Spór spółki I. z Muzeum o zapłatę. Skarga kasacyjna muzeum odrzucona

I CSK 1530/26

2

Wyrokiem z 10 grudnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Krakowie oddalił apelację

pozwanego Muzeum […] w K. (pkt I) oraz zasądził od pozwanego na rzecz powoda

I. sp. z o.o. w K. koszty procesu (pkt II).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pozwany, wnosząc

o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Krakowie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna pozwanego podlegała odrzuceniu z uwagi na nieusuwalne

braki konstrukcyjne.

Zgodnie art. 3984 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać m.in.

oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono

zaskarżone w całości czy w części (pkt 1), jak również przytoczenie podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienie (pkt 2). Elementy te mają dla skargi charakter

konstrukcyjny, a ich brak nie podlega usunięciu. Wniosek powyższy wynika

z porównania treści art. 3986 § 2 in medio k.p.c. i art. 3986 § 1 k.p.c. Tylko drugi z ww.

przepisów przewiduje sanowanie określonych braków skargi kasacyjnej; nie dotyczy

to jednak braków odnoszących się do wymienionych na wstępie elementów

konstrukcyjnych (zob. np. postanowienie SN z 29 października 2021 r., V CSK

31/21).

Elementy wymienione w art. 3984 § 1 k.p.c. stanowią istotę konstrukcyjną tego

środka zaskarżenia i dopiero ich prawidłowe skonstruowanie pozwala uznać dane

pismo za odpowiednio skomponowaną skargę kasacyjną. Skarga ta wnoszona jest

bowiem od orzeczenia cechującego się walorem prawomocności, wobec czego,

niezależnie od ogólnych zasad skargowości i dyspozycyjności, skarżący powinien

w pełni precyzyjny sposób określić granice możliwej ingerencji Sądu Najwyższego

w orzeczenie, od którego wywiedziona jest skarga kasacyjna.

Po pierwsze, skarżący nie określił zakresu zaskarżenia orzeczenia, od którego

wywiódł skargę kasacyjną, wskazał on bowiem, iż zaskarża wyrok Sądu Okręgowego

w Krakowie, nie wskazując, w jakim zakresie. Nie ma możliwości rozpoznania skargi

kasacyjnej bez wskazania zakresu zaskarżenia. Rolą Sądu Najwyższego nie jest

bowiem precyzowanie za stronę zakresu zaskarżenia, np. domniemując zakres

I CSK 1530/26

3

zaskarżenia z innych elementów skargi kasacyjnej.

Po drugie, skarżący co prawda przytoczył podstawy kasacyjne, ale zaniechał

ich uzasadnienia. Pozwany bowiem w przeważającej mierze skupił się na kwestii

uzasadnienia oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, pomijając również fakt, iż

wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie (art. 3984 § 2 k.p.c.)

podlegają rozpoznaniu na etapie tzw. przedsądu, natomiast przytoczone podstawy

kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi kasacyjnej

do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy

muszą być więc przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione

i uzasadnione. W skardze kasacyjne powyższe wytyczne nie zostały uwzględnione.

Skarga kasacyjna – jako obarczona nieusuwalnymi brakami konstrukcyjnymi

– powinna była podlegać odrzuceniu przez Sąd Okręgowy na

podstawie art. 3986 § 2 w zw. z art. 3984 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Wobec nieodrzucenia jej

przez Sąd drugiej instancji podlegała ona odrzuceniu przez Sąd Najwyższy

na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,

11 i 3 w zw. z art. 99 w zw. z art. 981 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c.,

z uwzględnieniem § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych.

[P.L.]

[a.ł]