Były policjant chciał wyrównania uposażenia w sądzie cywilnym. Skargę oddalono

S. G. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie (dalej: Komendant lub Organ odwoławczy) nr 3/2026 z 5 stycznia 2026 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w [...] (dalej: KPP lub Organ I instancji) z 17 grudnia 2025 r. o odmowie wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. należnego w związku ze zwolnieniem ze służby w policji z dniem 20 lutego 2023 r.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy Skarżący pełnił służbę w policji do 20 lutego 2023 r. Uzyskiwał z tego tytułu uposażenie, o wyrównanie którego za miesiąc styczeń i luty 2023 r. zwrócił się do Komendanta w formie wezwania do zapłaty z 20 listopada 2025 r. wskazując, że do obliczenia uposażenia w sposób bezprawny zastosowano kwotę bazową obowiązującą w 2022 r., tj. 1 614,69 zł zamiast właściwej kwoty bazowej na rok 2023 wynoszącej 1 740,64 zł.

Decyzją z 17 grudnia 2025 r. Organ I instancji odmówił Skarżącemu wypłaty żądanego wyrównania. Wyjaśnił, że uposażenia policjantów regulują przepisy Działu V ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r., poz. 636 ze zm. dalej: ustawa o Policji) a uwzględniając ww. regulacje oraz datę zwolnienia strony ze służby w Policji naliczone Skarżącemu uposażenie za styczeń i luty 2023 r. zostało zrealizowane w prawidłowy sposób.

Skarżący odwołał się od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm., dalej: K.p.a.). Zarzucił, że organ pozbawił go prawa do waloryzacji uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r., podczas gdy zdaniem Skarżącego, wobec nie pozostawania w służbie czynnej w Policji, a więc wobec braku stosunku administracyjnego, KPP winien był wszczęte postepowanie umorzyć w całości wobec jego bezprzedmiotowości.

Wskazaną na wstępie decyzją z 5 stycznia 2026 r. Komendant, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 99, art. 100, art. 101, art. 102, art. 104 ustawy o Policji w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 r., poz. 256 ze zm., dalej: ustawa budżetowa na rok 2023), art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r., poz. 2666, dalej: ustawa okołobudżetowa), art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270, dalej: ustawa budżetowa na rok 2022), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy, powołując treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę wydanej decyzji, wyjaśnił, że prawo funkcjonariusza do uposażenia oraz dodatków do tego uposażenia za dany miesiąc powstaje i jest realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym związane jest dane świadczenie. Wskazał, że wysokość należności przysługujących funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby ustala się według przepisów obowiązujących w dniu zwolnienia ze służby.

Komendant podkreślił, że podwyższenie kwoty bazowej dla funkcjonariuszy służb mundurowych od dnia 1 marca 2023 r. nie obejmowało osób, które zakończyły służbę przed tą datą. Przepisy nie przewidywały bowiem mechanizmu ponownego przeliczenia ani wyrównania świadczeń już ustalonych i wypłaconych funkcjonariuszom zwolnionym ze służby w okresie od stycznia do lutego 2023 r. W konsekwencji uznał, że naliczenie Skarżącemu uposażenia zasadniczego oraz dodatków do tego uposażenia za styczeń i luty 2023 r. zostało dokonane prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi regulacjami.

Odnosząc się natomiast do zarzutu Skarżącego dotyczącego konieczności umorzenia postępowania z uwagi na ustanie stosunku służbowego, Organ II instancji podzielił stanowisko Organu I instancji, wskazując, że w sprawie nie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 105 § 1 K.p.a. Przedmiotem postępowania było bowiem rozpoznanie wniosku strony o ponowne ustalenie i wypłatę wyrównania uposażenia za okres pełnienia służby w Policji tj. za czas pozostawania w stosunku służbowym, nie zaś za okres po ustaniu tego stosunku. W ocenie organu sam fakt zwolnienia funkcjonariusza ze służby nie spowodował bezprzedmiotowości postępowania, a decyzja Organu I instancji prawidłowo rozstrzygnęła sprawę, co do istoty.

W skardze do WSA w Rzeszowie Skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało wydaniem przez Komendanta decyzji z 5 stycznia 2026 r. utrzymującej w mocy decyzję Organu I instancji z 17 grudnia 2025 r. w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń 2023 r., podczas gdy wobec niepozostawania strony w służbie czynnej w Policji, a więc wobec braku stosunku administracyjnoprawnego, Komendant winien był decyzję KPP uchylić i umorzyć postępowanie w całości, stosownie do treści art. 138 § 1 pkt K.p.a.

