Odmowa pozwolenia dzień po odmowie zawieszenia. Sąd oddalił sprzeciw wspólnoty

Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 138 § 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania N. sp.k. od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 20 lutego 2026 r. nr 48/MOK/PB/2026/O – odmawiającej N. sp.k. z siedzibą w W. , na jej wniosek z 26 listopada 2025 r. zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z parkingiem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu, na terenie działek nr [...] z obrębu [...] w rejonie ul. W. w W. w Dzielnicy M. – decyzją z 21 maja 2026 r. nr 446/OPO/2026 uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda podał, że Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z 30 grudnia 2025 r., działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków projektu budowlanego. Z dokumentacji sprawy wynika, że inwestor nie ustosunkował się do nałożonych obowiązków zawartych w tym postanowieniu. Natomiast w dniu 22 stycznia 2026 r. wpłynął wniosek inwestora o zawieszenie postępowania. W odpowiedzi na pytanie o zawieszenie, Wspólnota Mieszkaniowa K. 5 lutego 2026 r. wniosła sprzeciw do zawieszenia postępowania. Następnie postanowieniem z 19 lutego 2026 r. Prezydent m.st. Warszawy odmówił zawieszenia postępowania. Jednocześnie tego samego dnia zawiadomił strony o zgromadzonym materiale dowodowym. Natomiast zaledwie dzień później, tj. 20 lutego 2026 r. skarżoną decyzją nr 48/MOK/PB/2026/O Prezydent m.st. Warszawy odmówił udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Rozpatrując odwołanie Wojewoda podkreślił, że rozstrzygnięcie, jakim jest nałożenie na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości w przedstawionej dokumentacji załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę, nie może mieć charakteru ogólnego i niedookreślonego. Stoi temu na przeszkodzie nie tylko art. 124 § 1 kpa wskazujący na generalny sposób rozumienia koniecznych elementów postanowienia jako sformalizowanego aktu administracyjnego, ale również sama treść art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Powołany wyżej przepis posługuje się bowiem sformułowaniem odnoszącym się do usunięcia "wskazanych nieprawidłowości", co oznacza, że nieprawidłowości w przedstawionej dokumentacji powinny zostać nie tylko ustalone przez organ, ale również "wskazane" osobie zainteresowanej w znaczeniu ich ujawnienia i poinformowania o nich inwestora. Organ w treści rozstrzygnięcia zobowiązany jest ściśle wszystkie nieprawidłowości określić i wymienić.

Wojewoda zauważył, że z uzasadnienia decyzji z 20 lutego 2026 r. wynika niespójnie z przedłożoną dokumentacją błędny opis stanu faktycznego sprawy. W treści uzasadnienia wskazano, że inwestor w związku z odbiorem postanowienia z 30 grudnia 2025 r. miał termin na uzupełnienie wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości do dnia 6 lutego 2026 r. Zdaniem Wojewody powyższe stwierdzenie było błędne. Sam organ bowiem dalej w treści uzasadnienia decyzji wskazuje, że w dniu 22 stycznia 2026 r. pełnomocnik inwestora złożył wniosek o zawieszenie postępowania. Korespondencja została wysłana do organu w dniu 19 stycznia 2026 r., co potwierdza data stempla pocztowego. Tym samym termin wyznaczony postanowieniem z dnia 19 lutego 2026 r. został wstrzymany z dniem 19 stycznia 2026 r. Organ nie mógł zatem obciążać negatywnymi konsekwencjami inwestora, w związku z podejmowanymi przez organ czynnościami w sprawie zapytania stron o zawieszenie.

