Miasto G. kwestionowało VAT w ofercie. Sąd Najwyższy odmówił kasacji

Wyrokiem z 31 sierpnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim

zasądził od Miasta G. na rzecz W. w G. 140.608 zł wraz z ustawowymi odsetkami

za opóźnienie od dnia 8 maja 2021 r. do dnia zapłaty (pkt 1) i orzekł o kosztach

postępowania (pkt 2 i 3).

Wyrokiem z 27 grudnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie oddalił apelację

pozwanego i orzekł o kosztach postępowania.

I CSK 1735/25

2

Pozwany wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu

Apelacyjnego w całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

powołał się na potrzebę wykładni przepisów podatkowych (art. 17 ustawy o podatku

od towarów i usług; dalej: u.p.t.u.) i reguł równego traktowania wykonawców

(art. 7 p.z.p.) w kontekście transakcji z udziałem podmiotów zagranicznych oraz

rozliczeń VAT w postępowaniach o zamówienie publiczne.

W odpowiedzi powódka wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego

według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając

na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do

zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia

prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne.

Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych

sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga

kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie

wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania

jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem

rozbieżnej wykładni w judykaturze sądowej i na czym rozbieżność ta polega, co

wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie

zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa,

zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego,

I CSK 1735/25

3

z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny

i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,

podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1

pkt 1 k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego

wykładnią prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego (postanowienia Sądu

Najwyższego: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 29 lipca 2015 r.,

I CSK 980/14; z 19 czerwca 2018 r., IV CSK 56/18).

Bliższa analiza skargi kasacyjnej wykazała, że w sprawie nie zachodzi

przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., ponieważ wywód skarżącego został oparty

na hipotetycznych założeniach. Zgodnie z zasadami rządzącymi postępowaniem

kasacyjnym, Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi

podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 in fine k.p.c.), a podstawą skargi

kasacyjnej – nawet pośrednio – nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów

i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.). Jak wynika z dokonanych w sprawie ustaleń,

w dacie składania oferty oferent był zwolniony z podatku od towarów i usług, co

potwierdził Naczelnik Urzędu Skarbowego w postępowaniu zainicjowanym przez

pozwanego. Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie stwierdzając, że

wskazane przez pozwanego transakcje zostały błędnie uznane za import usług,

albowiem miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami jest

miejsce ich położenia, a mając na uwadze, że podatnik nie przekroczył w 2018 r.

limitu obrotu obligującego go do rejestracji jako podatnika VAT czynnego, możliwe

było uznanie spornych transakcji za zwolnionych z podatku. Wspólnota

mieszkaniowa nie poniosła zatem kosztów tego podatku. W konsekwencji nie było

podstaw do przyjęcia, że w okolicznościach sprawy do kwoty wynagrodzenia

wykonawcy należało jeszcze doliczyć podatek VAT, a rozstrzygnięcie organu

skarbowego potwierdza jedynie, że zastrzeżenia w tej kwestii były bezzasadne.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1,

11 i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w zw. z § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2

I CSK 1735/25

4

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie.

Agnieszka Jurkowska-Chocyk

A.G.

[a.ł]