Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej Gminy K. i obciążył ją kosztami

W związku ze skargą kasacyjną powoda Gminy K. od wyroku Sądu

Okręgowego w Opolu z 25 listopada 2025 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

I CSK 1204/26

2

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych

funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo

jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej

funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której

rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,

skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że

Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie

ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej

indywidualnej sprawie.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na

przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przesłanka ta nie została

spełniona.

Powołanie się na istotne zagadnienie prawne wymaga sformułowania

problemu prawnego i wykazania, że ma on precedensowy charakter oraz

znaczenie dla rozwoju prawa. Problem ten powinien odnosić się do konkretnych

przepisów prawa i zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, a zarazem jego

rozstrzygnięcie powinno mieć znaczenie dla rozpoznawanej sprawy (zob. m.in.

postanowienia SN: z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 10 kwietnia 2014 r., IV CSK

623/13; z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14; z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, i z

6 lutego 2026 r., I CSK 719/25). Zagadnienia sformułowane przez skarżącego nie

spełniają tych kryteriów.

Wskazał on bowiem, że powodem przyjęcia jego skargi kasacyjnej jest

„występowanie istotnego zagadnienia prawnego wymagającego wykładni art. 240

k.c. oraz art. 33 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w relacji do art. 65

k.c., a mianowicie: czy wieloletni brak realizacji celu inwestycyjnego, dla którego

ustanowiono użytkowanie wieczyste, może stanowić korzystanie z gruntu w sposób

I CSK 1204/26

3

oczywiście sprzeczny z jego przeznaczeniem w rozumieniu art. 240 k.c., również

wówczas, gdy umowa nie zawiera wyraźnego terminu realizacji zabudowy, lecz cel

ten został ustalony w drodze wykładni zgodnej z art. 65 k.c.”

Należy przypomnieć, że sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego,

w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinno przybrać postać porównywalną

z formułowaniem zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym

stanowi na przykład art. 390 § 1 k.p.c. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych

wątpliwości, co do określonego przepisu lub zespołu przepisów, albo szerzej

i bardziej ogólnie - wątpliwości co do pewnego uregulowania prawnego.

Z przedstawionych przez stronę wnoszącą skargę argumentów w odniesieniu do

istotnego zagadnienia prawnego musi jednak wynikać, jakie są konkretne problemy

prawne, na czym polegają istotne wątpliwości (na przykład interpretacyjne).

Sformułowane zagadnienie powinno zatem odwoływać się w sposób generalny

i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni,

a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji

i prawa pozytywnego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 18 czerwca 2026 r.,

I PSK 363/26).

Tym wymaganiom strona skarżąca nie sprostała, a zagadnienie prawne

skonstruowane przez skarżącego nie ma waloru abstrakcyjnego, tylko

w rzeczywistości odnosi się do tej, konkretnej sprawy, co nie może mieć wpływu na

rozwój judykatury w tym zakresie. Jednocześnie w uzasadnieniu wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawiono przekonującej

argumentacji, która mogłaby uzasadniać stwierdzenie, że w sprawie występuje

jakiekolwiek zagadnienie prawne. Przekonanie Sądu Najwyższego do przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne

zagadnienie prawne polega wszak na przedstawieniu tego zagadnienia przez jego

sformułowanie z przytoczeniem argumentów prawnych, które prowadzą do

rozbieżnych ocen prawnych. Skarżący winien zatem nie tylko wskazać przepis

prawa (materialnego lub procesowego), którego zagadnienie to dotyczy, ale także

przedstawić pogłębioną argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie

jest istotne, a jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego

rozstrzygnięcia sprawy. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

I CSK 1204/26

4

należy uzasadnić, jakie zagadnienie prawne występuje w sprawie i dlaczego jest

ono istotne, a ponadto wskazać, na czym polegają związane z tym poważne

wątpliwości oraz przedstawić propozycję ich rozstrzygnięcia. Takiego wywodu w

skardze zabrakło.

W konkluzji należy uznać, że postawione przez skarżącego pytanie nie

stanowi przedstawienia istotnego zagadnienia prawnego in abstracto w rozumieniu

art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., lecz jest pytaniem o prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu

drugiej instancji in concreto.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie

art. 98 k.p.c.

M.L.

[SOP]