkopolskim w uzasadnieniu nie odniósł się do ponoszonego przez niego zarzutu, dotyczącego niewskazania w decyzjach organów obu instancji przyczyny powodującej istnienie przeciwskazań do kierowania pojazdami. Szczegółowe odnoszenie się do wszystkich zarzutów nie było konieczne, bowiem najistotniejsze dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było stwierdzenie Sądu I instancji, że w stosunku do skarżącego zostało wydane ostateczne orzeczenie stwierdzające istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdem, które w świetle art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. obliguje wymieniony w powołanym przepisie organ do wydania decyzji cofającej posiadane przez podmiot, u którego stwierdzono przeciwwskazania, uprawnienia do kierowania pojazdami. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku stwierdził również, że orzeczenia lekarskie nie podlegają weryfikacji przez organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają podstaw do kwestionowania okoliczności objętych tymi orzeczeniami. Zakwestionowanie orzeczenia lekarskiego możliwe jest jedynie przy zastosowaniu procedury określonej w art. 79 ust. 4 u.k.p., zgodnie z którym osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 u.k.p.(z czego skarżący zresztą skorzystał).

Nieodniesienie się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze samo w sobie nie stanowi uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem jest, czy też może nim być pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz wykazanie w skardze kasacyjnej, że należycie je oceniając, sąd ten mógłby jednak inaczej orzec w sprawie (zob. np. wyroki NSA z: 15 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 850/17, 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 358/15, 17 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 271/14, 29 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 2765/22). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie ma miejsca.

W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i niesłuszne przyjęcie w zaskarżonym wyroku, że uzasadnienie decyzji, której legalność była kontrolowana przez Sąd, spełnia wymogi określone przez art. 107 § 3 k.p.a.

Pomijając wady konstrukcyjne tego zarzutu (autor skargi kasacyjnej, ograniczył się do zawarcia w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy i nie uzasadnił wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy), należy wyjaśnić, że w orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie, albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy (por. np. wyroki NSA z: 23 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 980/21, 23 października 2024 r., sygn. akt II OSK 1959/24, 27 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 646/25), przy czym z przepisu art. 107 § 3 k.p.a. nie wynika bezwzględny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania; natomiast obowiązek wyczerpującego odniesienia się dotyczy zarzutów istotnych dla sprawy.

Wbrew zapatrywaniu wnoszącego skargę kasacyjną, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wszystkie wymogi określone w powołanym przepisie. W jej treści organ odwoławczy szczegółowo przedstawił okoliczności faktyczne sprawy oraz wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, zaś to, że nie wskazał jaka jednostka chorobowa uniemożliwia skarżącemu kierowanie pojazdami silnikowymi nie stanowi o naruszeniu powyższego przepisu. W konsekwencji nie można zarzucić Sądowi I instancji, że nie dopatrzył się naruszenia tego przepisu przez organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie.

Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.