Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej banku i zasądził od niego 5400 zł kosztów

Pozwem z 8 września 2021 r. skierowanym przeciwko S. S.A. w W. (obecnie

E. S.A. w W. - KRS nr […]), powodowie – P. K. i A. K. wnieśli o ustalenie nieistnienia

stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu na cele mieszkaniowe […] nr […]

z 4 czerwca 2008 r. zawartej pomiędzy powodami, a K. S.A. w W. (poprzednikiem

prawnym pozwanego S. S.A. z siedzibą w W.) oraz o zasądzenie od pozwanego

solidarnie na rzecz powodów kwoty 204.625,41 zł z odsetkami ustawowymi za

opóźnienie od 13 lipca 2021 r. do dnia zapłaty. Na wypadek oddalenia powyższego

żądania, powodowie zgłosili roszczenie ewentualne. Pismem z 2 lutego 2022 r.,

powodowie oświadczyli, że skutki ustalenia faktu, iż zawarta przez nich z Bankiem

umowa kredytu była nieważna, są dla nich zrozumiale i konsekwencje te akceptują.

Pozwany, w odpowiedzi na pozew wniósł, w szczególności, o oddalenie

powództwa podnosząc zarzut potrącenia wierzytelności powodów o zapłatę

dochodzonej w niniejszej sprawie kwoty z wzajemną wierzytelnością pozwanego o

zwrot kwoty udzielonego powodom kredytu, to jest kwoty 228.861 zł. Jako

ewentualny, to jest w przypadku nieuwzględnienia powyższego zarzutu, pozwany

podniósł zarzut zatrzymania kwoty 228.861 zł stanowiącej roszczenie pozwanego w

stosunku do powodów o zwrot kwoty udzielonego powodom kredytu oraz kwoty

82.011.56 zł odpowiadającej roszczeniu pozwanego o zwrot tzw. wynagrodzenia

korzystania z kapitału, czyli łącznie kwoty 310.872,56 zł.

Co do okoliczności stanu faktycznego sprawy należało odnotować, że 4

czerwca 2008 r., powodowie, działając jako konsumenci, zawarli z poprzednikiem

prawnym pozwanego, tj. K. S.A. z siedzibą w W. (kredytodawcą), umowę kredytu na

cele mieszkaniowe […] Nr […]. Powodowie są małżeństwem, a w ich związku

obowiązuje ustrój wspólności majątkowej. Kredyt nie był związany z działalnością

gospodarczą.

Wskutek dokonanych przez pozwanego przekształceń podmiotowych, tj.

połączenia K. S.A. w W. z B. S.A. z siedzibą we W., pozwany Bank S. stał się

następcą prawnym K. S.A. w W.

Wyrokiem z 26 stycznia 2023 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, w

I CSK 1984/26

3

szczególności, ustalił nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu

na cele mieszkaniowe […] Nr […] zawartej w dniu 4 czerwca 2008 roku pomiędzy

powodami, a poprzednikiem prawnym pozwanego – K. S.A. z siedzibą w W. (pkt I);

zasądził od pozwanego na rzecz powodów kwotę 204.625,41 zł wraz z odsetkami

ustawowymi za opóźnienie od dnia 20 września 2022 roku do dnia zapłaty (pkt II);

oddalił powództwo w pozostałej części (pkt III).

Apelację od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie wniósł

pozwany zaskarżając go w części, tj. co do pkt I, II i IV, formułując rozbudowane

zarzuty w zakresie naruszeń zarówno prawa procesowego - art. 233 § 1 k.p.c.; art.

2352 § 1 pkt 2 k.p.c., art. 227 k.p.c., art. 232 k.p.c.; art. 2352 § 1 pkt 3 i 5 k.p.c. art.

227 k.p.c., art. 232 k.p.c. i 278 § 1 k.p.c.; art. 92 k.p.c. w zw. z art. 97 § 1 k.p.c. oraz

art. 165 § 2 k.p.c., jak też zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego – art.