Uzasadniając podkreślił, że Komendant błędnie zakwalifikował wniesione wezwanie do zapłaty, jako żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego.

Podkreślił, że postępowanie w przedmiocie wypłaty wyrównania uposażenia winno zostać umorzone przez Organ odwoławczy wobec jego bezprzedmiotowości, co nie nastąpiło, blokując niejako Skarżącemu dochodzenie roszczeń przed sądem powszechnym. Organ błędnie bowiem uznał wezwanie o wyrównanie uposażenia za akt z zakresu podległości służbowej. Nawet jeżeli doszło do uznania wezwania do zapłaty za wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, to zastosowanie winien mieć w pierwszej kolejności art. 61a § 1 K.p.a. nakazujący odmówienie wszczęcia postępowania wobec wystąpienia innych uzasadnionych przyczyn, do których należy m. in. brak pozostawania Skarżącego w zależności służbowej i władztwie przełożonego. Ewentualnie wezwanie mogło zostać ocenione jako czynność techniczno-materialna, polegająca na przeliczeniu uposażenia zgodnie z ustawą okołobudżetową i przekazaniu skorygowanych danych do ZER MSWiA. Kwestie te nie wymagają jednak prowadzenia postępowania administracyjnego ani wydawania decyzji, gdyż mają charakter wykonawczy.

W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, jedynie wtedy gdy dotknięte są wadami w postaci: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach.

Sąd przystąpił do rozpoznania przedmiotowej sprawy na podstawie art. 3 §2 pkt 1 P.p.s.a. uznając, że uposażenie funkcjonariusza nie wchodzi w zakres dyskrecjonalnej władzy przełożonego, wobec czego przedmiotowa sprawa nie należy do stosunków wynikających z podległości służbowej, między przełożonym a podwładnym, wyłączonych z kognicji sądów administracyjnych na mocy art. 5 pkt 2 P.p.s.a.

Mając na uwadze wyżej wskazaną kognicję sądów administracyjnych, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja o odmowie wypłaty Skarżącemu wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. Zdaniem Skarżącego, rozstrzygnięcie to dotknięte jest wadą nieważności jako wydane bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa tj. w postępowaniu inicjowanym na wniosek strony, pomimo braku stosownego wniosku oraz poprzez załatwienie przez organ administracji, publicznej sprawy cywilnej podlegającej kognicji sądu powszechnego. Skarżący konsekwentnie bowiem w toku postępowania podnosi, że skierowane do Organu żądanie miało charakter cywilnoprawny, zmierzający do weryfikacji uposażenia zgodnie z obowiązującymi w 2023 r. wskaźnikami. Celem wezwania nie było uruchomienie natomiast postępowania administracyjnego, gdyż ustanie stosunku służbowego spowodowało, że sprawa przestała mieć administracyjny charakter, w związku z czym organ nie powinien był przystępować do merytorycznego rozpoznania sprawy w postępowaniu administracyjnym, a wadliwie wszczęte postępowanie powinien był umorzyć.

W ocenie Sądu argumentacja ta, mimo pewnej zasadności, nie może w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy przesądzić o uwzględnieniu zarzutów skargi.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu tj. braku stosunku administracyjnego, ze względu na niepozostawanie Skarżącego w stosunku służbowym, ocenić go należy jako bezzasadny.

Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w uchwale z 5 grudnia 1991 r., sygn. akt I PZP 60/91, że droga sądowa dochodzenia roszczeń pieniężnych, związanych ze zwolnieniem ze służby w Policji jest niedopuszczalna.

