Bank chciał zastąpić abuzywny kurs kursem NBP. SN nie przyjął skargi kasacyjnej

Pozwany Bank Polska S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Szczecinie z 23 lipca 2025 r., zaskarżając ten wyrok w bliżej

określonej części, wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonym zakresie i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroku w

zaskarżonym zakresie i orzeczenie co do istoty sprawy.

I CSK 3260/25

2

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący wskazał, że w sprawie istotne zagadnienie prawne: Czy sąd orzekający

może zastąpić postanowienie abuzywne, kursem rynkowym (obiektywnym kursem

średnim NBP) lub zastosować przepis dyspozytywny z art. 358 § 2 k.c., z uwagi na

fakt, iż przepis ten stanowi normę prawną, która może znaleźć zastosowanie

w sprawie, a sąd winien podjąć wszelkie działania prowadzące do przywrócenia

równowagi kontraktowej stron?

W odpowiedzi na skargę powódka wniosła o odmowę przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie

może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno, przede

wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie

faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń, a jednocześnie

być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi

Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej

subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.

W zakresie zagadnienia prawnego poruszonego w skardze Sąd Najwyższy

odsyła do uchwały składu całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 25 kwietnia

2024 r., III CZP 25/22 (OSNC 2024, nr 12, poz. 118), przypominając, że według art.

87 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym uchwała składu całej

Izby, z chwilą jej podjęcia, uzyskuje moc zasady prawnej, co oznacza, że wiąże

inne składy Sądu Najwyższego (zob. art. 87 i 88 ustawy o Sądzie Najwyższym).

W punkcie 1. powyższej uchwały Sąd Najwyższy przyjął, że w razie uznania, iż

postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego odnoszące się

do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie

umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć,

że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej

wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów. Powoływanie się przez skarżącego

I CSK 3260/25

3

na zdania odrębne do powyższej uchwały nie wskazuje na konieczność ponownego

odniesienia się przez Sąd Najwyższy do rozstrzygniętego już zagadnienia.

Według Sądu Najwyższego nie ma przy tym

innych

przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1, 11 i 3 w zw.

z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych obciążył skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.

[a.ł]

(D.Z.)