Błąd rachunkowy na 3456 zł nie wystarczył do przyjęcia skargi powódki

I CSK 3503/24

2

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten

odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od

orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania

sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w

zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w

skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o

charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod

kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka O. S.A. w

W. powołała się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej wynikającą z błędnego

zsumowania kwoty roszczeń powódki o zwrot odszkodowania wypłaconego

przewoźnikowi, a także z bezzasadnego pomniejszenia odszkodowania o kwotę

67 373, 60 zł, będącą sumą uzyskaną ze sprzedaży złomu.

Wykazanie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej stawia skarżącemu

szczególnie wysokie wymagania. Jak przyjmuje się w utrwalonej judykaturze Sądu

Najwyższego, oczywista zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego

prawnika podstawy wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie.

Oczywiste jest przy tym tylko to, co można dostrzec bez potrzeby głębszej analizy,

czy przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Zarzucane uchybienia muszą

zatem mieć kwalifikowany charakter, odnosić się do konkretnych, powołanych

przez skarżącego przepisów prawa i być dostrzegalne na pierwszy rzut oka (por.

m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00,

OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr

10, poz. 156 i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).

Uzasadnienie wniosku nie spełniało wskazanych wymagań, w szczególności

nie konkretyzowało żadnego przepisu prawa, który został naruszony przez Sąd

I CSK 3503/24

3

Apelacyjny i nie wyjaśniało, dlaczego błędne zastosowanie konkretnego przepisu

prawa bądź jego błędna wykładnia miały oczywisty charakter, w szczególności zaś,

iżby stanowisko Sądu Apelacyjnego w tej materii kolidowało z jednoznacznym

poglądem orzecznictwa Sądu Najwyższego lub nauki prawa.

Błąd rachunkowy nie stanowi per se o oczywistej zasadności skargi

kasacyjnej; jeśli rzeczywiście ma on tylko arytmetyczny charakter, co wynika z

motywów zaskarżonego wyroku, omyłka taka może podlegać usunięciu w drodze

sprostowania (art. 350 § 1 w związku z art. 391 § 1 k.p.c.) (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2019 r., II CSK 248/19). Nie bez znaczenia

jest również, że wytykany we wniosku błąd miał dotyczyć kwoty 3456,46 zł,

podczas gdy interes w zaskarżeniu uzasadniający dopuszczalność skargi

kasacyjnej musi wyrażać się co najmniej kwotą 50 000 zł (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 1 grudnia 2016 r., IV CSK 239/16).

Co do niesłusznie, zdaniem powódki, zarachowanej kwoty 67 373, 60 zł, w

sytuacji, w której roszczenie zwrotne powódki składało się z wielu pozycji

kwotowych wymagających odrębnej oceny, a Sądy pierwszej i drugiej instancji

kierowały się zasadniczo odmienną metodą kalkulacji wysokości roszczenia

powódki, teza o błędnym zaliczeniu kwoty, o którą powódka – jak wskazał Sąd

Apelacyjny i co miało potwierdzenie w materiale sprawy – pomniejszyła swoje

żądanie, wymagałaby szczególnie klarownej i jednoznacznej argumentacji.

Twierdzenie powódki, że kwota tytułem sumy uzyskanej ze sprzedaży złomu

została wkalkulowana w wartość szkody ustalonej przez Sąd Okręgowy, którą Sąd

Apelacyjny zaakceptował, nie stwarzało w tym kontekście samo przez się podstaw

do uznania, że zaskarżony wyrok jest wadliwy w sposób widoczny już prima vista,

tj. bez potrzeby głębszych analiz lub dociekań.

Ubocznie należało podnieść, że powołana we wniosku przyczyna kasacyjna

odnosiła się wyłącznie do rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego w relacji między

powódką a pozwaną P. S.A. Okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania podlegają natomiast ocenie w odniesieniu do każdego

ze

współuczestników

postępowania

kasacyjnego

z

osobna

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2020 r., IV CSK 488/19,

I CSK 3503/24

4

OSNC 2021, nr 2, poz. 12), toteż skarga kasacyjna wobec rozstrzygnięcia

oddalającego powództwo przeciwko T. Sp. z o.o. nie mogła być przyjęta do

rozpoznania już z tego względu.

Odmawiając – w związku z powyższym – przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania, należało zarazem przypomnieć, że Sąd Najwyższy bada na tym

etapie wyłącznie wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego

uzasadnienie, nie wnikając w zasadność podstaw kasacyjnych.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 98 § 1-11, art. 107 zdanie

trzecie, art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w

sentencji.

(K.G.)

[SOP]