Odsetki od kwoty w CHF jak od złotówek. SN odmówił przyjęcia skargi banku

Powodowie – S. R. i M. Ś. w związku z zawartą z […] S.A. w K.

(poprzednikiem prawnym pozwanego Banku […] Spółka Akcyjna w W.), dnia 30

maja 2006 r. umową kredytu konsolidacyjnego numer nr […], wnieśli, w przypadku

uznania przez sąd, że umowa ta jest ważna, przy czym powinna obowiązywać bez

określonych klauzul denominacyjnych, między innymi, o zasądzenie od pozwanego

I CSK 1443/25

2

na ich rzecz solidarnie kwoty 100.237,62 zł wraz z ustawowymi odsetkami za

opóźnienie liczonymi od dnia 20 grudnia 2019 r. do dnia zapłaty, ewentualnie,

osobno na rzecz każdego z powodów kwot po 50.118,81 zł wraz z ustawowymi

odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 20 grudnia 2019 r. do dnia zapłaty,

ewentualnie, w przypadku uznania, że powyższa umowa kredytu jest nieważna,

wnieśli o zasądzenie od pozwanego solidarnie na ich rzecz kwoty 56.278,53 CHF

wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 20 grudnia 2019 r.

do dnia zapłaty, ewentualnie, w razie nieuwzględnienia przez sąd poglądu w

zakresie występowania solidarności czynnej po stronie powodowej wnieśli o

zasądzenie od pozwanego osobno na rzecz każdego z powodów kwot po 28

139,26 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 20

grudnia 2019 r. do dnia zapłaty. Uzasadniając swoje żądanie powodowie wskazali,

że istotą sporu z tytułu zawarcia umowy kredytu konsolidacyjnego numer nr […],

była okoliczność posłużenia się przez pozwany Bank (przedsiębiorcę) we wzorcu

umownym, inkorporowanym następnie do umowy kredytowej zawartej z powodami,

abuzywnymi klauzulami służącymi do waloryzacji kwoty wpłaconego kredytu

złotowego, do kursów kupna i sprzedaży CHF. W piśmie z 30 listopada 2020 r.

powodowie dokonali modyfikacji powództwa w ten sposób, że w ramach żądania

głównego wnieśli o zasądzenie od pozwanego na ich rzecz kwoty 56.278,53 CHF

wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 20 grudnia 2019 r.

do dnia zapłaty, zaś w ramach żądania ewentualnego wnieśli o zasądzenie od

pozwanego na ich rzecz kwot 146.969,63 zł i 56.278,54 CHF wraz z ustawowymi

odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 20 grudnia 2019 r. do dnia zapłaty.

Kolejnym pismem z 6 sierpnia 2021 r. powodowie zmodyfikowali powództwo w ten

sposób, że wnieśli o zasądzenie od pozwanego na ich rzecz solidarnie (lub łącznie)

kwot 56.278,53 CHF oraz 146.969,63 zł tytułem zwrotu świadczenia

nienależnego, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 21

grudnia 2019 r. do dnia zapłaty.

Pozwany ostatecznie wniósł o oddalenie powództwa, zaprzeczył zarzutom

podnoszonych przez stronę powodową, podtrzymał wnioski wskazane w

odpowiedzi na pozew, również w zakresie powództwa po dokonaniu jego

modyfikacji (rozszerzenia) oraz podtrzymał zarzut przedawnienia roszczenia

I CSK 1443/25

3

powodów.

Wyrokiem z 30 listopada 2022 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku, w

szczególności, zasądził od pozwanego Banku […] - Spółki Akcyjnej w W. łącznie na

rzecz powodów M. Ś. i S. R. kwotę 146.969,63 zł wraz z ustawowymi odsetkami za

opóźnienie liczonymi od dnia 5 lutego 2021 r. do dnia zapłaty (pkt I); zasądził od

pozwanego Banku […] Spółki Akcyjnej w W. łącznie na rzecz powodów M. Ś. i S.

