Tajemnica skarbowa obejmuje informację o kontroli konkretnej spółki. Sąd oddalił skargę

Decyzją z dnia 8 maja 2026 r., znak 1001-IWK.0150.59.2026 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 1691) – dalej: k.p.a.; art. 5 ust. 1, art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 902) – dalej: u.d.i.p.; art. 293 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) – dalej: o.p.; Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź – Śródmieście z dnia 22 kwietnia 2026 r., znak 1013-SWW.051.1.2025.10 o odmowie udzielenia K.Z. informacji publicznej.

Z dokonanych w sprawie, istotnych dla jej rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych wynika, że w dniu 7 września 2025 r. K.Z. (dalej także skarżący) wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie: 1) "czy i na jakiej podstawie prawnej spółka cywilna [...] obecnie prawo do: a) zawierania nowych umów cywilnoprawnych, b) wystawiania faktur VAT, c) składania deklaracji i rozliczeń podatkowych?"; 2: "czy Urząd Skarbowy posiada wiedzę na temat faktu, że spółka "[...]" od co najmniej 13 lat wynajmuje pomieszczenia i lokale (pod wskazanymi we wniosku przez skarżącego adresami), do których - zgodnie z dostępnymi informacjami - nie posiada tytułu prawnego?"; 3) "czy Urząd Skarbowy podejmował jakiekolwiek czynności sprawdzające lub kontrolne w stosunku do tej spółki w zakresie legalności prowadzonej działalności oraz zgodności z przepisami podatkowymi i cywilnymi".

Wobec braku udzielenia informacji ww. zakresie skarżący wywiódł skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z dnia 9 stycznia 2026 r., sygn. akt II SAB/Łd 177/25 uwzględniając skargę za częściowo zasadną: zobowiązał organ do rozpoznania punktu 3 wniosku skarżącego z dnia 7 września 2025 r., w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzając jednocześnie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1-2 wyroku); oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3 wyroku); orzekł w przedmiocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego (pkt 4-5 wyroku). W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, iż zawarte w pkt 3 wniosku skarżącego z dnia 7 września 2025 r. informacje niewątpliwie stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p., jako dane publiczne - dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających; a Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Sąd niejako na marginesie swoich rozważań wskazał dodatkowo na ustawowe ograniczenie prawa do uzyskania informacji publicznej, na podstawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p., między innymi w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, w tym na podstawie przepisów art. 293 § 1 i § 2 pkt. 2 i pkt 2 o.p., które stanowią regulacje lex specialis wobec przepisów u.d.i.p. Sąd podkreślił, że w trybie u.d.i.p. mogą być udostępniane jedynie zbiorcze, niezindywidualizowane dane, dotyczące prowadzonych przez organy podatkowe spraw. Nie mogą być natomiast udzielane żadne informacje indywidualne, do których zalicza się również informacje o ewentualnym wszczęciu postępowania kontrolnego, czy o ujawnieniu nieprawidłowości.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 22 kwietnia 2026 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście odmówił skarżącemu udzielenia informacji publicznej w zakresie pkt 3 wniosku strony z dnia 7 września 2025 r., argumentując powyższe wystąpieniem ustawowych przesłanek ograniczenia prawa do informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. wyjaśniając, iż żądana informacja stanowi tajemnicę skarbową rozumieniu art. 293 § 1 i § 2 pkt 2-3 o.p.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucając naruszenie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 293 o.p.; art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.; art. 107 § 3 k.p.a. wnosił o uchylenie kwestionowanej decyzji, zobowiązanie organu I instancji do udostępnienia żądanej informacji publicznej; ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odwołując się do przywołanego wyżej prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 stycznia 20926 r., sygn. akt II SAB/Łd 177/25 skarżący podkreślał, iż żądana przez niego informacja stanowi bezspornie informacje publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p., do której udostępnienia organ jest zobowiązany. Zdaniem skarżącego organ błędnie przyjął, że każda informacja odnosząca się do ewentualnego prowadzenia czynności sprawdzających lub kontrolnych podatnika stanowi tajemnicę skarbową. W ocenie strony brak jakiegokolwiek rozważenia możliwości udostępnienia żądanej informacji w ograniczonym zakresie (ogólnej, bez danych szczegółowych), jak i brak należytego uzasadnienia kwestionowanej decyzji w tym zakresie stanowi naruszenie zasady proporcjonalności i przejaw zastosowania przez organ mechanizmu automatycznej odmowy, co pozostaje w sprzeczności z istotą prawa dostępu do informacji publicznej