69 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Prawo bankowe w zw. z art. 111

ust.1 pkt 4 Prawa bankowego i w zw. z 3531 k.c., art. 3581 § 2 k.c., art. 65 § 1 i 2 k.c.;

art. 3851 § 1 k.c.; art. 3851 § 1 i § 3 k.c., art. 3852 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy

93/13; art. 3851 § 1 i 2 k.c.; art. 4 w zw. z art. 1 ust. 1 lit. a) i lit. b) ustawy z dnia 29

lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw w zw.

z art. 316 § 1 k.p.c.; art. 3851 § 2 k.c. w zw. z art. 56 k.c., 354 § 1 k.c. i w zw. z art. 6

ust. 1 Dyrektywy 93/13; art. 3851 § 2 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13 w zw.

z art. 65 § 1 i 2 k.c. oraz art. 358 § 2 i 3 k.c. oraz art. 24 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27

sierpnia 1997 roku o Narodowym Banku Polskim oraz art. L ustawy z dnia 23 kwietnia

1964 r. - przepisy wprowadzające kodeks cywilny oraz art. 69 ust. 3 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 roku - Prawo bankowe; art. 455 k.c.; art. 405 k.c. w zw. z art. 410

k.c.; art. 498 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 499 k.c.; art. 498 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 499 k.c.

w zw. z art. 2031 § 1 k.p.c.; art. 734 § 2 k.c. oraz art. 65 § 1 k.c.; art. 496 k.c. w zw. z

art. 497 k.c. i w konsekwencji wnosząc o zmianę wyroku Sądu Okręgowego w

Warszawie z 26 stycznia 2023 r. w zaskarżonym zakresie poprzez oddalenie

powództwa w całości. Ponadto w razie ziszczenia się ewentualnej okoliczności

unieważnienia przez Sąd II instancji spornej umowy kredytu - pozwany podtrzymał

zarzut potrącenia wierzytelności powoda o zapłatę dochodzonej w przedmiotowej

sprawie kwoty z wzajemną wierzytelnością pozwanego o zwrot kwoty udzielonego

powodowi kredytu, to jest kwoty 228.861 zł oraz jednocześnie w przypadku

unieważnienia przez Sąd II instancji umowy kredytu oraz nieuwzględnienia przez ten

Sąd z jakiegokolwiek powodu zarzutu potrącenia, pozwany podtrzymał/ponowił

I CSK 1984/26

4

zarzut zatrzymania kwoty 228.861,00 zł stanowiącej roszczenie pozwanego w

stosunku do powoda o zwrot kwoty udzielonego powodowi kredytu oraz kwoty

82.011,56 zł stanowiącej roszczenie pozwanego o zwrot tzw. wynagrodzenia z tytułu

korzystania z kapitału, czyli łącznie kwoty 310.872,56 zł. W razie, zaś, uwzględnienia

podniesionego przez stronę pozwaną prawa zatrzymania, skarżący wniósł o

uwzględnienie w prospektywnie zapadłym wyroku podniesionego zarzutu

zatrzymania poprzez poczynienie stosownej o nim adnotacji w sentencji orzeczenia

wraz z zastrzeżeniem, że odsetki za opóźnienie są należne powodom od momentu

zaoferowania zwrotu świadczenia przez stronę powodową.

W ocenie Sądu Apelacyjnego w Warszawie apelacja pozwanego była

bezzasadna. Wśród wielowątkowych rozważań Sąd odwoławczy, w szczególności,

podzielił rozważania prawne Sądu I instancji, które wskazywały na spełnienie

przesłanek, o których mowa w art. 3851 § 1 k.c. oraz stanowisko, że po

wyeliminowaniu z zakwestionowanej przez powodów postanowień niedozwolonych

brak było możliwości utrzymania tej umowy w mocy. W ocenie Sądu Apelacyjnego

umowa kredytu indeksowanego czy denominowanego do waluty obcej mieści się w

konstrukcji ogólnej umowy kredytu bankowego, mając swoje źródło w zasadzie

swobody umów. W rozpatrywanym zakresie - tj. w zakresie naruszeń właściwości

(natury) stosunku prawnego, które spełniają przesłanki określone w art. 3851 i n. k.c.