R. kwotę 56.278,53 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od

dnia 30 lipca 2020 r. do dnia zapłaty (pkt II); oddalił powództwo w pozostałym

zakresie (w zakresie dalszych odsetek za opóźnienie), (pkt III). W ocenie Sądu I

instancji kwestionowane przez powodów postanowienia umowne dotyczące

waloryzacji nie odwoływały się do ustalanych w sposób neutralny kursów CHF, czy

obiektywnych, zewnętrznych wskaźników, ewentualnie czynników, na które żadna

ze stron nie ma wpływu. Zasady ustalania kursów zostały, natomiast, przekazane

do wyłącznych uprawnień pozwanego, nie określając bliżej kryteriów ustalania ich

wysokości. W ocenie Sądu Okręgowego, ukształtowanie postanowień umowy

kredytu przez Bank było sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszało

interesy powodów jako konsumentów, przy czym pozwany naruszył zasadę

swobody umów (art. 3531 k.c.), gdyż korzystając ze swojej przewagi kontraktowej

ukształtował treść umowy w taki sposób, że mógł dowolnie określić wysokość

zobowiązań obu stron umowy. W ocenie Sądu I instancji powodowie zawierając

sporną umowę występowali w charakterze konsumentów, a kwestionowane przez

nich postanowienia umowne wypełniały znamiona niedozwolonych postanowień

umownych (art. 3851 k.c.). Ich skutkiem było wyeliminowanie klauzuli

waloryzacyjnej z umowy, która nie może być zastąpiona żadnymi innymi przepisami

czy warunkami umowy, co w efekcie doprowadziło do nieważności umowy, a

żądane przez powodów kwoty zostały ostatecznie zasądzone.

Apelację od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z 30

listopada 2022 r. złożył pozwany zaskarżając go w części, to jest w zakresie pkt.: I,

II i IV. Jako zarzuty apelacji wskazał naruszenie przepisów postępowania tj.: art.

233 § 1 k.p.c., art. 227 w zw. z art. 278 § 1 i art. 2352 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 69 ust.3 pr. bank.; art.3851 § 2 w

I CSK 1443/25

4

zw. z art.189 k.p.c.; art. 3851 § 1 k.c. w zw. z art. 6 ust.1 Dyrektywy 93/13 w zw. z

art. 358 § 2 k.c., art. 3852 k.c.; art. 358 § 2 w zw. z art. 56 i art. 65 k.c.; art. 385 § 1 i

2 k.c. w zw. z art. 358 § 2; art.3 k.c. i art. 6 ust.1 Dyrektywy 93/13; art. 24 i art. 32

ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim; art. 41 ustawy z 28

kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe; art. 3531 k.c.; art. 405 w zw. z art. 410 § 1 i 2

k.c.; art. 409, art. 411 pkt 1,2 i 4 k.c.; art.118 w zw. z art.120 k.c.; art. 455 w zw. z

art. 481 k.c. Na podstawie takich zarzutów i wniosków, szczegółowo

przedstawionych w uzasadnieniu apelacji, pozwany wniósł, między innymi, o

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości,

ewentualnie, o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na apelacje powodowie wnieśli o jej oddalenie.

W ocenie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku apelacja pozwanego jako

bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. W pierwszej

kolejności Sąd odwoławczy w całości podzielił ustalenia faktyczne poczynione

przez Sąd Okręgowy i przyjął je za własne. Zdaniem Sądu Apelacyjnego zarzuty

dotyczące naruszenia przez Sąd Okręgowy art.69 ust. 3 pr. bank. oraz art. 3531 k.c.

były wprawdzie usprawiedliwione, aczkolwiek nie uzasadniały one trafności

zarzutów apelacji, gdyż samodzielną podstawą dla uwzględnienia powództwa był

art. 3851 § 1 k.c. Według Sądu Apelacyjnego, Sąd I instancji, prawidłowo uznał, że

postanowienia dotyczące mechanizmu denominacji w zakresie, w jakim

przewidywały one przeliczanie wypłaconych kwot kredytu i uiszczanych rat według

kursu waluty ustalonego przez Bank w aktualnej Tabeli Kursów miały charakter

niedozwolony co ostatecznie doprowadziło, po ich wyeliminowaniu, do upadku

umowy. W dalszej kolejności Sąd II instancji stwierdził, że powodowie w spełnili na

rzecz pozwanego świadczenie w kwotach zasądzonych, dlatego ich roszczenie na

podstawie art. 410 § 1 k.c. w z. z art. 405 k.c. było uzasadnione. Jako chybiony,

natomiast, Sąd II instancji ocenił zarzut naruszenia art. 481 § 1 w zw. z art. 455 k.c.

Ostatecznie Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem z 24 czerwca 2024 r.

oddalił apelację pozwanego.

