SN odmówił przyjęcia kasacji osadzonego w sporze o zapłatę z Zakładem Karnym

I CSK 1149/25

2

Powód R.R., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego we

Wrocławiu z 18 października 2024 r. wydanego w sprawie przeciwko Skarbowi

Państwa

–

Zakładowi

Karnemu

w

S.

w

sprawie

o zapłatę.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący podniósł,

że jest oczywiście uzasadniona wobec naruszenia przepisów prawa materialnego,

tj. art. 23 i 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c. oraz art. 30 i 47 Konstytucji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego

prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –

w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na

uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.

Przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest jej oczywista

zasadność, może dotyczyć jedynie przepisów prawa niepodlegających różnej

wykładni i niepozostawiających sądowi swobody oceny. Chodzi przy tym

o wykładnię w oczywisty, dostrzegalny już prima facie sposób sprzeczną z jednolitą

i ugruntowaną wykładnią skonkretyzowanego przepisu, przyjmowaną

w orzecznictwie i nauce prawa (zob. m.in. postanowienia SN: z 21 maja 2025 r.,

I CSK 558/24; z 26 marca 2025 r., I CSK 3537/23; z 30 stycznia 2025 r.,

I CSK 3814/23; z 31 grudnia 2024 r., I CSK 1853/23; z 20 listopada 2024 r.,

I CSK 2892/23; z 14 września 2023 r., I CSK 518/23; z 27 lipca 2023 r.,

I CSK 5328/22).

Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie została spełniona. Powód pod pozorem oczywistej

zasadności w istocie pyta o trafność stanowiska Sądu Okręgowego wyrażonego

I CSK 1149/25

3

w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy. Przedstawił wyłącznie własne

stanowisko, polemizując z niekorzystnym dla niego rozstrzygnięciem Sądu drugiej

instancji.

Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się na temat ochrony dóbr

osobistych osób odbywających karę pozbawienia wolności, w szczególności

z uwzględnieniem wszystkich parametrów, jakie ma spełniać miejsce wykonywania

kary, stopnia uciążliwości czy czasu przebywania w określonych warunkach.

Konieczne jest indywidualne podejście do każdego ocenianego przypadku,

z uwzględnieniem jednak tego, że w odbywanie kary pozbawienia wolności

wpisane są pewne niedogodności, z którymi musi liczyć się osoba, która naruszyła

prawo w stopniu uzasadniającym wymierzenie jej tego rodzaju kary (zob.

postanowienie SN z 19 lutego 2024 r., I CSK 812/23).

Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być

zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Sąd Najwyższy jest

związany dokonanymi przez sądy meriti ustaleniami faktycznymi stanowiącymi

podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Zawarty

w art. 3983 § 3 k.p.c. zakaz oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących

ustalenia faktów lub oceny dowodów oraz związanie Sądu Najwyższego

ustaleniami faktycznymi, stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia,

oznacza niedopuszczalność powoływania się przez skarżącego na wadliwość

wyroku sądu drugiej instancji, polegającą na ustaleniu faktów lub niewłaściwie

przeprowadzonej ocenie dowodów również we wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania.

Skarżący ograniczył się zaledwie do lakonicznych twierdzeń, zgodnie

z którymi został pozbawiony możliwości zakupu wybranych produktów w kantynie,

jak również nie miał odpowiedniej wentylacji w celach mieszkalnych. Sądy meriti

szczegółowo i wyczerpująco odniosły się do poszczególnych okoliczności

podnoszonych przez powoda, wskazując, że wszelkie niedogodności, na które

powoływał się skazany były spowodowane jego wysokimi oczekiwaniami i brakiem

współpracy z jego strony. W konsekwencji nie doszło do naruszenia dóbr

osobistych powoda.

I CSK 1149/25

4

Należy wskazać, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy uznał,

że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania

(art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie

art. 98 k.p.c. w zw. z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii

Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej przy uwzględnieniu § 10 ust. 4 pkt 2

i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności

radców prawnych.

O kosztach pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu orzeczono

stosownie do § 8 pkt 6 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb

Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 87).

Adam Doliwa

(P.H.)

[a.ł]