Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi A.K. na wyrok zasądzający od niego 43 441 zł

Powód B. spółka akcyjna w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego A.K. 57

671,78 zł z odsetkami w wysokości czterokrotności odsetek lombardowych od

należności złotowych wynoszących na dzień wniesienia pozwu 10%.

Wyrokiem z 9 czerwca 2021 r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie oddalił

powództwo.

Wyrokiem z 5 sierpnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie zmienił ww.

wyrok w ten sposób, że: zasądził od pozwanego na rzecz powoda 43 441,38 zł z

ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 21 września 2018 r. do dnia zapłaty,

I CNP 134/24

2

oddalił powództwo w pozostałym zakresie oraz oddalił apelację w pozostałym

zakresie.

Pozwany zaskarżył wyrok Sądu drugiej instancji

skargą

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, którego celem jest uzyskanie prejudykatu

umożliwiającego dochodzenie od Skarbu Państwa roszczeń odszkodowawczych za

szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej.

Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli jest

oczywiście bezzasadna. Oczywista bezzasadność skargi powinna być oceniana

w powiązaniu z jej celem, którym jest uzyskanie odszkodowania od Skarbu

Państwa z tytułu wydania niezgodnego z prawem orzeczenia sądu (art. 4171 § 2

k.c.).

Utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, że niezgodnym

z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. jest tylko takie

orzeczenie, którego nieprawidłowość jest rażąca, ma charakter kwalifikowany,

elementarny i oczywisty (zob. np. postanowienia SN: z 19 kwietnia 2018 r., V CNP

50/17, z 26 kwietnia 2018 r., IV CNP 53/17). Orzeczenie powinno być sprzeczne

z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi

standardami rozstrzygnięć albo wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej

wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. wyroki SN: z 31 marca

2006 r., IV CNP 25/05; z 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06; z 3 czerwca 2009 r., IV CNP

18/09; postanowienie SN z 19 kwietnia 2018 r., V CNP 50/17). Podstawą

uwzględnienia skargi jest stwierdzona wadliwość orzeczenia, która ma charakter

zasadniczy i ewidentny. Bezprawność judykacyjną w rozumieniu art. 4241 § 1

k.p.c., definiuje się w sposób autonomiczny - węższy od bezprawności

w rozumieniu przepisów o odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie

materialnym, z uwzględnieniem specyfiki sądowego stosowania prawa, istoty

władzy sądowniczej i niezawisłości sędziowskiej (zob. wyroki SN: z 17 maja 2006

I CNP 134/24

3

r., I CNP 14/06; z 28 marca 2007 r., II CNP 124/06; z 3 czerwca 2009 r., IV CNP

116/08; z 19 kwietnia 2018 r., V CNP 50/17).

Oczywiście bezzasadna, w rozumieniu powyższego przepisu, jest skarga,

której zarzuty nie wskazują na opisane wyżej, kwalifikowane naruszenie prawa.

Taka sytuacja występuje w rozpoznawanej skardze. Uchybienia zarzucane w

rozpoznawanej skardze nie mają charakteru oczywistego i rażącego naruszenia

prawa, w rozumieniu wskazanym na wstępie.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi do rozpoznania.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 w zw.

z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 oraz art. 42412 k.p.c.

Jacek Grela

(M.M.)

[a.ł]