I CSK 1443/25

5

Pozwany – Bank […] S.A. w W. - skargą kasacyjną zaskarżył wyrok Sądu

Apelacyjnego w Gdańsku z 24 czerwca 2024 r., w części, to jest odnośnie do pkt I.

skarżonego wyroku oddającego apelację pozwanego – w zakresie zasądzenia na

rzecz strony powodowej roszczenia pieniężnego ponad kwotę 100.237,62 zł wraz z

odsetkami ustawowymi za opóźnienie od tej kwoty oraz w zakresie zasądzenia od

pozwanego na rzecz powodów odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty

56.278,53 CHF; w zakresie zasądzenie od pozwanego na rzecz strony powodowej

całości kosztów postępowania za I instancję; oraz odnośnie do całości pkt II

skarżonego wyroku.

Skargę tę oparł na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego

poprzez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie to jest: art. 405 k.c. w

zw. z art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 455 k.c. poprzez zasądzenia przez Sąd II

instancji kwoty 46.732,01 zł wraz odsetkami ustawowym za opóźnienie od tej kwoty

liczonymi od 5 lutego 2021 r. które było świadczeniem niewymagalnym; art. 455

k.c. w zw. z art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 358 § 2 k.c. poprzez przyjęcie, że od

należności zasądzonej na rzecz strony powodowej w walucie CHF należne są

odsetki ustawowe za opóźnienie obliczane według takiej samej stopy, jak dla

świadczeń w walucie krajowej.

Skarżący wniósł o przyjęcie jego skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi

na występujące istotne zagadnienie prawne (art. 3984 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3989 §

1 pkt 1 k.p.c.) oraz ze względu na potrzebę wykładni przepisów prawnych

wywołujących poważne wątpliwości i rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3984

§ 2 k.p.c. w zw. z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Odnośnie do przesłanki z art. 3989 § 1

pkt 1 k.p.c., skarżący sformułował zagadnienie prawne, dotyczące art. 405 k.c. w

zw. z art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 455 k.c., o następującej treści – „Czy w świetle

powyższych przepisów można uznać za skuteczne postawienie roszczenia w stan

wymagalności poprzez doręczenie pełnomocnikowi procesowemu strony

przeciwnej odpisu pisma procesowego zawierającego żądanie zasądzenia

roszczenia, w sytuacji, gdy pełnomocnik procesowy nie posiada umocowania do

odbioru oświadczeń materialnoprawnych, czy też do powstania wymagalności

roszczenia konieczne jest uprzednie wezwanie dłużnika bezpośrednio do

I CSK 1443/25

6

spełnienia świadczenia, zaś doręczenie odpisu pisma procesowego zawierającego

żądanie zasądzenia świadczenia, w szczególności pisma zawierającego zmianę

powództwa w toku postępowania, wyłącznie pełnomocnikowi procesowemu

dłużnika nie czyni dochodzonego roszczenia wymagalnym?”. W ocenie skarżącego

pojęcie wymagalności nie zostało w prawie zdefiniowane. Zarówno w

orzecznictwie, jak i piśmiennictwie pojęcie to bywa rozumiane różnie, przy czym

różnice dotyczą powiązania tego pojęcia z terminem spełnienia świadczenia. Nadto

skarżący tytułem wykazania powołanej przyczyny kasacyjnej zaprezentował

wywód, którym odniósł się do wybranych elementów stanu faktycznego sprawy

oraz powołał określone orzeczenia sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego.

Zwrócił uwagę, że w realiach sprawy pełnomocnik procesowy Banku nie był

uprawniony do odbioru oświadczeń materialnoprawnych. Co do przesłanki z art.

3989 § 1 pkt 2 k.p.c., w ocenie skarżącego istniała potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w praktyce

sądów powszechnych tzn.: art. 455 k.c. w zw. z art. 481 §1 k.c. w zw. z art. 358 § 2

k.c. w zakresie możliwości orzekania przez sądy powszechne odsetek ustawowych

za opóźnienie w rozumieniu art. 481 § 2 k.c. w sytuacji zasądzenia od banku na

rzecz kredytobiorcy świadczenia wyrażonego w walucie obcej. Wobec

dostrzeżonych przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie sądów

powszechnych powinny one zostać rozstrzygnięte, zaś Sąd Najwyższy, jak

stwierdził skarżący, powinien udzielić odpowiedzi na pytanie, czy do odsetek za

opóźnienie od należności wyrażonych w walutach obcych można stosować art. 481

§ 2 k.c. czy też odsetki te powinny być określane w inny, a jeśli tak to jaki sposób.

