Szkoda od śniegu na dachu budynku. SN odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej powoda

Powód T.K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w

Kielcach z 18 czerwca 2025 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego

uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

skarżący powołał się na wstępujące w sprawie istotne zagadnienia prawne:

I CSK 3001/25

2

1) Czy w świetle art. 67 ust. 2 pkt 7 i ust. 3 ustawy z dnia 22 maja 2003 r.

o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym

i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (dalej: „u.u.o.”) sąd może

odmówić przyjęcia za podstawę ustalenia szkody opinii technicznej dotyczącej

obciążenia śniegiem dachu budynku i powoływać się wyłącznie na dane IMGW

dotyczące obciążenia gruntu, pomimo że norma ustawowa przewiduje możliwość

ustalania szkody „w oparciu o stan faktyczny i rozmiar szkód świadczący o

działaniu zjawisk” w przypadku, gdy dane IMGW nie odzwierciedlają rzeczywistej

sytuacji lokalnej?

2) Czy dla uznania szkody za powstałą w wyniku opadów śniegu

w rozumieniu art. 67 ust. 2 pkt 7 u.u.o. konieczne jest stwierdzenie przekroczenia

norm obciążenia śniegiem gruntu, czy też wystarczające jest wykazanie, że szkoda

pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z nagromadzeniem śniegu i lodu

na dachu budynku (art. 67 ust. 3 u.u.o.)?

Ponadto skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona powołując się na wskazane w skardze podstawy kasacyjne, w

szczególności zarzuty naruszenia prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę pozwany wniósł o odmowę przyjęcia jej do

rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie

może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno umożliwić

Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się

do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.

Skarżący w istocie nie sporządził uzasadnienia dla pierwszej przesłanki

kasacyjnej, ograniczając się tylko do sformułowania zagadnień prawnych.

Uzasadnienie wniosku w tym zakresie ogranicza się do jednego zdania:

„Rozstrzygnięcie tej kwestii ma znaczenie dla praktyki stosowania prawa w licznych

sprawach z zakresu ubezpieczeń obowiązkowych, w których pojawia się problem

interpretacji pojęcia »opad śniegu« i zakresu ochrony ubezpieczeniowej”. Skarżący

I CSK 3001/25

3

nie przytoczył jednak jakichkolwiek argumentów wskazujących na istnienie

poważnych wątpliwości prawnych odnośnie do przedstawionych zagadnień,

poglądów orzecznictwa i doktryny oraz możliwych rozbieżnych interpretacji

prawnych i racji jurydycznych stojących za każdą z nich. Uniemożliwia to Sądowi

Najwyższemu uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Skarga kasacyjna jest natomiast oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone

nią orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste

naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby

dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.

Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia konkretnych

przepisów prawa materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność

łatwo dostrzegalna już nawet przy pobieżnej lekturze skargi.

Skarżący nie wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Przede

wszystkim nie może być skuteczny zabieg, którym się posłużył, powołując się

w ramach uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na naruszenie

przepisów wskazanych w ramach podstaw kasacyjnych. Są to przecież dwa

odrębne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Przesłanką przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu

prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to

spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut

naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi

wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Ponadto, również w zakresie czwartej przesłanki kasacyjnej, powód nie

sporządził uzasadnienia w sposób prawidłowy, gdyż poza przytoczeniem

orzecznictwa Sądu Najwyższego związanego z wykładnią art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.,

uzasadnienie to również ogranicza się do jednego zdania: „W przedmiotowej

sprawie taki charakter mają wskazane podstawy kasacyjne, a w szczególności

zarzuty naruszenia prawa materialnego przez Sąd II instancji, co zostało

I CSK 3001/25

4

szczegółowo uzasadnione powyższą argumentacją zawartą w pkt I części

merytorycznej niniejszej skargi i uzasadnia jej przyjęcie do rozpoznania przez Sąd

Najwyższy”. Skarżący nie wskazał nawet, jakie przepisy zostały jego zdaniem

naruszone w sposób kwalifikowany. Nie jest zaś rolą Sądu Najwyższego

poszukiwanie argumentów uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania w treści uzasadnienia skargi, a zwłaszcza podstaw kasacyjnych, jeżeli

strona nie powołała ich we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c.

oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych

obciążył skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.

(D.Z.)

[r.g.]