Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej T.B. i zasądził od niej 2700 zł

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

I CSK 2317/25

2

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten

odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od

orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania

sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w

zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w

skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o

charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod

kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka T.B.

powołała się na istotne zagadnienie prawne dotyczące sposobu ustalania początku

biegu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody, gdy źródłem szkody nie jest

konkretne zdarzenie, lecz bezprawny stan rzeczy, który jest usuwalny, ale

bezprawnie trwa i nie jest usuwany przez sprawcę szkody.

Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.)

wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on

precedensowy (nowy) charakter lub znaczenie dla rozwoju prawa. Problem ten

powinien odnosić się do konkretnych przepisów prawa i zostać ujęty w sposób

abstrakcyjny, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą; konieczne jest przy

tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen (por.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002,

nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz.

151, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK

623/13, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK

547/14).

Bliższa analiza wniosku nie pozwalała uznać, by w sprawie zakończonej

zaskarżonym wyrokiem wystąpiła powołana przyczyna kasacyjna.

Z materiału sprawy wynikało, że powódka dochodziła roszczenia o

naprawienie szkody wyrażającej się obniżeniem wartości lokalu użytkowego w

związku z wadami lokalu i budynku oraz zaniechaniem usunięcia tych wadliwości

przez pozwaną. Sądy meriti przyjęły, że w takim stanie rzeczy o powstaniu szkody

I CSK 2317/25

3

– w kontekście biegu przedawnienia – należy mówić już w chwili, w której powódce

wydano lokal, ponieważ już wtedy niewątpliwie istniały wszystkie te mankamenty,

na które powołuje się powódka, wskazując podłoże swego uszczerbku, przy czym

mankamentów tych powódka była świadoma. Sądy meriti zanegowały

jednocześnie, aby tak rozumiana szkoda powstawała dopiero w chwili sprzedaży

lokalu, jak twierdziła powódka, bądź w innym późniejszym momencie.

Stanowisko to nie koliduje z wyrażanym w judykaturze poglądem, zgodnie z

którym wadliwe wykonanie obiektu budowalnego pociąga za sobą szkodę,

ponieważ inna jest wartość obiektu zrealizowanego prawidłowo, inna zaś obiektu

wadliwego, przy czym szkoda ta aktualizuje się z dniem spełnienia wadliwego

świadczenia przez dłużnika (wykonawcę) (por. np. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 8 marca 2019 r., III CSK 106/17 i powołane tam orzecznictwo;

zob. też np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2022 r., I CSK

943/22).

Poruszony we wniosku problem nie stanowi zatem novum, a zarazem

zawarte w nim obszerne wywody, nota bene w znacznym zakresie odrywające się

od istoty sprawy, nie przekonywały o istnieniu w tej materii istotnego zagadnienia

prawnego, którego rozstrzygnięcie mogłoby rzutować na wynik postępowania w

sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem. Inną sprawą jest, że preferowana

przez powódkę koncepcja powiązania chwili powstania roszczenia

odszkodowawczego ze sprzedażą wadliwego lokalu przez jego nabywcę osobie

trzeciej prowadziłaby do znacznego ograniczenia uprawnień nabywcy wadliwego

lokalu wynikających z art. 471 k.c., przy uwzględnieniu, że jeśli nabyty lokal ma

wady rzutujące na jego wartość, nabywcy przysługuje wybór między domaganiem

się naprawienia szkody wynikającej z obniżenia wartości lokalu a realizacją

uprawnień z rękojmi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2018 r., IV CSK

83/17). Rozważania wniosku pomijały również, że podłoża szkody powódki nie

stanowił w rzeczywistości „bezprawny stan” polegający na długotrwałym

zaniechaniu usuwania wad, lecz wadliwość pierwotnego świadczenia pozwanej,

scil. przeniesienie na powódkę prawa do lokalu z wadami rzutującymi na jego

wartość, co samo w sobie stanowi uszczerbek mogący stanowić podłoże

roszczenia odszkodowawczego (art. 471 k.c.).

I CSK 2317/25

4

Marginesowo jednie należało dostrzec, że w podstawach skargi kasacyjnej

zarzucono naruszenie art. 455 i art. 120 § 1 k.c., podczas gdy – jak wynikało z

materiału sprawy – powódka zdawała się osadzać roszczenie w reżimie

odpowiedzialności deliktowej (art. 415 k.c.). W tym zaś przypadku przepisem

regulującym początek biegu przedawnienia jest art. 4421 k.c., względnie – uchylony

obecnie art. 442 k.c. Kwestia ta nie rzutowała jednak na ocenę sformułowanej we

wniosku przyczyny kasacyjnej.

W konkluzji należało uznać, że powódka nie wykazała powołanej przyczyny

kasacyjnej, co prowadziło do odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 98 § 1-11, art. 102,

art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

Paweł Grzegorczyk

(K.G.)

[a.ł]