We wnioskach skarżący domagał się, w szczególności, uchylenia

zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w zaskarżonym zakresie i

przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi w innym składzie,

ewentualnie, uchylenia zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonym zakresie i

rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, poprzez zmianę wyroku Sądu Okręgowego w

Gdańsku z 30 listopada 2022 r. i oddalenie powództwa w skarżonym zakresie

również co do kwoty 46.732,01 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od tej

kwoty od dnia 5 lutego 2021 r. do dnia zapłaty, oraz o oddalenie powództwa w

zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 56.278,53 CHF od dnia 30

I CSK 1443/25

7

lipca 2020 r. do dnia zapłaty jak również poprzez zmianę rozstrzygnięcia co do

kosztów procesu poprzez ich stosowne rozliczenie pomiędzy stronami.

W odpowiedziach na skargę pozwanego, powodowie (każdy z osobna)

domagali się wydania przez Sąd Najwyższy postanowienia o odmowie przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania; orzeczenia o kosztach postępowania

kasacyjnego, w tym zasądzenia od pozwanego na rzecz strony przeciwnej kosztów

postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm

przepisanych; a w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, wnieśli,

zaś, o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i orzeczenie o kosztach postępowania

kasacyjnego, w tym zasądzenie od pozwanego na rzecz strony przeciwnej kosztów

postępowania kasacyjnego, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według

norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest

uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje

publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta

do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje

sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W

judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego

Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji

zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności

kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę

postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu

I CSK 1443/25

8

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00,

OSNC 2001, Nr 4, poz. 53).

Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu

publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego

w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4

lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

Skarżący powołał się w skardze kasacyjnej na przesłanki określone w art.

3989 § 1 pkt 1, 2 k.p.c., lecz żadna z nich nie wystąpiła.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przedstawienie

okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na

przesłankę istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) polega na

sformułowaniu tego zagadnienia, wskazaniu przepisu, na tle którego ono powstało i

przedstawieniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi przy tym

chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które

zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej oraz innych

podobnych spraw (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 10 maja 2001 r., II CZ

35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11, z 11 stycznia 2002, III CKN 570/01, OSNC 2002,

nr 12, poz. 151, z 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, nie publ. i z 15 czerwca 2016

r., V CSK 4/16, nie publ.).

Stanowisko co do dopuszczalności kwalifikowania pism procesowych jako

zawierających również oświadczenia woli o skutkach prawno-materialnych, należy

uznać za ugruntowane w orzecznictwie, przy czym, co oczywiste, nie dotyczy to

tych czynności materialnoprawnych, dla których zastrzeżona została forma

szczególna pod rygorem nieważności. W uchwale z dnia 11 września 1997 r., III

CZP 39/97 (OSNC 1997, nr 12, poz. 191), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że

wypowiedzenie najmu lokalu mieszkalnego może nastąpić również przez

doręczenie najemcy wniesionego przez pełnomocnika procesowego pozwu o

opróżnienie tego lokalu. W innym judykacie, Sąd Najwyższy stwierdził, że

wprawdzie przewidziany w art. 91 k.p.c. zakres umocowania z mocy ustawy nie

uprawnia pełnomocnika procesowego do złożenia materialnoprawnego

oświadczenia o potrąceniu, to jednak oświadczenie woli mocodawcy o udzieleniu

I CSK 1443/25

9

pełnomocnictwa do złożenia takiego oświadczenia może być złożone w sposób

dorozumiany (por. wyrok z dnia 20 października 2004 r., I CKN 204/04, OSNC

2005, nr 10, poz. 176).

Wezwanie dłużnika do wykonania zobowiązania, jeżeli termin spełnienia

świadczenia nie był oznaczony ani nie wynikał z właściwości tego zobowiązania,

jest kwalifikowane jako czyn połączony z przejawem woli i wywiera skutek prawny

w postaci obowiązku niezwłocznego spełnienia świadczenia, czyli wymagalność

wierzytelności. Wprawdzie w stanie faktycznym niniejszej sprawy chodzi o ocenę

umocowanie pełnomocnika procesowego pozwanego do odbioru wezwania

(zawartego w pozwie oraz w piśmie procesowym powodów obejmującym

rozszerzenie powództwa) do zapłaty, ale na podstawie okoliczności tej sprawy i

zachowania się pełnomocnika pozwanego po otrzymaniu odpisu pozwu i odpisu

pisma rozszerzającego powództwo, możliwe jest przyjęcie, że wezwanie to doszło

do mocodawcy pozwanego, w taki sposób, że mógł się z nim zapoznać (art. 61

k.c.). Niezależnie od tego można też przyjąć, że w tym zakresie pełnomocnikowi

pozwanego zostało udzielone umocowania w drodze czynności konkludentnych.

