Sąd Najwyższy nie przyjął skargi powoda, zasądził od niego 1800 zł kosztów

Wyrokiem z 29 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w Kielcach zmienił wyrok Sądu

Rejonowego w Staszowie z10 stycznia 2023 r. w ten sposób, że oddalił powództwo

J.H. przeciwko pozwanemu B.H. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z

rzeczywistym stanem prawnym.

I CSK 3199/24

2

Powód wniósł skargę kasacyjną, opierając wniosek o jej przyjęcie do

rozpoznania na przyczynie kasacyjnej objętej art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia

przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym

ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania

prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz

eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym

lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd

Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez

stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz

założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą

„przedsądu” jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych wyżej

kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej przedstawienia

Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód podniósł,

że jest ona oczywiście uzasadniona ze względu na rażące naruszenie przez Sąd

Okręgowy w Kielcach przepisów wskazanych w podstawach skargi kasacyjnych

(art. 57 ust. 2 ustawy z 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniach społecznych rolników

indywidualnych i członków ich rodzin oraz art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 65 k.c.).

W judykaturze Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że oczywista

zasadność skargi kasacyjnej przejawia się w tym, że prima facie zasługuje ona na

uwzględnienie. Oczywiste jest tylko to, co można dostrzec bez potrzeby głębszej

analizy, czy przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Zarzucane uchybienia

muszą zatem mieć kwalifikowany charakter, dotyczyć konkretnych przepisów prawa

i być dostrzegalne w sposób oczywisty, na pierwszy rzut oka, co skarżący powinien

I CSK 3199/24

3

wykazać. Wniosek powoda nie odpowiada wskazanym wyżej wymaganiom, nie

zawiera bowiem argumentacji przekonującej o istnieniu przywołanej przyczyny

kasacyjnej, wykazującej na czym polega ewidentna widoczna prima vista

wadliwość zaskarżonego wyroku. Trzeba też przypomnieć, że wniosek o przyjęcie

skargi do rozpoznania jest oddzielną częścią składową skargi kasacyjnej,

wyodrębnioną formalnie i redakcyjnie, uregulowaną w art. 3984 § 2 k.p.c., co

implikuje konieczność jego odrębnego uzasadnienia bez odwoływania się do

podstaw skargi kasacyjnej, które nie podlegają badaniu na etapie kwalifikowania

skargi do przyjęcia do rozpoznania (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 12

grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, Nr 3, poz. 52; z 22 marca 2001 r., V

CZ 131/00, OSNC 2001, Nr 10, poz. 156 oraz z 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).

W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji (art.3989 § 2 oraz art. 98 w zw.

z art. 108 i art.39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.).

Agnieszka Piotrowska

(A.D.)

[SOP]