SN nie przyjął skarg wykonawców i ubezpieczyciela, klient dostanie 5400 zł kosztów

I CSK 125/26

2

W związku ze skargą kasacyjną pozwanego M. sp. z o.o. w L. od wyroku

Sądu Apelacyjnego w L. z 1 sierpnia 2025 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych

funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo

jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej

funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której

rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,

skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że

Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie

ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej

indywidualnej sprawie.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na

przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została

spełniona.

Powołanie się przez autora skargi kasacyjnej na oczywistą zasadność skargi

kasacyjnej zobowiązuje go do przedstawienia wywodu prawnego zmierzającego do

wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub

procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, co daje podstawy do uznania skargi

za oczywiście uzasadnioną, tj. podlegającą uwzględnieniu (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 11 grudnia 2009 r., II PK 223/0; z 3 lutego 2010 r., II PK

304/09; z 7 maja 2010 r., V CSK 459/09). Oczywista zasadność skargi kasacyjnej

zachodzi bowiem wówczas, gdy z samej jej treści wynika w sposób jednoznaczny,

I CSK 125/26

3

że wskazane w skardze podstawy zasługują na uwzględnienie. Oznacza to, że

z argumentów przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, bez

konieczności dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub czynności procesowych

sądu, wynika jaskrawa sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa

niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny

albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym

państwie prawa. O ile bowiem do uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawy

są usprawiedliwione, o tyle do przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędna jest jej

oczywista zasadność w wyżej przedstawionym rozumieniu.

Skarżący zaś wskazał, że oczywista zasadność jego skargi wynika z tego,

że „uchybienia, jakich dopuścił się Sąd Apelacyjny, stanowią rażące naruszenia

prawa materialnego (art. 435 § 1 k.c. w zw. z art. 361 § 1 k.c. oraz art. 362 k.c.),

które są oczywiste i widoczne na pierwszy rzut oka, i prowadzą do fundamentalnie

błędnego rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd Apelacyjny, przyjmując odpowiedzialność pozwanych na zasadzie

ryzyka, dopuścił się rażąco błędnej wykładni art. 435 § 1 k.c. w zw. z art. 361 § 1

k.c., całkowicie ignorując ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące

przerwania adekwatnego związku przyczynowego oraz przesłanki wyłącznej winy

osoby trzeciej.”

Oceniając wynikającą z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłankę oczywistej

zasadności skargi kasacyjnej należy dostrzec, że skarżący powinien uzasadnić tę

oczywistość, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji

Sądu Najwyższego. Nie może więc powoływać się na wadliwość ustaleń

faktycznych, poczynionych przez Sąd drugiej instancji w oparciu o zgromadzony

materiał dowodowy, ani opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę

rozstrzygnięcia.

Tego warunku niniejsza skarga kasacyjna nie spełnia.

Należy przypomnieć, że zgodnie z ustaleniami faktycznymi nieznani sprawcy

przemieścili jeden ze słupów betonowych składowanych na sąsiadującym z drogą

pasie zieleni w taki sposób, że znajdował się on na części jezdni, którą 19 maja

2012 r. poruszał się powód. Działanie to stanowiło bezpośrednią przyczynę

odniesionej przez apelującego szkody majątkowej i niemajątkowej. Nie jest to

I CSK 125/26

4

jednak wystarczające do przyjęcia zaistnienia przesłanki wyłączającej

odpowiedzialność wykonawcy i podwykonawcy prac na zasadach ryzyka. Jeżeli

bowiem podmiot odpowiedzialny z art. 435 § 1 k.c. broni się wykazywaniem, że

szkoda nastąpiła wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, to nadal

przyjmuje się jego odpowiedzialność, gdy udowodnione zostanie, że obok tej

przyczyny działała jeszcze inna przyczyna, która zaszła po jego stronie (por.

dodatkowo wyrok Sądu Najwyższego z 19 lipca 2000 r. II CKN 1123/98).

Zebrany w sprawie materiał dowodowy rzucił natomiast światło na szereg

zaniedbań zarówno po stronię pozwanego M., będącego głównym wykonawcą

robót, jak i podwykonawcy E. Sp. z o.o., dopiero których eliminacja z ciągu

przyczynowego prowadzącego do zdarzenia szkodzącego mogłaby przesądzić o

wyłącznym zawinieniu osób trzecich.

Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, że Sąd dopuścił się „przerwania

adekwatnego związku przyczynowego” oraz pominięcia przesłanki wyłącznej winy

osoby trzeciej.

W konkluzji należało uznać, że na tle kompleksowych rozważań Sądu

Apelacyjnego wywody wniosku nie stwarzały podstawy do przyjęcia, iż skarga

kasacyjna jest zasadna, a tym bardziej by była ona uzasadniona w stopniu

oczywistym i widocznym już prima vista, co zakłada przyczyna kasacyjna określona

w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie

art. 98 k.p.c.

M.L.

[r.g.]