Wspólna cela z osobą chorą psychicznie. SN odmówił przyjęcia skargi powoda

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

I CSK 2563/25

2

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten

odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od

orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania

sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w

zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w

skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o

charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod

kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący Ł.M.

powołał się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, wynikającą z tego, że Sąd

Okręgowy uznał, iż odbywanie kary pozbawienia wolności w jednej celi z osobą

cierpiącą na chorobę psychiczną i manifestującą objawy psychotyczne nie godziło

w dobra osobiste powoda. Wskazał również na istotne zagadnienie prawne

związane z praktycznym znaczeniem i wpływem na sytuację osadzonych Zaleceń

Rec (2006)2 Komitetu Ministrów dla państw członkowskich Rady Europy w sprawie

Europejskich Reguł Więziennych.

Jak przyjmuje się w utrwalonej judykaturze Sądu Najwyższego, oczywista

zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy

wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Oczywiste jest przy

tym tylko to, co można dostrzec bez potrzeby głębszej analizy, czy

przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Zarzucane uchybienia muszą

zatem mieć kwalifikowany charakter, odnosić się do konkretnych, powołanych

przez skarżącego przepisów prawa i być dostrzegalne na pierwszy rzut oka (por.

m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00,

OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr

10, poz. 156 i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).

Uzasadnienie wniosku nie spełniało wskazanych przesłanek już z tego

względu, że bazowało na fakcie przebywania powoda w jednej celi z osobą chorą

I CSK 2563/25

3

psychicznie, który wybiegał poza wiążące Sąd Najwyższy ustalenia faktyczne Sądu

Okręgowego (art. 39813 § 2 k.p.c.). Skarżący zmierzał w tej materii do narzucenia

Sądowi Najwyższemu własnej wizji stanu faktycznego, co koliduje z istotą

postępowania kasacyjnego, która polega na kontroli legalności zaskarżonego

orzeczenia przy związaniu jego podstawą faktyczną.

Z tych samych względów wniosek nie stwarzał podstawy do przyjęcia, aby w

sprawie występowało powołane w nim zagadnienie, które nota bene nie zostało

przez skarżącego w żadnym zakresie rozwinięte.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 102, art. 391 § 1 i

art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

(K.G.)

[SOP]