Skarga kasacyjna o zasiedzenie nieruchomości w Legionowie nie przeszła przedsądu

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

I CSK 2716/24

2

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżąca wnioskodawczyni wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania w

oparciu o pierwszą i czwartą z wymienionych przesłanek.

Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle

konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że

jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć

charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć

rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi przy tym o problem, którego

wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w

związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez

sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.) i także w

związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (zob. postanowienia SN: z 21

maja 2013 r., IV CSK 53/13, z 3 lutego 2012 r., I UK 271/11, nie publ.). Konieczne

jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub

procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną

argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego

rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie

(zob. m.in. postanowienia SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, z 9 lutego 2011 r.,

III SK 41/10, nie publ.).

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża

się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga

jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci

naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości

widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.

m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem

sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

I CSK 2716/24

3

jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa

materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało

wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6

listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie występują istotne zagadnienia

odnoszące się do art. 96 § 1 w zw. z art. 97 ustawy z dnia 17 lutego 1961 r. o

spółdzielniach i ich związkach (Dz. U. z 1961 r., nr 12, poz. 61 z późn. zm.), art.

339 k.c. oraz art. 234 k.p.c., które zostały ujęte przez skarżącą w trzech

zasadniczych pytaniach i pięciu pytaniach uszczegóławiających. Skarżąca nie

przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji, która wskazywałaby na potrzebę

wyjaśnienia w niniejszej sprawie problemów zasygnalizowanych przez

wnioskodawczynię, ani tym bardziej wskazującej na różne możliwe oceny

sformułowanych przez nią zagadnień prawnych. Skarżąca powołała się też na

oczywistą zasadność skargi, ale poza taką wzmianką w tym przypadku również

brak jest jakiejkolwiek argumentacji.

Wobec tak skonstruowanego wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania i jego uzasadnienia, należy przypomnieć, że wniosek o przyjęcie

skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest odrębną konstrukcyjnie i

funkcjonalnie częścią skargi kasacyjnej i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego

poszukiwanie w innych częściach skargi argumentów na uzasadnienie

podniesionych w nim twierdzeń (zob. postanowienie SN z 22 kwietnia 2015 r., IV

CSK 613/14, nie publ.). Rolą Sądu Najwyższego nie jest domyślanie się lub

poszukiwanie okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania (zob. postanowienia SN z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08 i z 14 grudnia

2004 r., II CZ 142/04 - nie publ.).

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają

analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich

uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej

merytorycznego rozpoznawania; oba te elementy muszą być przez skarżącego

wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, a dla spełnienia wymogu z

art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do podstaw kasacyjnych i ich

I CSK 2716/24

4

uzasadnienia, ponieważ mimo że argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy

w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające

przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizując podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia

(zob. postanowienie SN z 8 lipca 2014 r., I UK 65/14, nie publ.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Grzegorz Misiurek

(A.T.)

[a.ł]