Spółka chciała odszkodowania za wyrok o wody opadowe. SN nie przyjął skargi

Po rozpoznaniu apelacji pozwanej Wspólnoty Mieszkaniowej S. w T., Sąd

Okręgowy w Koninie wyrokiem z 17 listopada 2023 r. zmienił zaskarżony wyrok

Sądu Rejonowego w Koninie z 28 kwietnia 2021 r. w ten sposób, że oddalił

powództwo P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. o zasądzenie od

pozwanej Wspólnoty kwoty 2.286,85 zł z odsetkami ustawowymi od ujętych w

sentencji wyroku kwot cząstkowych, dochodzonej z tytułu opłat za usługę

odprowadzania wód opadowych i roztopowych z nieruchomości Wspólnoty do

urządzeń należących do powoda.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem opisanego prawomocnego

wyroku, powód wniósł o stwierdzenie niezgodności zaskarżonego wyroku z art. 373

I CNP 69/24

2

§ 1 k.p.c. w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 i art. 18 ust. 2 ustawy z 28 lipca 2005 r. o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jedn. tekst.: Dz.U. z 2025 r., poz. 1228,

dalej „u.k.s.c.”) oraz art. 4 pkt 5 i art. 15 pkt 1 ustawy z 4 lipca 2019 r. o zmianie

ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z

2019 r., poz.1469) na skutek ich niewłaściwego zastosowania, art. 7 ust. 1 pkt 1 i

3 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r.,

poz. 1153, dalej „u.s.g.”) w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 grudnia 1996 r. o

gospodarce komunalnej (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz.679, dalej „u.g.k.”) na

skutek ich błędnej wykładni, art. 405 k.c. na skutek niewłaściwego zastosowania

oraz art. 735 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 750 k.c. na skutek ich niezastosowania.

Skarżący zarzucił, że wyrok jest niezgodny z przytoczonymi wyżej przepisami,

wskutek jego wydania została mu wyrządzona szkoda w kwocie 2.286,85 zł, a jego

wzruszenie w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe,

albowiem w tej sprawie, ze względu na wartość jej przedmiotu, nie przysługuje

skarga kasacyjna, nie ma także podstaw do wznowienia postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest

nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego celem jest uzyskanie prejudykatu

umożliwiającego dochodzenie roszczeń odszkodowawczych od Skarbu Państwa za

szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego, uwzględniającym poglądy nauki prawa i

orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, przyjmuje się jednolicie, że wyrokiem

niezgodnym z prawem - w rozumieniu art. 4241 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2

k.c.- jest orzeczenie niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi

różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo

wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego

zastosowania prawa (zob. orzeczenia Sądu Najwyższego z 31 marca 2006 r., IV

CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17; z 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007,

nr 2, poz. 35; z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 18/09 oraz z 5 września 2008 r., I CNP

27/08). Niezgodność z prawem powodująca powstanie odpowiedzialności

I CNP 69/24

3

odszkodowawczej Skarbu Państwa musi mieć charakter kwalifikowany,

elementarny i oczywisty, tylko bowiem w takim przypadku orzeczeniu sądu można

przypisać cechy bezprawności. Tę wykładnię podzielił Trybunał Konstytucyjny,

orzekając w wyroku z 27 września 2012 r. (Sk 4/11, OTK-A 2012/8/97, Dz.U. z

2012 r., poz.1104), że art. 4241 § 1 k.p.c. rozumiany w ten sposób, że skarga o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji przysługuje tylko wtedy, kiedy niezgodność ta jest oczywista, rażąca i

przybiera postać kwalifikowaną, jest zgodny z art. 77 ust. 1 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej. W świetle przedstawionego stanowiska judykatury,

bezprawność judykacyjną, o której mowa w przywołanym 4241 § 1 k.p.c., należy

zatem definiować w sposób autonomiczny, węższy od tradycyjnie rozumianej

bezprawności w dziedzinie odpowiedzialności cywilnej, z uwzględnieniem specyfiki

sądowego stosowania prawa, istoty władzy sądowniczej i niezawisłości

sędziowskiej (zob. wyroki Sądu Najwyższego z 17 maja 2006 r.,I CNP 14/06; z 28

marca 2007 r., II CNP 124/06; z 14 kwietnia 2008 r., II BP 62/07; z 25 marca 2009

r., V CNP 93/08; z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 116/08 oraz z 20 stycznia 2011 r.,I

BP 4/10).