Wszak pełnomocnik pozwanego zajął merytoryczne stanowisko odnośnie do żądań

zawartych w pozwie i w piśmie procesowym i nie powoływał się na brak

umocowania w tym zakresie (tj. co do odbioru wezwania do zapłaty) (k. 131, 259,

295, 298, 304 i n.) ani też nie składał zastrzeżeń w trybie art. 162 k.p.c.

Potwierdzeniem takiej oceny jest także treść pisma procesowego pełnomocnika

pozwanego z 14 września 2021 r. (k. 349 - 350), które stanowiło odpowiedź na

kolejną modyfikację powództwa (k. 335-338). Na ewentualne naruszenia prawa w

tej materii pozwany nie powoływał się również w apelacji (k. 416 i n.); treść zarzutu

nr 16 (k. 420) kontestującego wymagalność roszczenia powodów w CHF nie

dotyczy jednak braku umocowania do odbioru wezwania do zapłaty zawartego w

rozszerzonym powództwie. W tej sytuacji trudno przyjąć, aby pełnomocnik

powodów nie informował mocodawcy o treści pisma procesowego z 30 listopada

2020 r. oraz z 6 sierpnia 2021 r.

W konsekwencji brak podstaw do przyjęcia, że w sprawie rzeczywiście

występuje istotne zagadnienie prawne w znaczeniu opisanej wyżej przesłanki

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

I CSK 1443/25

10

Z kolei oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym,

że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że

określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się

wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez

skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub

podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ., z 26 czerwca 2015 r.,

III CSK 77/15, nie publ. i z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, nie publ.).

W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazuje się,

że w razie stwierdzenia nieważności umowy kredytowej zawartej przez

przedsiębiorcę z konsumentem, konsument jest uprawniony do domagania się od

przedsiębiorcy zwrotu świadczeń spełnionych przez konsumenta w wykonaniu tej

umowy oraz odsetek za opóźnienie od momentu upływu terminu nałożonego na

danego przedsiębiorcę do wykonania tego zobowiązania, po tym jak przedsiębiorca

ten otrzyma wezwanie do zwrotu tego świadczenia (zob. wyrok z 14 grudnia 2023

r., C – 28/22), przy czym powstanie stanu wymagalności roszczenia o zwrot

świadczenia spełnionego w wykonaniu nieważnej umowy oraz stanu opóźnienia w

realizacji tego roszczenia przez zobowiązanego, nie jest uzależnione od stanowiska

konsumenta co do braku jego zgody na dalsze obowiązywanie umowy zawierającej

klauzule abuzywne (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 7

grudnia 2023 r., C - 140/22).

Jeśli zaś chodzi o problematykę związaną z zastosowaniem stopy

procentowej odsetkowej przy zwrocie świadczeń spełnionych - w wykonaniu

nieważnej umowy - w CHF, to nie ulega wątpliwości, że w sprawie znajduje

zastosowanie polskie prawo cywilne materialne, a zatem i art. 481 k.c., który nie

różnicuje wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie w zależności od waluty, w

jakiej została zasądzona należność główna (lege non distinguente nec nostrum est

distinguere). Nie ma zatem uzasadnionych podstaw do redukcji orzeczonej przez

Sądy meriti stopy odsetkowej, względnie do zastosowania stopy odsetkowej

obowiązującej w kraju pochodzenia waluty obcej, w której zostało zasądzone

świadczenie główne.

I CSK 1443/25

11

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i

3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c. i art. 398²¹ k.p.c., w zakresie

zaś odsetek, opierając się na art. 98 § 11 k.p.c. w zw. z art. 19 ust. 1 i art. 31

ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego

oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 614) oraz przy uwzględnieniu § 2a

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 sierpnia 2014 r. w sprawie

określenia brzmienia klauzuli wykonalności (jedn. tekst: Dz. U. z 2021 r., poz.

2324). Zasądzone koszty obejmują wynagrodzenie za zastępstwo procesowe

ustalone według stawki minimalnej (§ 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie - jedn. tekst: Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.).

[PG]

[a.ł]