Powódka w sporze o zapłatę z M. S. nie uzyskała stwierdzenia niezgodności wyroku

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest

wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części (pkt 1),

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie (pkt 2), wskazanie przepisu prawa,

z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt 3), uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy

(pkt 4), wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5) oraz wniosek o stwierdzenie

niezgodności wyroku z prawem (pkt 6).

I CNP 92/24

2

W judykaturze przyjmuje się, że wszystkie wymogi skargi wymienione w art.

4245 § 1 k.p.c. muszą być spełnione, aby pismo strony mogło być uznane za

skargę (zob. postanowienie SN z 13 listopada 2007 r., III CNP 78/07, nie publ.).

Brak któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych skargi jest brakiem istotnym,

nieusuwalnym w postępowaniu naprawczym i powoduje jej odrzucenie a limine

(zob. np. postanowienie SN z 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05, nie publ.).

Przedstawiona skarga przedmiotowym wymogom nie odpowiada, a jej wady

mają charakter nieusuwalny. Skarga nie spełnia bowiem wymagań określonych w

art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie

wyroku, którego skarga dotyczy, polega na przedstawieniu wyodrębnionego

wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas

jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego z

prawem (zob. m. in. postanowienia SN: z 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC

2006, nr 7 - 8, poz. 141; z 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ.; z 11 sierpnia

2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16). Skarżący powinien przy tym

przedstawić dowody lub inne środki uwiarygodniające jego twierdzenie (zob. m.in.

postanowienia SN: z 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, nie publ.; z 23 marca 2006 r.,

IV CNP 23/06, Biuletyn SN 2006, nr 6, s. 8).

Tak rozumianego obowiązku skarżąca nie spełniła. […]

Należy podkreślić, że okoliczność, iż wydano orzeczenie niekorzystne dla

strony, nieuwzględniające jej żądania lub zajętego w sprawie stanowiska, nie jest

równoznaczne z poniesieniem szkody w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c.

Nieuzyskanie przez stronę w postępowaniu sądowym oczekiwanej ochrony prawnej

nie zawsze musi prowadzić do powstania uszczerbku majątkowego. Poniesienie

takiego uszczerbku w związku z nieuwzględnieniem roszczenia strona powinna

wykazać, czego skarżąca nie uczyniła, formułując jedynie własne twierdzenia na

ten temat, bez przedstawienia stosownych dowodów czy ich surogatów (zob. np.

postanowienia SN: z 29 czerwca 2016 r., IV CNP 2/16, nie publ.; z 5 grudnia 2016

r., I CNP 15/16, nie publ.).

I CNP 92/24

3

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., skarżącego obciąża obowiązek

przedstawienia wyczerpującej i przekonywającej analizy prawnej przepisów

dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub

z innych przyczyn nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien wykazać, że od

zaskarżonego wyroku nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego

mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia. Oznacza to obowiązek

przeprowadzenia analizy przepisów dotyczących środków prawnych, których

zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby

odnieść skutku. Skarżący musi "wykazać", a więc nie "wskazać", "przytoczyć", czy

"uwiarygodnić", że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe. Wykazanie w skardze o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega

na ujawnieniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i

niebudzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym

uzasadnieniu (zob. postanowienie SN z 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC

2006, nr 7 - 8, poz. 140).

Skarżąca wykazała, że nie przysługuje jej w niniejszej sprawie skarga

kasacyjna, a jej starania o wniesienie skargi nadzwyczajnej okazały się

bezskuteczne, ale wspominając o tym, iż nie zachodzą podstawy do wniesienia

skargi o wznowienie postępowania zarówno z przyczyn nieważności jak i z

właściwych przyczyn restytucyjnych nie przedstawiła co do tego twierdzenia analizy

prawnej, przy pomocy której wykazałaby tą okoliczność.

Zatem nie można uznać, że przesłanka z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. została

spełniona.

Ze względów wskazanych powyżej Sąd Najwyższy uznał, że skarga nie

spełnia wymagań przewidzianych w art. 4245 k.p.c. i orzekł jak w sentencji (art.

4248 § 1 k.p.c.).

I CNP 92/24

4

Grzegorz Misiurek

(A.T.)

[a.ł]