Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej w sprawie przyjęcia do domu pomocy bez zgody

Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:

– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

I CSK 315/26

2

– zachodzi nieważność postępowania,

– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego

rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej

doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi

swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej

wykładni i stosowania prawa.

Skarga kasacyjna uczestniczki K.M. od postanowienia Sądu Okręgowego w

Przemyślu z dnia 8 września 2025 r., zawiera wniosek o jej przyjęcie do

rozpoznania z powołaniem się na jej oczywistą zasadność. Analiza wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże

do stwierdzenia, że wskazana przez skarżącą podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania nie zachodzi. Brak jest także podstaw by przyjąć, że w sprawie

miała miejsce nieważność postępowania.

Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje bowiem

dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie

przez skarżącą. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista zasadność

skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania głębszej analizy

dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi zasługują na

uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa,

zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i

przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym

uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez skarżącą,

związane z zarzutem naruszenia art. 38 ust. 1 w zw. z art. 39 ust. 1 Ustawy z dnia

19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego, art. 31 ust. 1 i art. 41 ust. 1

Konstytucji RP oraz art. 5 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych

wolności z dnia 4 listopada 1950 r., nie daje zaś podstaw.

W orzecznictwie podkreśla się także, że przesłanką przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu

prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to

I CSK 315/26

3

spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut

naruszenia, nawet oczywistego, określonego przepisu nie prowadzi wprost do

oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, z dnia 11 stycznia 2008 r., I

UK 285/07, z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK

37/08).

Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.).

[a,ł]

Dariusz Zawistowski