W uzasadnieniu do uchwały Sąd Najwyższy podkreślił, że nasilenie pierwiastków władczych w stosunkach służbowych jest tak wielkie, że regulacje z zakresu prawa pracy są mniej przydatne od regulacji administracyjnoprawnych. Dlatego też stosunki służbowe funkcjonariuszy MO mają charakter administracyjnoprawny. Konsekwencją tego jest pozostawienie sporów powstałych na tle administracyjnoprawnych stosunków podporządkowania w gestii organów służbowych. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że "poglądy te zachowały swą aktualność na tle uregulowań ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Ustawa ta utrzymuje administracyjnoprawny charakter stosunku służbowego funkcjonariusza Policji, wyrażający się przede wszystkim dużą intensywnością podporządkowania i dyspozycyjności funkcjonariusza. Ponadto omawiana ustawa reguluje w sposób zupełny stosunek służbowy funkcjonariusza Policji i nie odsyła do uregulowań kodeksu pracy". Sąd Najwyższy zajął jednoznaczne stanowisko, że droga sądowa dochodzenia wszelkich roszczeń ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Policji jest wyłączona ze względu na administracyjnoprawny charakter tego stosunku i że ewentualny przepis przypominający, że dotyczy to także roszczeń pieniężnych, jest zbędny. Sprawy o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Policji nie są sprawami cywilnymi w rozumieniu art. 1 k.p.c., gdyż nie dotyczą stosunków z zakresu prawa pracy. Do ich rozpoznawania nie są więc powołane sądy powszechne (art. 2 k.p.c.). Sprawy te rozpatrywane są w postępowaniu administracyjnym przez organy określone omawianą ustawą.

Dla powyższej oceny bez znaczenia, zdaniem Sądu, pozostaje fakt, że Skarżący w chwili formułowania wniosku nie był już funkcjonariuszem policji, w sytuacji gdy dochodził on praw związanych z tym stosunkiem prawnym.

W wyroku z 15 listopada 2018 r. I OSK 2864/16 NSA sprzeciwił się koncepcji o utracie statusu strony przez wnoszącego o ponowne rozpoznanie sprawy z powodu ustania stosunku służbowego oraz konieczności umorzenia w związku z tym postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Podkreślił, że decyzja o obniżeniu dodatku funkcyjnego dotyczy bezpośrednio sfery prawnej policjanta, a ustanie stosunku służbowego policjanta nie zmienia tego faktu, pomimo braku możliwości dalszego kształtowania elementów tej sfery prawnej. Ustanie podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy dodatku do uposażenia, nie powoduje braku możliwości zwalczania przez policjanta bądź byłego policjanta rozstrzygnięcia, które dotyczy okresu sprzed ustania stosunku służbowego. NSA wskazał na konieczność odróżnienia dwóch sytuacji, tj. niedopuszczalności wydania rozstrzygnięcia merytorycznego i prawa do weryfikacji decyzji nieostatecznej przez stronę. Decyzja w przedmiocie obniżenia dodatku funkcyjnego była skierowana do funkcjonariusza, wobec czego- zdaniem NSA- miał on legitymację do jej kwestionowania i wnoszenia środka zaskarżenia a utrata, w toku postępowania, statusu funkcjonariusza nie miała wpływu na to uprawnienie procesowe i w konsekwencji nie mogła skutkować umorzeniem postępowania z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Taka sytuacja prowadziłaby bowiem do pozostawienia w obrocie prawnym wydanej decyzji, przy jednoczesnym zaniechaniu rozpoznania środka odwoławczego od niej złożonego. Uznanie, iż policjant traci status strony na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiałoby mu realizację konstytucyjnego prawa do odwołania się od władczego kształtowania przez organ władzy publicznej jego sytuacji prawnej. Umorzenia postępowania odwoławczego nie oznacza bowiem zniesienia postępowania prowadzonego w I instancji, skutkiem czego pozostaje w mocy wiążąca decyzja organu I instancji (por. teza pierwsza wyroku NSA z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt IV SA 2326/96, LEX nr 47893).

W ocenie Sądu taka sytuacja zachodzi również wtedy, gdy były funkcjonariusz żąda ponownego przeliczenia wynagrodzenia za okres, w którym pozostawał w stosunku służbowym.

Wobec administracyjnoprawnego charakteru sprawy, podjęta przez Skarżącego próba nadania cywilnoprawnego charakteru wniesionemu do organu żądaniu, musi zostać oceniona jako nieusprawiedliwiona. Zakres sprawy administracyjnej wytyczony został bowiem samą treścią żądania. Pogląd strony co do charakteru wnoszonego przez nią żądania, nie jest dla organu wiążący.

Jak słusznie wskazał NSA w wyroku z 27 lutego 2012 r. I FSK 457/11 sprawę administracyjną stanowi, przewidziana w przepisach materialnego prawa administracyjnego, możliwość konkretyzacji wzajemnych uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracyjny i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. To nie żądanie strony przekształca się z chwilą wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawę administracyjną, stanowiącą przedmiot tego postępowania i nie treść żądania tworzy sprawę administracyjną, ponieważ ta w chwili jego złożenia już istnieje, ale żądanie wszczęcia postępowania czyni sprawę przedmiotem administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego. Nie można pojęcia sprawy administracyjnej sprowadzać tylko do treści żądania podmiotu (podmiotów).