- reżim niedozwolonych postanowień umownych wyłącza zastosowanie art. 58 § 1

k.c. w zw. z art. 3531 k.c. i art. 58 § 2 k.c., co jednak nie oznaczało, że skutkiem

stwierdzenia abuzywności postanowienia umownego nie może być nieważność

obejmującej je umowy. Podstawę nieważności umowy, której utrzymanie bez

abuzywnej części jest niemożliwe, stanowi art. 58 k.c. Wprawdzie, jak zważył Sąd II

instancji, możliwość dalszego obowiązywania czynności prawnej (choćby ze względu

na istnienie jej elementów koniecznych) nie została wskazana w art. 58 k.c. jako

odrębna przesłanka jej utrzymania w razie częściowej sprzeczności z prawem - mimo

to jest ona powszechnie akceptowana. W dalszej kolejności Sąd II instancji

stwierdził, że Sąd Okręgowy w Warszawie prawidłowo ustalił, że powodowie

(zawierając sporną umowę) posiadali status konsumenta w rozumieniu art. 221 k.c.,

czego pozwany w apelacji nie kwestionował. Jak stwierdził dalej Sąd II instancji

powodowie nie byli ostatecznie w stanie w każdej chwili samodzielnie ustalić, jaki jest

kurs wymiany waluty obcej (CHF) stosowany przez przedsiębiorcę (Bank). Zawarte

w spornej umowie kredytu indeksowanego do CHF postanowienia indeksacyjne

I CSK 1984/26

5

stanowiące główne świadczenia stron umowy, należało uznać za abuzywne w

całości, a więc nie tylko klauzule kursowe (spreadowe), ale także klauzule ryzyka

walutowego. Powodowie, świadomi skutków prawnych zastosowania sankcji

nieważności umowy odmówili sanowania niedozwolonych postanowień umownych,

a Dyrektywa nr 93/13 umożliwiała Sądowi rozpoznającemu sprawę uwzględnienie

żądania stwierdzenia nieważności umowy opartego na nieuczciwym charakterze

warunku, jeżeli zostanie stwierdzone, że warunek ten jest nieuczciwy i że umowa nie

może dalej obowiązywać bez takiego warunku. Pozwany, jak zauważył Sąd

odwoławczy, nie zakwestionował w apelacji, że powodowie w wykonaniu spornej

umowy spełnili na rzecz Banku świadczenie pieniężne w wysokości 204 625.41 zł.

Sąd Okręgowy zasądził tę kwotę od pozwanego na rzecz powodów wraz z odsetkami

ustawowymi za opóźnienie od dnia 20 września 2022 r. Następnie Sąd II instancji

przesądził, że nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 455 k.c. oraz podzielił też

stanowisko Sądu Okręgowego o braku podstaw do uwzględnienia zgłoszonego

przez pozwanego zarzutu zatrzymania. Za bezprzedmiotowe, zaś, Sąd Apelacyjny

uznał szczegółowe odnoszenie się do pozostałych podniesionych w apelacji

zarzutów.

Ostatecznie wyrokiem z 14 stycznia 2026 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, w

szczególności, oddalił apelację pozwanego.

Pozwany – E. S.A. z siedzibą w W., skargą kasacyjną zaskarżył powyższy

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2026 r. w całości.

Skargę tę oparł na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:

art. 3851 § 1 k.c.; art. 3851 § 1 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13; art. 3851 §

1 k.c. i § 3 k.c. oraz art. 3852 k.c. w zw. z art. 6 ust 1 Dyrektywy 93/13; art. 3851 § 1 i

§ 3 k.c. oraz art. 3852 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13; jako ewentualne

zarzuty skarżący wskazał na następujące przepisy prawa materialnego: art. 3851 §

1 i 2 k.c.; art. 65 § 1 i 2 k.c.; art. 56 k.c. w zw. z art 41 ustawy - Prawo wekslowe,

stosowanego na zasadzie analogii legis; art. 56 k.c. w zw. z art. 358 § 2 k.c., oraz

art. 56 k.c.; art. 69 ust. 3 ustawy - Prawo bankowe w zw. art. 3851 § 1 i 2 k.c. oraz

dodatkowo powołał się na: art. 3851 § 1 i 2 k.c.; art. 358 § 2 k.c. w zw. z art. 3851 § 1

i 2 k.c.; art. 58 § 1 i 3 k.c. w zw. z art. 3851 § 1 i § 2 k.c. oraz w zw. z art. 6 ust. 1

Dyrektywy 93/13; art. 410 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c.; art. 455 k.c.; art. 410 k.c.

w zw. z art. 405 i art. 3851 § 1 i § 2 k.c. oraz art. 6 ust. 1 Dyrektywy Nr 93/13.