Zaskarżoną niniejszą skargą z dnia 8 maja 2026 r. decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazywał, iż bezsporne pomiędzy stronami postępowania pozostaje ta okoliczność, że żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p., co zdaniem organu czyni chybionym zarzut odwołania, co do naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Jednakże w ocenie organu odwoławczego, jej udostępnienie podlega ograniczeniu na zasadach określonych w art. 5 ust. 1 u.d.i.p., jako tajemnicy ustawowo chronionej. Wnioskowane przez skarżącego dane, pochodzące z akt postępowań podatkowych prowadzonych w stosunku konkretnego, w pełni zindywidualizowanego podmiotu, w tym informacje o ewentualnym wszczęciu postępowania kontrolnego, stanowią bowiem tajemnicę skarbową, o której mowa w art. 293 § 1 i § 2 pkt 2 -3 o.p. Organ podkreślił, że upoważnienie do ograniczenia dostępu do informacji publicznej ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa wprost wynika z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Ponadto, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej dane dotyczące podatników mogą być ujawnione jedynie od strony zbiorczej.

Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie zachodziły wynikające z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. podstawy prawne do odmowy udostępnienia żądanej przez skarżącą informacji publicznej, w drodze decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Organ podkreślił dodatkowo, że na możliwość uznania przedmiotowej informacji publicznej, której udostępnienia żąda skarżący, za tajemnicę skarbową wskazał pośrednio Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w prawomocnym wyroku z dnia 9 stycznia 2026 r., sygn. akt II SAB/Łd 177/25. Stąd też zdaniem organu zarzuty odwołania, co do naruszenia art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 293 o.p. również okazały się niezasadne.

Natomiast, co do wskazywanej przez skarżącego zasadności udzielenia wnioskowanej informacji publicznej w formie zanonimizowanej organ wskazał, że zgłoszone przez stronę żądanie z dnia 7 września 2025 r. dotyczyło w istocie danych odnoszących się konkretnego podatnika, co uniemożliwia objęcie oczekiwanych przez skarżącego informacji animizacją. Natomiast udzielenie sugerowanej przez skarżącego odpowiedzi "tak/nie" na pytanie o ewentualne prowadzenie wobec skonkretyzowanego podatnika jakichkolwiek czynności sprawdzających prowadziłoby de facto do udostepnienia informacji objętej tajemnicą skarbową.

Za chybiony w ocenie organu odwoławczego uznać również należało zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., gdyż uzasadnienie organu I instancji odpowiada minimum wymogom określonym w ww. przepisie.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K.Z. zarzucał naruszenie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 293 § 1 i § 2 o.p. poprzez błędne, automatyczne uznanie, iż każda informacja dotycząca faktu prowadzonych czynności sprawdzających lub kontrolnych stanowi tajemnicę skarbową, a w konsekwencji naruszenie art. 61 Konstytucji RP poprzez nieproporcjonalne ograniczenie przysługującego skarżącemu prawa do informacji publicznej. Skarżący zarzucał nadto naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie sprawy i brak przeprowadzenia analizy możliwości częściowego udostępnienia żądanej informacji, jak i brak należytego uzasadnienia decyzji odmownej. Wobec tak określonych zarzutów skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzja organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podtrzymywał argumentacje prezentowaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu 6 sierpnia 2026 r. obecny na rozprawie pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi K.Z. uczynił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 8 maja 2026 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście z dnia 22 kwietnia 2026 r. o odmowie udostępnienia, na wniosek zawarty w pkt 3 żądania skarżącego z dnia 7 września 2025 r., informacji publicznej w następującym zakresie: "czy Urząd Skarbowy podejmował jakiekolwiek czynności sprawdzające lub kontrolne w stosunku do tej spółki ("[...]" – uwaga Sądu) w zakresie legalności prowadzonej działalności oraz zgodności z przepisami podatkowymi i cywilnymi"