Wobec powyższego stwierdzenie przez organ istnienia tak przedmiotu, jak i podmiotu stosunku administracyjnego kreowało sprawę administracyjną, którą organ prawidłowo rozpoznał, wydając decyzję.

Odnosząc się do podniesionego w treści skargi zarzutu braku wniosku oraz rozpoznania sprawy, pomimo braku wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, należy podkreślić, że Sąd w pełni podziela stanowisko pełnomocnika, co do tego, że do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie konieczne było wystąpienie przez osobę uprawnioną ze stosowną inicjatywą tj. wniesienie wniosku.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym, w przedmiotowej sprawie wniosek taki został złożony. Zgodnie bowiem z powszechnie przyjmowaną, zarówno w orzecznictwie jaki i piśmiennictwie, koncepcją o sposobie zakwalifikowania pisma decyduje nie jego tytuł, nie jego forma ale treść jaką pismo to ze sobą niesie. Samo zatem zatytułowanie wniosku jako "wezwanie do zapłaty" z sugestią, iż przedmiotowa sprawa podlega rozpoznaniu w postępowaniu cywilnym - nie mogło być dla organu podstawą do zaniechania prowadzenia czynności, do prowadzenia których z mocy właściwości i kompetencji były zobowiązane, pod groźbą uznania iż pozostają w bezczynności. W treści pisma strona wyraźnie sformułowała żądanie kierowane do organu tj. wniosła o wyrównanie przysługującego jej uposażenia z tytułu służby w Policji.

Zgadzając się z argumentami powołanymi w orzeczeniach NSA z 17 lipca 2026 r. III OSK 401/26 i III OSK 750/ 26 - stanowiącymi kontynuację uprzednio przyjmowanej powszechnie linii orzeczniczej, zgodnie z którą sprawa, której przedmiotem jest wyrównanie uposażenia oraz pozostałych świadczeń pieniężnych z tytułu służby w policji jest sprawą administracyjną, podlegającą rozpoznaniu w trybie postępowania administracyjnego, prowadzonego przez komendanta policji – Sąd, w składzie orzekającym, uznał skierowanie do organu tego rodzaju żądania, wykreowało sprawę administracyjną, podlegającą załatwieniu w trybie postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu bowiem, strona formująca żądanie o przeliczenie należności tj. żądanie o charakterze administracyjnoprawnym nie mogła jednocześnie narzucić organowi trybu postępowania, w jakim żądanie to, zgodnie z prawem, powinno być rozpoznane. O trybie rozpoznania sprawy decyduje bowiem organ prowadzący postępowanie, kontrolując swoją właściwość.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, organy nie naruszyły przepisów postępowania, w sytuacji, w której rozpoznały skierowane do nich żądanie - będące niewątpliwie żądaniem ze sfery stosunków administracyjno- prawnych - w formie decyzji przewidzianej dla spraw administracyjnych.

Na uwagę w sprawie zasługuje również fakt, że fachowy pełnomocnik Skarżącego - zarówno w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, jak i w odpowiedzi na zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, nie cofnął żądania wniosku - zinterpretowanego przez organ jako wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego - tak aby nie ulegało wątpliwości, że wniosek taki nie został w sprawie złożony. Zamiast tego, pełnomocnik Skarżącego domagał się konsekwentnie umorzenia postępowania z uwagi na cywilny charakter przedmiotowej sprawy tj. z uwagi na przesłankę, która w sprawie nie zaistniała, przerzucając tym samym na organy prowadzące postępowanie ciężar jego zakończenia w sposób nieefektywny, w celu otwarcia drogi cywilnoprawnej, wbrew niewątpliwie administracyjnemu charakterowi sprawy. Sąd w składzie orzekającym sprzeciwia się tego rodzaju próbom dywersyfikacji trybu postępowania.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym, organ - nie dysponując cofnięciem żądania wniosku oraz nie zgadzając się z argumentacją pełnomocnika, co do cywilnoprawnego charakteru spornego żądania - nie naruszył przepisów postępowania, traktując wniesione pismo jako wniosek o załatwianie sprawy administracyjnej, w trybie przewidzianym dla tego rodzaju spraw.