Na podstawie art. 3984 § 2 k.p.c. w związku z art. 3989 § 1 pkt 1 oraz 2 k.p.c.

I CSK 1984/26

6

skarżący wniósł o przyjęcie jego skargi do rozpoznania. Skarżący tytułem wykazania

przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. sformułował następujące zagadnienia prawne:

„Czy na etapie oceny możliwości obowiązywania umowy po usunięciu postanowienia

abuzywnego, tj. na etapie, poprzedzającym etap zastępowania postanowienia

abuzywnego przepisem dyspozytywnym, o którym mowa w orzeczeniach TSUE C-

26/13 Kasler, C-260/18 Dziubak i C-932/19 OTP Jelzalogbank Zrt, dopuszczalne jest

ustalenie treści umowy (stosunku prawnego) w zakresie, który był regulowany przez

abuzywną normę, na podstawie art. 65 § 1 i 2 k.c. lub art. 56 k.c. w zw. z art. 41

ustawy - Prawo wekslowe lub art. 56 k.c. w zw. z art. 358 § 2 k.c. lub art. 56 k.c. w

zw. ze wskazanymi w przypisie kilkudziesięcioma przepisami, z których na zasadzie

analogii iuris lub analogii legis wynika, że w polskim prawie obowiązuje generalna

norma, zgodnie z którą wartość waluty obcej określa się według kursu średniego NBP

?” (1); „Czy oceniając możliwości obowiązywania umowy kredytu indeksowanego do

franka szwajcarskiego, po usunięciu postanowienia abuzywnego zgodnie z prawem

krajowym, należy brać pod uwagę stan prawny z: (i) dnia zawarcia umowy, (ii) dnia

powstania sporu czy (iii) dnia orzekania?” (2); „Czy jeżeli bez abuzywnego

postanowienia umowa kredytu indeksowanego do franka szwajcarskiego nie może

obowiązywać, to dochodzi do automatycznej jego substytucji normą dyspozytywną,

o ile tylko zastosowanie środków krajowych zapewnia doprowadzenie do sytuacji

jaka miałby miejsce, gdyby umowa nie zawierała tego abuzywnego postanowienia?”

(3); „Czy art. 358 § 2 k.c. stanowi szczegółowy przepis dyspozytywny, który znajduje

zastosowanie z mocy prawa (automatycznie) w miejsce abuzywnej Klauzuli

Kursowej określającej sposób ustalenia kursu franka szwajcarskiego, na potrzeby

operacji związanych z indeksowaniem przy wypłacie i przy spłacie kredytu?” (4); „Czy

rozważając unieważnienie umowy o kredyt indeksowany do waluty obcej na skutek

uznania, że postanowienia odsyłające do tabeli kursów (klauzula kursowa) mają

charakter niedozwolony należy mieć na względzie wyłącznie oświadczenie

kredytobiorcy, czy badać również, czy określone rozstrzygnięcie prowadzi do

zrealizowania celu Dyrektywy 93/13 z dnia 5 kwietnia 1993 roku w sprawie

nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich?” (5).

Zdaniem skarżącego zachodziła też potrzeba wykładni przepisów art. 3851 §

1 i 2 k.c. wywołujących rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego, dotyczące

tego, „które postanowienia charakterystyczne dla umów kredytu indeksowanych do

franka szwajcarskiego są abuzywne, w przypadku stwierdzenia przez sąd, że

I CSK 1984/26

7

uprawnienie banku do ustalania kursu franka szwajcarskiego narusza rażąco

interesy konsumenta i jest niezgodne z dobrymi obyczajami: czy abuzywna jest

wówczas wyłącznie Klauzula Kursowa określająca sposób ustalenia wartości franka

szwajcarskiego, czy też wszystkie postanowienia dotyczące indeksacji kredytu, tj.

Klauzula Kursowa i Klauzula Ryzyka Walutowego stanowiąca, że wysokość

zobowiązań z umowy kredytu zależna jest od zmiennej na przestrzeni

obowiązywania umowy wartości waluty obcej?”, a ponadto potrzeba wykładni art.