Podstawę prawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 5 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 902) - dalej: u.d.i.p.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Natomiast zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy powołanej wyżej u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia zaś przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Dalej, mając na uwadze przedmiot zaskarżenia, podkreślenia wymaga, iż stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). Z brzmienia przywołanego wyżej przepisu wynika zatem, że uzasadnienie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej odpowiadać winno wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., a nadto zawierać dodatkowe elementy, o których mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne pomiędzy stronami pozostaje, ż Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jak wynika bowiem z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 1131) – Krajowa Administracja Skarbowa (KAS) stanowi wyspecjalizowaną administrację rządową wykonującą zadania z zakresu realizacji dochodów z tytułu podatków, należności celnych, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych, ochrony interesów Skarbu Państwa oraz ochrony obszaru celnego Unii Europejskiej, a także zapewniającą obsługę i wsparcie podatnika i płatnika w prawidłowym wykonywaniu obowiązków podatkowych oraz obsługę i wsparcie przedsiębiorcy w prawidłowym wykonywaniu obowiązków celnych. Stosownie zaś do art. 11 ust. 5 ww. ustawy naczelnik urzędu skarbowego jest organem KAS. Nie ulega także wątpliwości, że zawarte w pkt 3 wniosku skarżącego z dnia 7 września 2025 r. żądanie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.

Sporną pozostaje natomiast zasadność ograniczenia przysługującego skarżącemu prawa dostępu do żądanej informacji publicznej, a w konsekwencji odmowa jej udzielenia kwestionowanym skargą rozstrzygnięciem.

W tym zakresie wskazać należy, że zgodnie z powoływanym już wcześniej art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).Wyżej wskazany przepis przewiduje możliwości ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na ochronę tajemnic ustawowo chronionych, na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, a ograniczenie tego prawa leży w gestii dysponenta danej informacji publicznej. Zatem to obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej będzie każdorazowe rozważenie czy udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej nie będzie naruszało praw podlegających ochronie na podstawie powołanego wyżej art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Przy czym, co istotne dokonując takich ocen, organ winien uwzględnić, że zasadą jest prawo dostępu do informacji publicznej, a odmowa jej udzielenia stanowi wyjątek (por. wyrok NSA z 15 października 2024 r., III OSK 1019/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając treść pkt 3 żądania skarżącego z dnia 7 września 2025 r. stwierdzić należy, iż procedujące w sprawie organy administracji zasadnie uznały, że objęta nim informacja publiczna stanowi tajemnicę skarbową w rozumieniu przepisów ustawy o.p. Zgodnie bowiem z art. 293 § 1 ustawy indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Przepis § 1 stosuje się również do danych zawartych w aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 293 § 2 pkt 3 o.p.).

W rozpoznawanej sprawienie nie budzi wątpliwości, że skarżący żąda dostępu do informacji odnoszącej się do w pełni zindywidualizowanego podmiotu, dotyczącej ewentualnie prowadzonych w stosunku do tego podmioty postępowań sprawdzających lub kontrolnych, a co za tym idzie wprost powiązanych i wynikających z akt podatkowych postępowań prowadzonych przez organ podatkowy. Wnioskowane informacje nie mają zatem charakteru danych ogólnych dotyczących kontroli in generali, tj. zbiorczych danych o podatnikach, lecz dotyczą postępowań dotyczących konkretnego podatnika i należą do dokumentacji, o której mowa w art. 293 § 2 pkt 3 o.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że rezultat wykładni językowej ww. przepisu prowadzi do stwierdzenia, iż przepis ten znajduje zastosowanie do wszystkich danych znajdujących się w aktach postępowań, o których mowa w jego treści, w tym informacji o ewentualnym wszczęciu postępowania kontrolnego. Użyte przez ustawodawcę sformułowania przesądzają bowiem jednoznacznie, że tajemnicą skarbową objęte się dane pełnej treści dokumentów zawartych w aktach, a więc wszelkie dane znajdujące się aktach (por. wyroki NSA: z 7 października 2022 r., III OSK 1482/21; z dnia 3 lutego 2022 r., III OSK 4926/21; z 20 lutego 2020 r., I OSK 1844/18; z 21 lipca 2017 r., I OSK 246/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela ww. pogląd. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że skarżący nie jest żadnym z podmiotów wymienionych w art. 298 czy też art. 299 o.p., którym ustawodawca zapewnił dostęp do informacji pochodzących z akt podatkowych spraw. Na marginesie zaznaczyć należy, że zgodnie z wyrażoną w art. 129 o.p. zasadą jawności dla stron w postępowaniu podatkowym podatkowe nie mają prawa udzielania jakichkolwiek informacji o okolicznościach faktycznych bądź prawnych toczącej się sprawy komukolwiek poza stronami (jak też ich przedstawicielami bądź pełnomocnikami) prowadzonego postępowania.