Kwestią istotną, w kontekście kontroli prawidłowości przeprowadzonego postępowania, jest również zakres udzielonego pełnomocnictwa. Treść pełnomocnictwa udzielonego fachowemu pełnomocnikowi obejmowała umocowanie do reprezentowania strony we wszelkich czynnościach procesowych i pozaprocesowych przed sądami powszechnymi I i II instancji oraz wszelkimi innymi organami, instytucjami i osobami, w sprawie o zapłatę przeciwko Skarbowi Państwa - Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Rzeszowie. Tak skonstruowany szeroko zakres pełnomocnictwa dawał organom podstawy do jego zaakceptowania, jako umocowania wystarczającego do reprezentowania Strony w postępowaniu administracyjnym, które było właściwą drogą dochodzenia roszczeń pieniężnych związanych z zakończonym stosunkiem służbowym.

Tym samym, niezasadny jest zarzut Skarżącego, iż przez rozstrzygnięcie sprawy wyrównania uposażenia w formie decyzji administracyjnej doszło do zaistnienia przesłanki stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Tym samym nie stwierdzając naruszenia przepisów proceduralnych Sąd nie uwzględnił skargi. Dokonując kontroli poza granicami skargi w kwestii merytorycznej zasadności zaskarżonej decyzji sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego.Kontrolując zaskarżoną decyzję również w zakresie wykraczającym poza granice skargi, Sąd nie stwierdził nieprawidłowości.

Zgodnie z art. 41 ustawy okołobudżetowej na rok 2023:

1. Kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.

2. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270).

3. Uposażenie żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wypłacane w okresie od dnia 1 marca 2023r. do dnia 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023 odpowiednio dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. obliczonym zgodnie z ust. 2.

4. Do podwyższenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw.

5. Podwyższenie uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, wraz ze zwiększeniem, o którym mowa w ust. 3, następuje w ciągu 3 miesięcy po dniu ogłoszenia ustawy budżetowej na rok 2023, z wyrównaniem od dnia 1 marca 2023 r.

Organy stoją na stanowisku, że zarówno uposażenie Skarżącego, jak i w konsekwencji inne świadczenia przysługujące funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby, obliczane na podstawie uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku, musiały być i były zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na rok 2023. Dlatego zostały obliczone z uwzględnieniem wpływu na ich wysokość kwoty bazowej ustalonej ustawą budżetową na 2022 r.

Zasady ustalania wysokości uposażenia przysługującego policjantowi określają przepisy rozdziału 9 ustawy o Policji. Uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do tego uposażenia. Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe a wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa.

Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy). Zgodnie zaś z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o Policji wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat (art. 101 ust. 2 ustawy). Stosownie do treści art. 102 ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach.

Na podstawie powyższych upoważnień Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. poz. 385). Zgodnie z jego § 1 w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.) załącznik nr 1 do rozporządzenia otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenie weszło w życie 1 marca 2023 r.

W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r., zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 740,64 zł.

W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej z dnia 17 grudnia 2021 r. na rok 2022, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658), ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 614,69 zł.

Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1740,64 zł obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r., natomiast od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1614,69 zł ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 r.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że organy Policji prawidłowo uznały brak możliwości zastosowania wobec Skarżącego przepisu art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej, który to przepis wiąże możliwość zastosowania wyższej kwoty bazowej jedynie względem obliczania uposażeń funkcjonariuszy w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. W tym czasie Skarżący nie pozostawał już w służbie w Policji, gdyż w dniu 20 lutego 2023 r. został zwolniony z tej służby (okoliczność bezsporna). W odniesieniu do sytuacji Skarżącego zastosowanie znajdował art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej, co też prawidłowo wywiodły organy.

Wyliczając uposażenie Skarżącego za styczeń i luty 2023 r. organy miały zatem obowiązek uwzględnić obowiązujące od 1 stycznia 2023 r. zapisy ustawy okołobudżetowej, w tym jej art. 41 ust. 2, wskazując że obowiązującą w tym czasie dla uposażeń funkcjonariuszy Policji za okres od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. jest kwota bazowa w wysokości 1614, 69 zł.

Organy prawidłowo więc zastosowały powołane przepisy i zasadnie odmówiły Skarżącemu podwyższenia uposażenia za styczeń i luty 2023 r. w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji.

Zasadnie zatem organ I instancji, uznając za dopuszczalną drogę postępowania administracyjnego i rozstrzygając sprawę w drodze decyzji administracyjnej, odmówił Skarżącemu wyrównania uposażenia zasadniczego oraz wyrównania świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji za styczeń i luty 2023 r.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.