Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania kary 3 lat wobec A.M.

Wyrokiem z dnia 25 listopada 2025 r. w sprawie V Ka 880/25, Sąd Okręgowy

w Lublinie utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim z dnia

23 czerwca 2025 r., II K 262/20, którym uznano A.M. za winnego popełnienia czynu

z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i skazano m.in. na karę pozbawienia

wolności w wymiarze 3 lat.

We wniesionej kasacji obrońca skazanego podniósł zarzut rażącej obrazy

prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 438

pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., który w jego ocenie winien skutkować uchyleniem

zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu w Lublinie w postępowaniu odwoławczym. Jednocześnie skarżący

wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

II KK 314/26

2

Wniosek obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie jest

zasadny.

W obecnym stanie prawnym w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może

wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego

wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji (art. 532 § 1 k.p.k.) Wobec braku

ustawowych warunków zastosowania instytucji wstrzymania wykonania

zaskarżonego orzeczenia, w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone zostało

stanowisko, iż przyczyną, dla której możliwe jest jej zastosowanie są nieodwracalnie

niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie

jest lub ma być wykonane, a wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania

orzeczenia prowadzi do przyjęcia, że jej zastosowanie winno być uzasadnione

okolicznościami szczególnymi i jednoznacznymi.

Sąd Najwyższy nie podziela zapatrywania obrońcy, iż wniosek o wstrzymanie

wykonania zaskarżonego orzeczenia uzasadniony jest tym, że „jego dalsze

wykonywanie powodowałoby nieodwracalne skutki i niepowetowane straty” oraz

istnienia realnego niebezpieczeństwa poniesienia przez skazanego dolegliwości

wynikającej w wykonania prawomocnego wyroku, „której nie powinien doznać wobec

zasadności wniesionej kasacji.”

Dokonując na obecnym etapie kontroli kasacji Sąd Najwyższy nie znajduje

podstaw do uznania podniesionych w niej zarzutów za na tyle oczywiste,

jednoznaczne i świadczące o zasadności nadzwyczajnego środka zaskarżenia, a

tym samym o konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku, aby prowadziłby do

wniosku, że wykonanie orzeczonej wobec skazanego A.M. kary pozbawienia

wolności rodziłoby nieodwracalne i zbyt poważne dla niego następstwa.

Przeprowadzona na tym etapie analiza nie przesądza o ostatecznym kierunku

rozstrzygnięcia sprawy, które musi być poprzedzone pogłębioną oceną

podniesionych zarzutów kasacyjnych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

[r.g.]

II KK 314/26

3