Stąd też, w rozpoznawanej sprawie, mimo że pkt 3 wniosku skarżącego z dnia 7 września 2025 r. dotyczył informacji publicznej, zachodziły podstawy prawne wynikające z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. do odmowy jej udostępnienia. Odmowa udostępnienia żądanej informacji publicznej nastąpiła, stosownie do wymogu z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w drodze decyzji administracyjnej, podlegającej kontroli tak w instancyjnym toku postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego.

Odnosząc się do wskazywanej przez skarżącego możliwości przekazania wnioskowanej informacji publicznej w formie zanonimizowanej wskazać należy, iż animizacja dokumentów stanowiących informację publiczną, bez konieczności wydawania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jest dopuszczalna gdy nie pozbawia żądanego dokumentu waloru informacyjnego i pod warunkiem, że zanonimizowane dane nie stanowią danych wyraźnie żądanych przez wnioskodawcę. W rozpoznawanej tego rodzaju sytuacja nie występuje. Zgodzić się bowiem należy z argumentacją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, że zgłoszone przez stronę żądanie dotyczy w istocie danych odnoszących się konkretnego podatnika, co uniemożliwia objęcie oczekiwanych przez stronę informacji animizacją. Natomiast udzielenie sugerowanej przez skarżącego odpowiedzi "tak/nie" na pytanie o ewentualne prowadzenie wobec skonkretyzowanego podatnika jakichkolwiek czynności sprawdzających prowadziłoby de facto do udostepnienia informacji objętej tajemnicą skarbową.

Z uwagi na powyższe, Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi, co do naruszenia art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 293 § 1 i § 2 o.p.

Za chybione w ocenie Sądu uznać również należało zarzuty skargi, co do wskazanych w niej przepisów postępowania administracyjnego. W tym zakresie wskazać na wstępie należy, iż w sprawach o dostęp do informacji publicznej przepisy k.p.a. stosuje się jedynie posiłkowo przy wydawaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji lub umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Niemniej jednak mimo odformalizowanego i uproszczonego charakteru postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie sposób uznać, że do tego rodzaju postępowania nie stosuje się pewnych ogólnych, uniwersalnych zasad odnoszących się do postępowań administracyjnych (art. 6-12 k.p.a.), które należy odnosić do każdego działania władzy publicznej. Uwzględniając powyższe Sąd rozpoznający przedmiotową skargę stwierdza, iż wbrew argumentacji skarżącego kwestionowane nią rozstrzygnięcia organów administracji obu instancji czynią zadość znajdującym zastosowanie w sprawie przepisom k.p.a. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcia oparte zostały o prawidłowo ustalony stan faktyczny (art. 7 k.p.a.), z zachowaniem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.). Wyniki poczynionych ustaleń przedstawione zostały jasno i klarownie w motywach decyzji sporządzonych z poszanowaniem reguł zdefiniowanych w art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Z kolei, uzasadnienia prawne zawierają wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa oraz rzeczowe ustosunkowanie się do zarzutów odwołania. Przedstawione motywy wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów obu instancji pozwalają na prześledzenie toku rozumowania organów oraz poznać przesłanki, które rzutowały o wydaniu takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

IB