Złamanie po potknięciu o brak płyty w drodze. Ubezpieczyciel dopłaci 37 tys. zł

STAN FAKTYCZNY

W dniu 29 listopada 2021 r. około godziny 14:00 powódka szła chodnikiem przechodząc przez drogę dojazdową przy ul. (...) w E.. Przewróciła się z uwagi na brak jednej z betonowych płyt sześciokątnych (dziura) w nawierzchni drogi. W wyniku wypadku doznała złamania kończyny dolnej prawej. Poczuła bardzo silny ból. Uraz stanowił złamanie kostek podudzia, co wymagało leczenia operacyjnego (przeprowadzonego 3.12.2021 r. – otwarte nastawienie złamań i zespolenie płytą i śrubami). Początkowo unieruchomienie stanowił gips, później – stabilizator stawu skokowego. Chodziła o kulach przez kilka miesięcy. We wrześniu 2022 r. stwierdzono zrost kostny z niewielkimi pourazowymi zmianami zwyrodnieniowymi stawu skokowo-goleniowego. Obecnie nadal utrzymuje się deficyt ruchomości w stawie skokowym, obrzęki i dolegliwości bólowe. Leczenie jest obecnie zakończone. W czasie nasilenia dolegliwości bólowych poszkodowana zażywała leki przeciwbólowe. Czuła się źle także pod względem psychicznym. Przez pierwsze 2-3 tygodnie po wypadku poszkodowana była osobą leżącą. W styczniu 2024 r. powódka przeszła zabieg operacyjny usuwania śrub zespalających.

T. ód: zeznania powódki, k. 147v-148

zeznania I. B., k. 146-146v

zeznania Ł. X. źniak, k. 145-145v

opinia bieg łego X. D., k. 162-166

Zaburzenia adaptacyjne wynikające z wypadku następnie przeszły w zaburzenia depresyjno-lękowe, które nie ustąpiły, utrwaliły się i występują do chwili obecnej. Objawy to: zamartwianie się, lęki komunikacyjne, obniżenie aktywności fizycznej, ograniczenie kontaktów towarzyskich, okresy bezczynności, apatii.

T. ód: opinia biegłej L. A., k. 195-198

Miejsce zdarzenia pozostawało w zasobach (...) w E.. Spółdzielnia była stroną umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawartej z (...) S.A. w X.. Zasadę odpowiedzialności za zdarzenie przesądził zapadły wcześniej pomiędzy tymi samymi stronami prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 29 maja 2023 r. (sygn. akt I 1 C 1313/22). Dotychczas pozwany przyznał powódce zadośćuczynienie w kwocie 100 zł.

Okoliczno ści bezsporne

OCENA DOWODÓW

Opinie biegłych są jasne, pełne i wewnętrznie niesprzeczne. Dokumentacja lekarska została przez biegłych wnikliwie i dogłębnie przeanalizowana – sama w sobie jest autentyczna i w oczywisty sposób powiązana z rozpatrywanym zdarzeniem.

Zeznania świadków są wiarygodne i szczere. Zeznania powódki są w pełni wiarygodne.

KWALIFIKACJA PRAWNA

Zasada odpowiedzialności pozwanego została przesądzona prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 29 maja 2023 r. (sygn. akt I 1 C 1313/22) – art. 365 § 1 k.p.c.

Wysokość żądanego przez powódkę w niniejszym procesie dodatkowego, uzupełniającego zadośćuczynienia – ponad wypłaconą już kwotę 13.000 zł – jest częściowo usprawiedliwiona. Dolegliwości bólowe powódki – szczególnie w pierwszym okresie po wypadku - były bardzo znaczne, była ona poddana dwukrotnie zabiegom operacyjnym, przez pierwsze 2-3 tygodnie była praktycznie całkowicie osobą leżącą, wymagającą stałej opieki osób trzecich przy wszystkich czynnościach życiowych. Po wypadku pozostały trwałe deficyty ruchowe oraz trwałe następstwa natury psychicznej. Z tych przyczyn sąd uznał, że dopłata kwoty 37.000 zł do zadośćuczynienia sprawi, że łącznie będzie ono adekwatne do skali cierpień poszkodowanej – zgodnie z art. 445 § 1 k.c. Stanowisko pozwanego twierdzącego, że wypłata 13.000 zł zaspokaja w całości należne zadośćuczynienie jest błędna, nie tylko z uwagi na znaczną skalę cierpień powódki, ale też fakt, że wypadek pozostawił trwałe negatywne następstwa (zarówno somatyczne jak i w sferze psychiki poszkodowanej).

W pozostałym zakresie powództwo było niezasadne, gdyż zdaniem sądu przewyższało kompensacyjny charakter zadośćuczynienia z krzywdę. Mimo niepomijalnych trwałych następstw wypadku powódka wróciła do samodzielnego funkcjonowania.

Zarzut pozwanego dotyczący naliczania odsetek od daty wyrokowania jest niezasadny. Do czasu oficjalnej odmowy przyznania zadośćuczynienia w jakiejkolwiek wysokości (28 czerwca 2022 r., k. 20) pozwany przeprowadził stosowne postępowanie likwidacyjne, a więc mógł – jako profesjonalista – trwanie ocenić skalę cierpień powódki.

Mając powyższe na uwadze na mocy art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 415 k.c. w zw. z art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 481 § 1 k.c., art. 817 § 1 k.c. orzeczono jak w punkcie I. sentencji.

W pozostałym zakresie powództwo oddalono na mocy art. 445 § 1 k.c. a contrario (punkt II.).

KOSZTY

W punkcie III. rozstrzygnięto o zasadzie podziału kosztów stron (78% / 22%), zgodnie z proporcją wygranej/przegranej (stosunkowe rozdzielenie, art. 100 k.p.c.) – pozostawiając wyliczenie referendarzowi (art. 108 § 1 zdanie drugie k.p.c.).