Dalej Wojewoda zauważył, że w dniu 5 lutego 2026 r. Wspólnota Mieszkaniowa K. wniosła sprzeciw do zawieszenia postępowania. Inwestor natomiast wiedzę o negatywnie rozpatrzonym wniosku o zawieszenie postępowania uzyskał dopiero w dniu odebrania przesyłki zawierającej postanowienie z 19 lutego 2026 r., tj. 24 lutego 2026 r. W tym samym dniu pełnomocnik inwestora odebrał również zawiadomienie o zebranym materiale dowodowym. Zaledwie dzień później odebrał już negatywną decyzję. Powyższe bezsprzecznie wskazuje, że inwestor nie miał możliwości w jakikolwiek sposób odnieść się do okoliczności, które nastąpiły w sprawie i wnieść ewentualną prośbę o wydłużenie terminu do uzupełnienia nieprawidłowości, nałożonego postanowieniem. Jak bowiem wynika z akt zaledwie dzień po wydanym zawiadomieniu w dniu 19 stycznia 2026 r. organ wydał już negatywną decyzję dla inwestora. Zatem wnioskodawca nie miał szans na zajęcie stanowiska i złożenie uzupełnień po odmowie zawieszenia postępowania, skoro korespondencja w sprawie dotarła dopiero po wydaniu skarżonej decyzji. Powyższe, zdaniem Wojewody, wskazuje bezsprzecznie na naruszenia proceduralne w prowadzonym postępowaniu przez organ I instancji. Prezydent m.st. Warszawy błędnie dokonał ustaleń, że termin na uzupełnienie braków i nieprawidłowości dokumentacji projektowej minął 6 lutego 2026 r. O okolicznościach negatywnego rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania inwestor winien być prawidłowo poinformowany, tj. skutecznie przed wydaniem decyzji. Tym samym, w ocenie Wojewody, zawiadomienie o zakończonym materiale dowodowym bez możliwości wypowiedzenia się inwestora stanowiło rażące naruszenie art. 10 kpa. Wydanie zatem przedwcześnie decyzji odmownej skutkowało koniecznością wniesienia odwołania. Powyższe prowadzi do wniosku, że działania organu I instancji oparte były na prowizorycznych ruchach ukierunkowanych na szybkie zakończenie sprawy, skutkujące przedwczesną odmową udzielenia pozwolenia na budowę.

Ponadto Wojewoda stwierdził, że dokumentacja sprawy potwierdza, że ilość nałożonych obowiązków postanowieniem z 30 grudnia 2025 r. przy ustalonym terminie 30 dni na złożenie uzupełnienia, wiązała się z koniecznością wydłużenia terminu do uzupełnień. Pełnomocnik inwestora wystąpił zatem z prośbą o zawieszenie postępowania. Obciążanie natomiast negatywnymi konsekwencjami inwestora z uwagi na błędy organu I instancji w prawidłowym informowaniu stron, nie mogą być akceptowane. Inwestor wyrażał zamiar realizacji obowiązków nałożonych postanowieniem, jednak bezsprzecznie wiązało się to z koniecznością ustalenia dłużnego terminu do uzupełnień w postanowieniu. Zatem odmówienie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji zaledwie dzień po odmowie zawieszenia postępowania stanowiło naruszenie proceduralne prowadzonego postępowania.

Zatem, zdaniem Wojewody, skarżona decyzja z 20 lutego 2026 r. została wydana przedwcześnie. Prezydent m.st. Warszawy powinien uwzględnić dodatkowy termin dla inwestora po wydanym postanowieniu z 19 lutego 2026 r. odmawiającym zawieszenia i wstrzymać się z wydaniem decyzji. Inwestor nie miał szans jakkolwiek odnieść się do okoliczności odmowy zawieszenia postępowania. Powyższe działanie spowodowało, że skarżona decyzja obarczona jest wadami proceduralnymi, które nie mogą być konwalidowane na etapie postępowania odwoławczego. Wojewoda podał, że przeprowadzona przez organ odwoławczy weryfikacja dokumentacji sprawy wykazała, że organ I instancji uniemożliwił inwestorowi zajęcie stanowiska po odmowie zawieszenia postępowania. W niniejszej sprawie Prezydent m.st. Warszawy winien skutecznie poinformować inwestora zgodnie z art. 10 kpa, co miało wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem procedury administracyjnej, nie zważając szczegółowo na aspekty sprawy, co miało wpływ na wynik sprawy.

