Zarzut z 2011 r. wysunięty po ośmiu latach. SN nie przyjął skargi w sprawie o dobra osobiste

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten

odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od

orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania

sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w

zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w

skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o

I CSK 1068/25

2

charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod

kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwana M.W.

powołała się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości, wskazując na art. 23, art. 24 i art. 448 k.c.

W świetle utrwalonego stanowiska, w celu uzasadnienia potrzeby wykładni

przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) konieczne jest

wykazanie, że określony przepis prawa lub zespół tych przepisów, mimo że budzi

poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia

wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w judykaturze

w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy

przytoczyć (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r.,

III CSK 104/08 i z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07).

Bliższa analiza wniosku nie pozwalała uznać, by w sprawie zakończonej

zaskarżonym wyrokiem wystąpiła twierdzona przyczyna kasacyjna.

Pozwana, w uzasadnieniu wniosku, stała w istocie na stanowisku, że Sąd

Apelacyjny dokonał błędnej interpretacji art. 23 i 24 k.c. kwalifikując sporną

wypowiedź jako wypowiedź o faktach, która poddaje się ocenie w kategorii prawdy i

fałszu, podczas gdy w przekonaniu pozwanej wypowiedź ta powinna być

traktowana jako ocena. Podkreślenia wymaga jednak, że to, iż w przekonaniu

strony sąd błędnie zinterpretował określony przepis nie oznacza, że wykładnia tego

przepisu budzi wątpliwości o poważnym charakterze, a zatem przekraczającym

typowe trudności interpretacyjne będące immanentnym elementem każdego

procesu sądowego stosowania prawa. Problematyka kwalifikowania określonych

wypowiedzi mogących naruszać godność i dobre imię w kontekście art. 23 k.c. jako

wypowiedzi o faktach bądź wypowiedzi ocennych nie stanowi novum zarówno w

orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i w doktrynie, a osnowa wniosku nie

przekonywała, aby w okolicznościach sprawy powstała na tym tle wątpliwość

wymagająca kolejnej wypowiedzi Sądu Najwyższego, z uwzględnieniem

publicznoprawnych, ponadindywidualnych celów skargi kasacyjnej.

I CSK 1068/25

3

Uzupełniająco należało zauważyć, że okoliczność, iż podłożem wypowiedzi

są własne, subiektywne przekonania i interpretacje jej autora, nie oznacza, że

wypowiedź taka nie odnosi się do faktów i nie może poddawać się kwalifikacji w

kategoriach prawdy i fałszu. Z wiążących Sąd Najwyższy ustaleń faktycznych (art.

39813 § 2 k.p.c.) wynikało ponadto, że pozwana odwołała się po upływie 8 lat do

sytuacji, która miała miejsce w roku 2011, interpretując ją w niekorzystny dla

powoda sposób i formułując na jej tle poważny zarzut w reakcji na zwrócenie przez

powoda uwagi na ryzyko konfliktu interesów po stronie kilku pracowników, we tym

pozwanej; postępowanie pozwanej miało zatem odwetowy charakter, a

zastrzeżenia powoda w zakresie konfliktu interesów ostatecznie okazały się

zasadne.

Potrzeby wykładni art. 23 i 24 k.c. nie uzasadniały również dalsze wywody

wniosku, odwołujące się do związku przyczynowego. Z rozważań Sądów meriti nie

wynikało, aby analizując zakres krzywdy powoda bazowały one na relacji typu sine

qua non, o czym nie świadczy fakt, że Sądy te wzięły pod uwagę następstwa

zarzutu sformułowanego wobec powoda w relacji pracowniczej, w tym utratę pracy i

wszczęcie postępowania karnego.

Należało tym samym odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł,

jak w sentencji.

Paweł Grzegorczyk

(K.G.)

[SOP]