Notatki drogówki z Bochni. Sąd stwierdził bezczynność, nie rażącą

II SAB/Kr 181/26

UZASADNIENIE

30 marca 2026 r. P. (dalej: "skarżący") wniosło do Komendanta Powiatowego Policji w Bochni (dalej: "organ") na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "udip") o udostępnienie treści dotyczących podjętych interwencji zawartych w notatnikach funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy w okresie 18-24 grudnia 2025 r.

13 kwietnia 2026 r. organ – wskazując przy tym, że do jej otwarcia potrzebne jest hasło, które można uzyskać telefonicznie – przesłał skarżącemu odpowiedź,

z której wynika, że notatka służbowa funkcjonariusza Policji z uwagi na swą treść nie jest informacją publiczną (wyrok z 28 lipca 2015 r., sygn. akt II SAB/Kr 68/15).

Tego samego dnia skarżący poinformował organ, że nie zadzwoni i oczekuje przesłania hasła tą samą drogą.

15 kwietnia 2026 r. skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu

i zobowiązanie go do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni, a także o zasądzenie kosztów postępowania (w tym zastępstwa procesowego), wskazując przy tym, że żaden przepis nie pozwala uzależniać dostępu do informacji publicznej

od dodatkowych czynności wnioskodawcy, zaś inny komendant odpowiedział bez stwarzania takich barier.

16 kwietnia 2026 r. organ przesłał skarżącemu niezaszyfrowaną odpowiedź, wyjaśniając, że jej zaszyfrowanie było błędem.

22-23 kwietnia 2026 r. organ udostępnił skarżącemu skany notatników, wskazując przy tym, że "dwa zapisy w notatnikach zostały włączone do postępowań

w sprawach związanych z dalszym postępowaniem, dlatego w ramach art. 1 ust. 2 [...] nie będą udostępnione".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na udostępnienie informacji publicznej przed przekazaniem skargi do sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "ppsa") w zw. z art. 21 udip sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, bo przedmiotem skargi była bezczynność.

Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania

w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności i stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 1 i 3 ppsa). Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a ppsa). Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 3 ppsa).

Każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (art. 2 ust. 1 udip). Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. uprawnienie do uzyskania informacji publicznej (art. 3 ust. 1 pkt 1 udip). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 udip). Udostępnianie informacji publicznych następuje m.in. w drodze udostępniania na wniosek (art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 udip). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 udip). Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną

(art. 1 ust. 1 udip).

Nie budzi wątpliwości ani status podmiotu będącego gospodarzem postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek (komendanci powiatowi policji są obowiązani do udostępniania informacji publicznej jako organy władzy publicznej), ani status podmiotu, który postępowanie to zainicjował (stowarzyszenie zwykłe mieści się w pojęciu "każdego", któremu przysługuje prawo do informacji publicznej).

Przedmiot postępowania był początkowo sporny, bo organ najpierw (jeszcze

w ustawowym terminie, choć w sposób niedostępny dla skarżącego) utrzymywał,

że nie chodzi o informacją publiczną, a później (już po upływie ustawowego terminu) udostępnił skany notatników. W tej kwestii należy wskazać, że notatki zawarte

w notatniku służbowym mieszczą się w pojęciu informacji publicznej. Po pierwsze, dotyczą sfery faktów. Po drugie, zawierają dane o sposobie realizowania przez formację przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego nałożonych nań zadań publicznych.

Po trzecie, są sporządzane przez uprawnionych przedstawicieli tej formacji i mają odzwierciedlać przebieg podejmowanych przez nich czynności w ramach realizacji zadań służbowych.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że na dzień wniesienia skargi

(15 kwietnia 2026 r.) organ był bezczynny, a bezczynność ta ustała przed dniem wyrokowania (23 kwietnia 2026 r.). W tym stanie rzeczy należało stwierdzić bezczynność (pkt 2 sentencji wyroku) i umorzyć postępowanie w zakresie żądania zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku z 30 marca 2026 r. (pkt 1 sentencji wyroku). Do rozpoznanej bezczynności nie sposób przyłożyć miary "rażącego naruszenia prawa". Kwalifikacja taka – której nie proponował zresztą nawet sam skarżący – powinna być pozostawiona dla przypadków ewidentnego ignorowania osób realizujących prawo do informacji publicznej w trybie wnioskowym. W tej sprawie organ reagował na pisma skarżącego, a opóźnienie wyniosło ostatecznie 10 dni i mieściło się w wynikającym z art. 13 ust. 2 udip in fine terminie (2 miesiące).

W pkt III sentencji wyroku na zasadzie art. 206 ppsa Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania, co objęło także uiszczony przez skarżącego wpis od skargi

w kwocie 100 zł (k. 41). Możliwość taką wprowadzono 15 sierpnia 2015 r. (Dz. U.

z 2015 r. poz. 658). Sąd miał tu na względzie szczególny charakter działania skarżącego, który funkcjonuje w formie stowarzyszenia zwykłego i jest reprezentowany przez radcę prawnego będącego jego członkiem. Działanie to polega na masowym inicjowaniu postępowań dotyczących dostępu do informacji publicznej. Jak wynika bowiem z Centralnej Bazy Orzeczeń i Informacji o Sprawach, tylko

od 1 stycznia do 5 sierpnia 2026 r. wpłynęło 110 pochodzących od skarżącego skarg w sprawach z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego (symbol: 6480),

w tym 92 przeciwko komendantom Policji, w tym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przeciwko KPP w Bochni, KPP w Brzesku,

KPP w Chrzanowie, KPP w Gorlicach, KPP w Nowym Targu, KPP w Oświęcimiu

i KPP w Wieliczce co do mandatów karnych (sygn. akt II SAB/Kr 176/26,

sygn. akt II SAB/Kr 181/26, sygn. akt II SAB/Kr 186/26, sygn. akt II SAB/Kr 189/26, sygn. akt II SAB/Kr 191/26, sygn. akt II SAB/Kr 195/26, sygn. akt II SAB/Kr 196/26) oraz treści notatników służbowych (sygn. akt II SAB/Kr 177/26, sygn. akt II SAB/Kr 184/26, sygn. akt II SAB/Kr 185/26, sygn. akt II SAB/Kr 187/26, sygn. akt II SAB/Kr 190/26, sygn. akt II SAB/Kr 193/26, sygn. akt II SAB/Kr 194/26). W świetle powyższego wątpliwości budzi to, czy celem inicjowania przez skarżącego postępowań sądowoadministracyjnych pozostaje rozstrzygnięcie rzeczywistego sporu z organem co do legalności bezczynności rzutującej na jego prawa, czy też inicjowanie to stało się dla skarżącego celem samym w sobie.