Natomiast w kwestii braku przymiotu strony Wspólnoty Mieszkaniowej "K. " Wojewoda stwierdził, że stanowisko skarżącej Spółki nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wojewoda wyjaśnił, że na okoliczność uznania za stronę postępowania nie decydują jedynie kwestie usytuowania istniejącej zabudowy. Istotny wpływ wywiera m.in. również kwestia możliwości realizacji potencjalnej zabudowy na działkach sąsiednich czy też usytuowania projektowanego budynku w stosunku do granic działki. Weryfikacja dokumentacji projektowej w sprawie wykazała, że z uwagi na usytuowanie podziemnej części garażu nie całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu w zbliżeniu z granicą działki, projektowany budynek wpływa na ograniczenia w usytuowaniu potencjalnego budynku na nieruchomości Wspólnoty Mieszkaniowej "K. " przy ul. K. [...] w W. . Powyższe potwierdza przekrój budynku zawarty w projekcie architektoniczno-budowlanym. Tym samym, zdaniem Wojewody, Wspólnota mogła skutecznie wnieść sprzeciw do zawieszenia postępowania. Niemniej jednak z akt sprawy nie wynika, że osoby podpisujące się w imieniu Wspólnoty są jej uprawnionymi członkami do reprezentacji. W aktach brak jest jakiegokolwiek dokumentu, jak uchwała zarządu Wspólnoty, który potwierdzałby uprawnionych do reprezentacji Wspólnoty Mieszkaniowej "K. ". Powyższe nie potwierdza również przedłożone w toku postępowania pełnomocnictwo Wspólnoty dla adwokat M. B. , które również nie zawiera uchwały Wspólnoty o wyborze zarządu. Zatem organ winien dokonać jednoznacznych ustaleń we wskazanym wyżej względzie.

Natomiast co do kwestii informowania stron w sposób niekonsekwentny, Wojewoda przyznał rację skarżącej. Wskazał, że organ I instancji błędnie skierował postanowienie jedynie do informacji inwestora, pomimo wskazania w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania (datowanego na ten sam dzień) szerszego kręgu stron. Zatem organ I instancji potraktował zapewnienie udziału stronom w prowadzonym postępowaniu w sposób wybiórczy. Powyższe sprowadza się do naruszenia przez organ zasady określonej w art. 10 kpa. Organ winien wszystkie strony skutecznie informować na każdym etapie prowadzonego postępowania.

Reasumując Wojewoda wskazał, że rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę Prezydent m.st. Warszawy winien przeprowadzić wnikliwą ocenę całego zgromadzonego materiału dowodowego, uwzględniając stanowisko Wojewody i następnie dokonać wyczerpujących sprawdzeń projektu budowlanego, o których mowa art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Następnie w myśl art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane winno się wezwać inwestora do usunięcia występujących w nim ewentualnych niezgodności czy też braków, wyznaczając realny termin wynikający z ilości i złożoności określonych nieprawidłowości. W przypadku natomiast niewystarczającego czasu na dokonanie uzupełnień, umożliwić należy inwestorowi możliwość wydłużenia terminu do wykonania postanowienia nakładającego obowiązki. Organ I instancji winien jest zapewnić udział w prowadzonym postępowaniu wszystkim stronom, a nie w sposób wybiórczy. Jednocześnie Prezydent m.st. Warszawy winien realnie umożliwić wszystkim stronom możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

Wspólnota Mieszkaniowa K. z siedzibą w W. wniosła sprzeciw od decyzji Wojewody Mazowieckiego, której zarzucono naruszenie:

1) art. 138 § 1 i 2 kpa poprzez brak merytorycznego rozpoznania sprawy, w szczególności niedokonanie analizy materiału dowodowego i niepodjęcie realnych działań zmierzających do ewentualnego uzupełnienia postępowania dowodowego i merytorycznego wydania decyzji;

2) art. 138 § 2 kpa poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji Prezydenta i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, bez wskazania w jaki sposób zaistniałe naruszenie wpływa lub może wpłynąć na wynik postępowania;

3) art. 138 § 2 kpa poprzez wydanie niezgodnych z przepisami prawa wskazań co do tego jakie konkretnie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy;

4) art. 103 kpa poprzez niezgodne z tym przepisem uznanie, że złożenie wniosku o zawieszenie postępowania wywołuje skutek w postaci wstrzymania biegu terminów przewidzianych w kpa, a w konsekwencji, termin na uzupełnienie braków wniosku Dewelopera o wydanie pozwolenia na budowę wyznaczony postanowieniem Wojewody z 30 grudnia 2025 r. został "wstrzymany" w dniu złożenia wniosku o zawieszenie postępowania i nie upłynął w dniu 6 lutego 2026 r.;

5) art. 8 § 2 kpa poprzez naruszenie zasady bezstronności i równego traktowania i kreowanie w skarżonej decyzji okoliczności mających przemawiać na korzyść Dewelopera, a które w świetle materiału dowodowego sprawy w ogóle nie miały miejsca.

Podnosząc powyższe zarzuty, rozwinięte w uzasadnieniu sprzeciwu, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda Mazowiecki wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 2 kpa.

