Zastrzeżenia do jakości robót nie zwolniły inwestorów z zapłaty. SN nie przyjął skargi

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni

przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem

I CSK 2120/25

2

skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do powyższych przesłanek,

a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego co do przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez

skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.

Pozwani wnieśli o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

z powołaniem się na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) z uwagi na

naruszenia: art. 385 i art. 3851 k.c., art. 5 k.c. art. 6 ust. 1 EKPC, art. 45 Konstytucji

RP, art. 354 k.c., art. 628 k.c., art. 455 k.c. w zw. z art. 405 k.c. art. 65 k.c., art. 6

k.c. art. 384 k.p.c., art. 280 k.p.c. art. 233 § 1 k.p.c. art. 227 k.p.c. art. 278 § 1 k.p.c.

art. 328 § 2 k.p.c., art. 378 § 1 k.p.c. oraz art. 321 § 1 k.p.c. w zw. z art. 187 § 1 pkt

1 k.p.c. w sposób przedstawiony w zarzutach skargi kasacyjnej.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do

rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia

zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego

i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość

naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia

w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę

przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. Szczególna podstawa przedsądu z art.

3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przy tym samodzielnego, czyli odrębnego od podstaw

kasacyjnych wskazania i wykazania naruszenia konkretnego przepisu prawa

(procesowego lub materialnego), które jest oczywiste i bez wątpliwości prowadzi do

stwierdzenia, że objęte skargą orzeczenie jest wadliwe i dlatego skarga powinna

zostać przyjęta do rozpoznania.

Uzasadnienie wniosku oparte na tej przesłance wymaga przedstawienia

argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego naruszenia

powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez

merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych (por.

postanowienia Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC

I CSK 2120/25

3

2004, nr 3, poz. 49, z 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z 11 sierpnia

2011 r., IV CSK 163/11). Uzasadnienie wniosku nie może sprowadzać się do

powtórzenia uzasadnienia podstaw kasacyjnych, jak również być sformułowane

w sposób, który wymagałby oceny ich zasadności, która na tym etapie

postępowania nie jest możliwa.

Z wiążącej Sąd Najwyższy podstawy faktycznej zaskarżonego orzeczenia

wynika, że pozwani nie dokonali formalnego odbioru robót budowlanych z umowy

podstawowej oraz robót dodatkowych. Po wykonaniu przez powoda prac

dodatkowych pozwani zaczęli zgłaszać zastrzeżenia co do ceny i jakości prac,

odmawiając zapłaty wynagrodzenia zarówno za prace podstawowe, jak

i dodatkowe. Pozwani pomimo istnienia wad, na które się powołują, odebrali

faktycznie roboty budowlane i od kilku lat zamieszkują w budynku odbudowanym

przez powoda.

W niniejszej sprawie ustalono, że pozwani zaakceptowali należność za

wykonanie prac oraz cenę materiałów budowlanych niezbędnych do prowadzenia

prac remontowo - budowlanych, które miał zakupić powód w wysokości 150.830

zł plus 135.000 zł, co łącznie wyniosło 285.830 zł. Pozwani zapłacili powodowi

kwotę 215.000 zł, a więc różnica między kwotą umówioną, a uiszczoną z tego tytułu

wynosiła 70.830 zł. W kosztorysie robót została ujęta pozycja orynnowania, której

nie wykonał powód. W związku z tym na podstawie opinii biegłego sąd drugiej

instancji ustalił, że wynagrodzenie powoda z umowy należy pomniejszyć o 6.970,94

zł. Uznając, że pozwani są zobowiązani do zapłaty z tytułu prac podstawowych

objętych umową kwoty w wysokości 63.859,06 zł.

Sąd drugiej instancji ustalił wynagrodzenie powoda za prace dodatkowe

wskazane szczegółowo w zleceniu dla biegłego, którego wysokość wynosiła

111.166,20 zł. Suma tych kwot (63.859,06 zł +111.166,20 zł) wynosi 175.025,26 zł.

Sąd drugiej instancji uwzględnił kwotę 18.941,70 zł wskazaną przez biegłego jako

wartość występujących w nieruchomości wad i dokonał jej rozliczenia (175.025,26

zł – 18.941,70 zł), a zatem kwota do zapłaty tytułem wynagrodzenia powoda

powinna wynosić 156.083,56 zł.

I CSK 2120/25

4

Podstawowym obowiązkiem inwestora jest zapłata umówionego

wynagrodzenia. Stanowi ono świadczenie wzajemne zamawiającego, będące

odpowiednikiem świadczenia wykonawcy. Dlatego też podstawą zasądzenia

dochodzonej kwoty nie mogły być i nie były przepisy dotyczące bezpodstawnego

wzbogacenia, tj. art. 405 k.c., lecz przepisy o umowie o roboty budowlane

i wynagrodzeniu za jej wykonanie, po ustaleniu uzgodnień, których strony

– korzystające w tym zakresie ze swobody ukształtowania stosunku umownego

– dokonały. W świetle powyższego sądy meriti uznały, że pozwani z tytułu

wykonania przez powoda robót budowlanych objętych umową o roboty budowalne

są zobowiązani do zapłaty powodowi wynagrodzenia w kwocie 144.332,23 zł.

Skonfrontowanie motywów wyroku z argumentacją przytoczoną w uzasadnieniu

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie potwierdza tezy

skarżących o popełnieniu przez Sąd drugiej instancji oczywistych błędów w związku

wykładnią i zastosowaniem prawa, w świetle którego spór istniejący między

stronami należało rozstrzygnąć.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. oraz –

co do kosztów postępowania – art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 §

1 k.p.c., § 2 pkt 6 w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935), orzeczono jak w postanowieniu.

[dr]

[a.ł]