Ze względu na nadzwyczajny charakter tego środka prawnego oraz jego

funkcję, skarga musi spełniać wysokie wymagania formalne, które podzielić należy

na wymogi stawiane pismu procesowemu (art. 4245 § 2 k.p.c.), których ewentualne

wadliwości podlegają naprawieniu oraz wymogi konstrukcyjne skargi (art. 4245 § 1

k.p.c.), których braki nie podlegają sanacji, lecz powodują obligatoryjne odrzucenie

skargi a limine na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

Skargi te, podobnie jak skargi kasacyjne, podlegają ponadto wstępnej kontroli

Sądu Najwyższego przewidzianej w art. 4249 k.p.c., której celem jest

wyeliminowanie skarg oczywiście bezzasadnych, co do których na pierwszy rzut

oka, bez konieczności wnikliwej analizy prawnej, widoczna jest perspektywa ich

oddalenia.

Wskazane w skardze art. 373 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 i art. 18 ust.

2 u.k.s.c. nie miały wpływu na merytoryczną treść zaskarżonego wyroku. Odnosząc

się zaś do kwestionowanej przez powoda wykładni i zastosowania przez Sąd

Okręgowy, w stanie faktycznym ustalonym w tej sprawie, przytoczonych w

I CNP 69/24

4

rozpatrywanej skardze norm prawa materialnego, a to art. 7 ust. 1 pkt 1 i 3 u.s.g w

zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k, art. 405 k.c. oraz art. 735 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 750

k.c., należy powtórnie odwołać się do przytoczonych wyżej rozważań dotyczących

wąskiego rozumienia bezprawności judykacyjnej, która w tej sprawie zdecydowanie

nie wystąpiła (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 17

listopada 2011 r., III CZP 5/11, OSNC 2012, nr 3, poz. 28; uchwały Sądu

Najwyższego z 24 sierpnia 2017 r., III CZP 20/17, OSNC 2018, nr 6, poz. 56; z 22

listopada 2013 r., III CZP 76/13, OSNC 2014, nr 9, poz. 85, z 30 listopada 2016 r.,

III CZP 74/16, OSNC 2017, nr 7-8, poz. 82).

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że Sąd Okręgowy, po

przeprowadzeniu wywodu prawnego, dotyczącego opisanych wyżej norm prawa

materialnego, po przytoczeniu poglądów prawnych nauki prawa oraz orzecznictwa

sądów administracyjnych, wyjaśnił własne stanowisko prawne, odnoszące się do

wysoce spornej i niejednoznacznie uregulowanej przez ustawodawcę kwestii

charakteru prawnego opłat objętych pozwem oraz kwestii podmiotu uprawnionego

do ustalenia tych opłat. W żadnym razie zatem nie można przypisać temu

orzeczeniu cechy bezprawności (niezgodności z prawem) w przedstawionym wyżej

rozumieniu, polegającej na pogwałceniu jednoznacznie brzmiących norm prawa

materialnego lub widocznej prima facie sprzeczności rozstrzygnięcia z ogólnie

przyjętymi standardami odnoszącymi się do wykładni norm prawnych. Tylko takie

zaś orzeczenie uzasadnia dochodzenie przez skarżącego odszkodowania od

Skarbu Państwa za opisany delikt władzy publicznej (sądowniczej).

Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 4249 k.p.c., zachodzi

wówczas, gdy przywołane podstawy skargi już prima facie wskazują, że nie ma

możliwości ich uwzględnienia, ponieważ nie miały miejsca, albo nie mogły mieć

wpływu na treść prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji. Nie ma zatem

potrzeby prowadzenia szerokiej analizy prawnej i dokonywania pogłębionego

badania trafności zaskarżonego orzeczenia w odniesieniu do zastosowania prawa i

jego wykładni. Ocena zasadności skargi na etapie tak zwanego przedsądu polega

w pewnym stopniu na antycypowaniu roli sądu, który orzekałby merytorycznie co do

skargi po jej przyjęciu do rozpoznania. W sytuacji, w której już z wstępnego oglądu

sprawy wynika, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

I CNP 69/24

5

orzeczenia zostałaby oddalona przez Sąd Najwyższy, należy przyjąć, że jest ona

oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 4249 k.p.c. , co prowadzi do odmowy jej

przyjęcia i nadania jej dalszego biegu (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 9

stycznia 2014 r., I BP 10/13; z 23 kwietnia 2015 r., V CNP 57/14; z 6 kwietnia 2018

r., III CNP 30/17 i z 16 lipca 2025 r., I CNP 35/25).

W tej sytuacji, orzeczono, jak w sentencji (art. 4249 k.p.c.).

(A.D.)

[a.ł]