Sąd podkreśla na wstępie, że szczególną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. W art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ppsa", ustawodawca sprecyzował zakres kontroli sądowej takiej decyzji wskazując, że sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa, nie zaś, jak w przypadku skargi, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji jest więc art. 138 § 2 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Należy w tym miejscu podkreślić, że sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji. Sąd bowiem ocenia jedynie, czy w okolicznościach sprawy organ odwoławczy słusznie uznał, że zostały spełnione wymogi do zastosowania art. 138 § 2 kpa, natomiast nie bada kwestii związanych z innymi zagadnieniami natury pozaprocesowej, łączącymi się z oceną legalności wydanego w postępowaniu administracyjnym aktu (por. wyroki NSA z dnia: 12 marca 2024 r., II OSK 241/24; 27 lutego 2024 r., II OSK 118/24; 3 kwietnia 2025 r., II OSK 404/25). Przepis art. 64e ppsa, jako lex specialis w stosunku do art. 134 § 1 ppsa, w sposób zasadniczy różnicuje postępowanie sądowe w przedmiocie sprzeciwu bądź skargi. Zgodnie z art. 134 ppsa i art. 145 ppsa skarga otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, jak i norm o charakterze proceduralnym. Natomiast art. 64e ppsa wyraźnie zawęża kontrolę sądową do oceny "jedynie" przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa. Szczególną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest właśnie ograniczony zakres kontroli sądowej w przedmiocie decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa. Przepisy art. 64e i art. 151a § 1 ppsa obowiązujące przy rozpoznaniu sprzeciwu od decyzji kasacyjnej wyraźnie ograniczają kontrolę sądową do przesłanek wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa, a zatem ocena Sądu nie obejmuje przewidzianych w art. 138 § 2a kpa wytycznych organu odwoławczego w zakresie wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie. Takie rozwiązanie potwierdza, że wiążąca wypowiedź Sądu w wyroku wydanym w następstwie sprzeciwu ograniczona jest do oceny, czy w rozpatrywanej sprawie zaistniały warunki procesowe do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa. Wyznaczając zakres sądowej kontroli decyzji kasatoryjnych trzeba mieć na uwadze, że według założenia ustawodawcy sprzeciw nie ma być środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi (por. uzasadnienie projektu ustawy nowelizującej, druk sejmowy nr 1186, s. 61). Podkreślenia wymaga to, że założony przez ustawodawcę formalny charakter kontroli sądowej w ramach rozpoznawania sprzeciwu od decyzji kasacyjnych powiązany został z wprowadzeniem rozwiązań proceduralnych mających na celu usprawnienie postępowań administracyjnych i sądowych. W tym kontekście zasadnicze znaczenie ma przepis art. 64b ppsa, ograniczający krąg stron i uczestników postępowania w przedmiocie sprzeciwu. Mianowicie stronami są wyłącznie skarżący oraz organ, który wydał decyzję. Z uwagi na tak zmodyfikowany zakres podmiotowy spraw wywołanych sprzeciwem oraz ograniczenie kontroli sprawowanej przez Sąd (art. 151a § 3 ppsa) przyjąć należy, że sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że ze względu na skutki prawne wynikające z art. 170 i art. 153 ppsa należy wykładać przepisy art. 64e i art. 151a § 1 ppsa w ten sposób, że określone w tych przepisach granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu nie obejmują oceny decyzji kasacyjnej w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 ppsa nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym (por. wyroki NSA z dnia: 29 sierpnia 2019 r., II OSK 2030/19; 16 grudnia 2020 r., II OSK 3076/20; 19 października 2023 r., II OSK 2336/23; 5 marca 2024 r., II OSK 151/24). Wobec powyższego należy założyć, że szersza kontrola sądowa mająca wpływ na prawa i obowiązki stron w danej sprawie jest możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkim stronom sprawy administracyjnej oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego. Powyższe uwagi odnoszą się do niniejszej sprawy, w której występują podmioty o sprzecznych interesach prawnych. Uprawnione jest więc wnioskowanie, że w postępowaniu sądowym zainicjowanym sprzeciwem, sąd administracyjny nie ocenia w sposób wiążący prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, w ramach których organ odwoławczy stwierdził potrzebę wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 kpa. W konsekwencji bezskuteczne okazały się zarzuty braku merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Jak wskazane zostało wyżej, stosownie do art. 64e ppsa, istota zaskarżonego rozstrzygnięcia sprowadzała się do oceny zasadności wydania w sprawie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 kpa, której prawidłowość wydania nie budzi wątpliwości Sądu. Przyznać należy rację organowi odwoławczemu, że naruszenia przepisów postępowania, jakich dopuścił się organ I instancji w niniejszej sprawie, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i naruszeń tych Wojewoda, jako organ II instancji, nie mógł konwalidować, gdyż odbyłoby się to z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 kpa. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z 30 grudnia 2025 r., działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków projektu budowlanego. Inwestor nie ustosunkował się do nałożonych obowiązków. Złożył natomiast wniosek o zawieszenie postępowania. Wspólnota Mieszkaniowa K. nie wyraziła zgody na zawieszenie postępowania. Następnie postanowieniem z 19 lutego 2026 r. Prezydent m.st. Warszawy odmówił zawieszenia postępowania. Jednocześnie tego samego dnia zawiadomił strony o zgromadzonym materiale dowodowym. Natomiast już następnego dnia 20 lutego 2026 r. Prezydent m.st. Warszawy decyzją odmówił udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Rację ma przy tym Wojewoda, że nałożenie na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę, nie może mieć charakteru ogólnego i niedookreślonego. Stoi temu na przeszkodzie nie tylko art. 124 § 1 kpa wskazujący na generalny sposób rozumienia koniecznych elementów postanowienia jako sformalizowanego aktu administracyjnego, ale również sama treść art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Nieprawidłowości w złożonej dokumentacji powinny być nie tylko przez organ ustalone, ale również dokładnie opisane i wymienione i przedstawione inwestorowi, ażeby ten mógł się do nich ustosunkować. Rację ma Wojewoda, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika błędny opis stanu faktycznego sprawy w stosunku do przedłożonej dokumentacji. W treści uzasadnienia wskazano, że inwestor w związku z odbiorem postanowienia z 30 grudnia 2025 r. miał termin na uzupełnienie wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości do dnia 6 lutego 2026 r. Organ dalej w treści uzasadnienia decyzji wskazuje, że w dniu 22 stycznia 2026 r. pełnomocnik inwestora złożył wniosek o zawieszenie postępowania. Korespondencja została wysłana do organu w dniu 19 stycznia 2026 r., co potwierdza data stempla pocztowego. Tym samym termin wyznaczony postanowieniem z dnia 19 lutego 2026 r. został wstrzymany z dniem 19 stycznia 2026 r. Organ nie mógł zatem obciążać negatywnymi konsekwencjami inwestora, w związku z podejmowanymi przez organ czynnościami w sprawie zapytania stron o zawieszenie. Następnie 5 lutego 2026 r. Wspólnota Mieszkaniowa K. wniosła sprzeciw do zawieszenia postępowania. Inwestor natomiast wiedzę o negatywnie rozpatrzonym wniosku o zawieszenie postępowania uzyskał dopiero w dniu odebrania przesyłki zawierającej postanowienie z 19 lutego 2026 r., tj. 24 lutego 2026 r. W tym samym dniu pełnomocnik inwestora odebrał również zawiadomienie o zebranym materiale dowodowym. Zaledwie dzień później odebrał już negatywną decyzję. Powyższe bezsprzecznie wskazuje, że inwestor nie miał możliwości w jakikolwiek sposób odnieść się do okoliczności, które nastąpiły w sprawie i wnieść ewentualną prośbę o wydłużenie terminu do uzupełnienia nieprawidłowości, nałożonego postanowieniem. Jak bowiem wynika z akt zaledwie dzień po wydanym zawiadomieniu w dniu 19 stycznia 2026 r. organ wydał już negatywną decyzję dla inwestora. Zatem wnioskodawca nie miał możliwości na zajęcie stanowiska i złożenie uzupełnień po odmowie zawieszenia postępowania, skoro korespondencja w sprawie dotarła do niego dopiero po wydaniu skarżonej decyzji. Powyższe wskazuje bezsprzecznie na naruszenia proceduralne w prowadzonym postępowaniu przez organ I instancji, który błędnie dokonał ustaleń, że termin na uzupełnienie braków i nieprawidłowości dokumentacji projektowej minął 6 lutego 2026 r. O okolicznościach negatywnego rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania inwestor winien zostać poinformowany przed wydaniem decyzji. Tym samym brak możliwości wypowiedzenia się inwestora w tym zakresie stanowiło rażące naruszenie art. 10 kpa. Powyższe prowadzi do wniosku, że działania organu I instancji oparte były na prowizorycznych działaniach ukierunkowanych na szybkie zakończenie sprawy, skutkujące przedwczesną odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Rację ma też Wojewoda twierdząc, że ilość nałożonych obowiązków postanowieniem z 30 grudnia 2025 r. przy ustalonym terminie 30 dni na złożenie uzupełnienia, wiązała się z koniecznością wydłużenia terminu do uzupełnień. Pełnomocnik inwestora wystąpił zatem z prośbą o zawieszenie postępowania. Obciążanie natomiast negatywnymi konsekwencjami inwestora błędami organu I instancji, nie mogą być akceptowane. Inwestor wyrażał zamiar realizacji obowiązków nałożonych postanowieniem, jednak bezsprzecznie wiązało się to z koniecznością ustalenia dłużnego terminu do uzupełnień w postanowieniu. Zatem odmówienie udzielenia pozwolenia na budowę dzień po odmowie zawieszenia postępowania stanowiło naruszenie proceduralne prowadzonego postępowania. W związku z powyższym rację ma Wojewody, że decyzja organu I insatncji została wydana przedwcześnie. Prezydent m.st. Warszawy powinien uwzględnić dodatkowy termin dla inwestora po wydanym postanowieniu z 19 lutego 2026 r. odmawiającym zawieszenia i wstrzymać się z wydaniem decyzji. Inwestor nie miał szans w jakikolwiek sposób odnieść się do okoliczności odmowy zawieszenia postępowania. Powyższe działanie spowodowało, że decyzja organu I instancji obarczona jest wadami proceduralnymi, które nie mogą być konwalidowane na etapie postępowania odwoławczego. Przeprowadzona weryfikacja dokumentacji sprawy wykazała, że organ I instancji uniemożliwił inwestorowi zajęcie stanowiska po odmowie zawieszenia postępowania, a powinien był skutecznie poinformować inwestora zgodnie z art. 10 kpa. W konsekwencji organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem procedury administracyjnej, nie zważając szczegółowo na aspekty sprawy, co miało wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu inkryminowanej decyzji organ odwoławczy dokonał wskazań co do dalszego postępowania i jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Organ II instancji w uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że Prezydent m.st. Warszawy winien przeprowadzić wnikliwą ocenę całego zgromadzonego materiału dowodowego i dokonać wyczerpujących sprawdzeń projektu budowlanego, o których mowa art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Następnie zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane winien wezwać inwestora do usunięcia występujących w nim ewentualnych niezgodności czy też braków, wyznaczając realny termin wynikający z ilości i złożoności określonych nieprawidłowości. W przypadku natomiast niewystarczającego czasu na dokonanie uzupełnień, należy inwestorowi wydłużyć termin do wykonania nałożonych obowiązków. Należy również zapewnić udział w prowadzonym postępowaniu wszystkim stronom, a nie w sposób wybiórczy tylko wybranym. Jednocześnie Prezydent m.st. Warszawy winien realnie umożliwić wszystkim stronom zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

