Pozwany nie dostanie rozpoznania skargi kasacyjnej w sporze o zapłatę ze spółką

Pozwany J.M. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie z 21 lipca 2025 r., zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego

uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż „Sąd

niewłaściwie zastosował przepisy prawa materialnego statuujące odpowiedzialność

pozwanego za rzekomo wyrządzoną spółce szkodę, a istotne okoliczności

podnoszone przez pozwanego zostały pominięte przez Sąd, powielając błąd Sądu

pierwszej instancji, zwłaszcza kwestia rozbieżności w kwotach posiadanych przez

spółkę na kontach i rachunkach na koniec 2017 r., która z punktu widzenia

I CSK 353/26

2

prowadzenia poprawnej księgowości spółki jest niedopuszczalna i świadczy

o fikcyjnych kwotach wskazanych przez powoda jako zadłużenie pozwanego”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią

orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste

naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby

dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.

Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia konkretnych

przepisów prawa materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność

łatwo dostrzegalna już nawet przy pobieżnej lekturze skargi. Ponadto naruszenie to

musi mieć oczywisty wpływ na wynik sprawy.

Skarżący nie wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Po pierwsze,

pozwany nie wskazał nawet, jaki konkretnie przepis bądź przepisy zostały jego

zdaniem naruszone w stopniu kwalifikowanym, przemawiającym za oczywistą

zasadnością skargi. Taka konstrukcja wniosku wyklucza przyjęcie, że skarga jest

oczywiście uzasadniona.

Po drugie, z nadzwyczaj lakonicznego, bo jednozdaniowego uzasadnienia

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika, że odnosi się ono

raczej ustaleń faktycznych, a ta sfera nie jest objęta kognicją Sądu Najwyższego

(zob. art. 39813 § 2 k.p.c.)

Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności

nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

I CSK 353/26

3

Marcin Łochowski

(D.Z.)

[a.ł]