410 k.c. w zw. z art. 405 i art. 3851 § 1 i § 2 k.c. oraz art. 6 ust. 1 Dyrektywy Nr 93/13

odnośnie do zakresu „w jakim przepisy te odnoszą się do zasad rozliczeń stron

nieważnej umowy (tj. do zastosowania tzw. teorii dwóch kondykcji albo teorii salda),

w szczególności w kontekście najnowszego orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości

Unii Europejskiej w sprawie C-396/24, które nakazuje stosowanie teorii salda - co

pozostaje w sprzeczności z dominującą linią orzeczniczą sądów krajowych?”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest

uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje

publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta

do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje

sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W

judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego

Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji

zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji

nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami

konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów

Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, Nr 4, poz.

53).

Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu

I CSK 1984/26

8

publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego

w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4

lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej skarżący oparł na przesłankach

uregulowanych art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Przesłanki te nie zostały jednak spełnione.

Według ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, przedstawienie

okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na

przesłankę istotnego zagadnienia prawnego polega na sformułowaniu tego

zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi

przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze,

które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej oraz

innych podobnych spraw (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja

2001, II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11, z dnia 11 stycznia 2002, III CKN 570/01,

OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, nie publ., z

dnia 15 czerwca 2016 r., V CSK 4/16, nie publ.).

Z kolei oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym,

że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony

przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo

niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności

w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych,

które należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2008

r., III CSK 104/08, nie publ., z 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15, nie publ. i z 20 maja

2016 r., V CSK 692/15, nie publ.).

Po wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 czerwca 2025 r.,

C - 396/24, który został wydany w sprawie z powództwa przedsiębiorcy (banku)

przeciwko konsumentowi o zwrot świadczeń spełnionych w wykonaniu nieważnej

umowy kredytowej, w orzecznictwie krajowym w sprawach z kolei z powództwa

konsumenta przeciwko przedsiębiorcy (bankowi) o zwrot świadczeń spełnionych w

wykonaniu nieważnej umowy kredytowej nadal zdecydowanie dominowała teoria

dwóch kondykcji. Dalsze judykaty Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

przemawiały za stosowaniem tej teorii w sporach wytoczonych przez konsumentów

przeciwko bankom (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2026 r. I CSK

303/26 i I CSK 357/26). Wprawdzie 10 września 2026 r. - na kanwie sprawy w takiej

I CSK 1984/26

9

konfiguracji podmiotowej - zapadł kolejny wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej (C-510/25), ale nie oznacza on wykluczenia stosowania teorii dwóch

kondykcji (por. też pkt 76-79 uzasadnienia tego wyroku).

W odniesieniu natomiast do podnoszonych we wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania pozostałych kwestii prawnych i wątpliwości

interpretacyjnych dotyczących tzw. kredytów frankowych, w tym klauzul

przeliczeniowych oraz ryzyka walutowego i ich skutków dla bytu prawnego tego

rodzaju umów, należy stwierdzić, że zostały już one wyjaśnione szczegółowo w

orzecznictwie sądowym (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego w sprawach I

CSK 2225/23, I CSK 2268/23, I CSK 2291/23 i I CSK 2334/23 oraz wyroki w

sprawach II CSKP 957/23, II CSKP 1002/23, II CSKP 1956/22, II CSKP 2164/22 i II

CSKP 2295/22, II CSKP 690/23, II CSKP 1996/22, II CSKP 2231/22 i II CSKP

278/23, II CSKP 380/23, II CSKP 617/23).

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., a o kosztach postępowania

kasacyjnego orzekł zgodnie z art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., art. 391 § 1

k.p.c. i art. 398²¹ k.p.c., przy uwzględnieniu § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt. 2 i § 20

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2026 r., poz. 118).

Orzeczenie o odsetkach od zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego

znajduje uzasadnienie w art. 98 § 11 k.p.c. w zw. z art. 19 ust. 1 i art. 31 ustawy z

dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz

niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 614) oraz przy uwzględnieniu § 2a

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 sierpnia 2014 r. w sprawie

określenia brzmienia klauzuli wykonalności.

[PG]

[a.ł]