Wskazane przez Wojewodę okoliczności wymagają pogłębionych działań i wyjaśnień, których w sprawie organ I instancji nie poczynił, a które pozwolą na rzetelne rozpoznanie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Zatem uchylenie decyzji organu I instancji przez Wojewodę było konieczne, podjęcie czynności w trybie art. 136 kpa nie znajdowało zastosowania w sprawie, ponieważ wykraczało poza ramy postępowania odwoławczego. Tym samym w ocenie Sądu w sprawie wystąpiły przesłanki upoważniające organ II instancji do wydania decyzji kasatoryjnej. Organ ma obowiązek wnikliwie i wszechstronnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy, a następnie wydać rozstrzygnięcie odpowiadające wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. Decyzja nie może bowiem opierać się jedynie na przytoczeniu przepisów prawa, czy na ogólnych stwierdzeniach, lecz musi zawierać konkretne ustalenia faktyczne, których pełne rozpoznanie przez ten organ będzie stanowiło podstawę rozstrzygnięcia. Tę okoliczność organ I instancji również weźmie pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

W świetle powyższych okoliczności, Sąd nie podzielił zarzutów sprzeciwu. Zdaniem Sądu uzasadnione jest stanowisko organu odwoławczego, że wskazane naruszenia, jakich dopuścił się organ I instancji, mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 kpa. Przepis art. 138 § 1 kpa nie miał zastosowania w sprawie, wobec czego zarzut jego naruszenia jest niezasadny.

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151a § 2 w zw. z art. 64d § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.