Spór o spłatę finansowania naczepy. Sąd Najwyższy nie przyjął skargi powódki

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

I CSK 2897/24

2

Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o czwartą z

wymienionych przesłanek, przy czym w uzasadnieniu wniosku wskazała również,

że została pozbawiona możliwości dochodzenia swoich praw.

Przywołane przez skarżącą przyczyny kasacyjne sprowadzają się w istocie

do niedopuszczalnej w postępowaniu kasacyjnym polemiki z dokonanymi w

sprawie ustaleniami faktycznymi.

Nie można uznać, że w postępowania przed Sądem drugiej instancji

powódka została pozbawiona możliwości obrony swych praw, gdyż nie obejmuje

ono przypadków nieprzeprowadzenia wnioskowanych dowodów i to niezależnie od

tego, czy następuje to na skutek ich oddalenia przez sąd w związku z uznaniem, iż

nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia istoty sprawy, czy w wyniku naruszenia

przepisów procesowych, normujących zasady przeprowadzania postępowania

dowodowego (zob. postanowienie SN z 12 sierpnia 2025 r., I PSK 39/25, nie publ.,

Oraz orzeczenia powołane w jego uzasadnieniu).

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża

się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga

jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci

naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości

widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.

m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem

sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa

materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało

wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6

listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

Lakoniczne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania zaprezentowane przez skarżącą nawiązuje jedynie do art. 6 k.c. oraz

obowiązków dowodowych stron. Skarżąca podjęła polemikę z ustaleniami

faktycznymi Sądu drugiej instancji, dotyczącymi pożyczki / kredytu na zakup

naczepy i jej / jego spłaty, wskazującymi na to, że dochodzonego roszczenia nie

I CSK 2897/24

3

wykazała. Należy przypomnieć, iż ustawodawca wyraźnie zastrzegł w art. 39813 §

2 k.p.c., że w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych

faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi

stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia; ponadto podstawą skargi

kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów

(art. 3983 § 3 k.p.c.).

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest

odrębną konstrukcyjnie i funkcjonalnie częścią skargi kasacyjnej i nie jest rzeczą

Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych częściach skargi argumentów na

uzasadnienie podniesionych w nim twierdzeń (zob. postanowienie SN z 22 kwietnia

2015 r., IV CSK 613/14, nie publ.). Rolą Sądu Najwyższego nie jest domyślanie się

lub poszukiwanie okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania (zob. postanowienia SN z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08 i z 14 grudnia

2004 r., II CZ 142/04 - nie publ.).

Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że powołane przez

skarżącą przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zostały w sposób

właściwy wykazane.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Grzegorz Misiurek

(A.T.)

[SOP]