Skarga banku w sprawie kredytu walutowego nie trafi do rozpoznania przez SN

Pozwany Bank S.A. w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Warszawie, którym oddalono w przeważającej części

apelację skarżącego w sprawie o zapłatę toczącej się z powództwa I.D.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał

przyczyny kasacyjne w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c., dotyczące występowania

w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz potrzeby

wykładni przepisów prawnych budzących wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych

przyczyn kasacyjnych była już przedmiotem bardzo licznych wypowiedzi Sądu

Najwyższego i została szczegółowo omówiona m.in. w postanowieniu SN

z 30 grudnia 2024 r., I CSK 3562/23.

Żadna z przyczyn kasacyjnych wskazanych przez bank nie występuje

w sprawie. Choć sygnalizowane na s. 2-3 i opisane szerzej w dalszej części skargi

kwestie dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej

(oznaczone literami a, b i d) są obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły

poważne wątpliwości, to obecnie należy uznać je za wyjaśnione – w kierunku

odmiennym od oczekiwanego przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu

Najwyższego – Izby Cywilnej – z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Wobec braku

podstaw do podjęcia działań unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy

rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy

art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem wyrażonym w sentencji tego orzeczenia.

We wspomnianej uchwale szeroko umotywowano zajęte w niej stanowiska;

powtarzanie tej argumentacji należy więc obecnie uznać za zbędne.

Potrzeba wykładni przepisów oznaczonych literą c nie zachodzi z kolei

dlatego, że pytanie banku – dotyczące możliwości uznania za niedozwolone

postanowień dających konsumentowi jedynie możliwość wypłaty oraz spłaty

kredytu z zachowaniem mechanizmu indeksacji kredytu do waluty obcej – nie ma

I CSK 254/25

3

związku ze sprawą. In casu bowiem co najmniej wypłata kredytu musiała nastąpić,

zgodnie z umową, w walucie polskiej (s. 1-2 uzasadnienia wyroku SA, na których

zrelacjonowano podzielone przez Sąd drugiej instancji ustalenia SO). Strony wprost

umówiły się bowiem na wypłatę kredytu w złotówkach, w kwotach nie wyższych niż

wskazane w kontrakcie. To samo tyczy się potrzeby wykładni oznaczonej

literą e (s. 57 i n. skargi kasacyjnej) – również w tym wypadku bank przyjmuje

bowiem założenie, że kredyt mógł (miał) być wypłacony w walucie polskiej.

O zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie świadczy

również rzekome istotne zagadnienie prawne dotyczące (dostrzeganego przez

bank) wpływu art. 111 ust. 1 pkt 4 pr.bank. na możliwość uznania, że

postanowienia umowne wiążące wysokość świadczeń stron umowy kredytu z tzw.

tabelą kursową banku są niedozwolone w rozumieniu art. 3851 § 1 zd. 1 k.c.

W orzecznictwie wyjaśniono już bowiem, że publicznoprawny obowiązek publikacji

tabel kursowych nie ma związku z umowami takimi jak zawarta przez strony.

Istnienie tego obowiązku nie oznacza, że banki mogą zawierać z konsumentami

umowy, w których przewidują, że na podstawie tabel tego rodzaju kształtowana

będzie wysokość przyszłych świadczeń stron, bez jednoczesnego uregulowania

zasad ustalania treści tego rodzaju tabel (zob. wyrok SN z 16 maja 2025 r.,

II CSKP 460/23).

Sporne postanowienia, wbrew twierdzeniom skarżącego, w oczywisty

sposób nie są objęte art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13. Obowiązek z art. 111 ust. 1

pkt 4 pr.bank. dotyczy publikacji tabel. Postanowienie umowne, które – zgodnie

z przywołaną dyrektywą – stanowiłoby odzwierciedlenie tego przepisu, musiałoby

nakładać na bank analogiczny obowiązek umowny, tzn. zobowiązywać go

względem konsumenta do publikacji tabel kursowych. Tego rodzaju hipotetyczna

klauzula istotnie nie mogłaby zostać uznana za niedozwoloną, lecz kwestia ta nie

ma związku z faktycznie zawartymi w umowie kredytu postanowieniami, które były

sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszały interesy powodów

jako konsumentów.

I CSK 254/25

4

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.

przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska

[J.T.]

[SOP]