SN odmówił przyjęcia skargi pozwanego i zasądził od niego 2700 zł na rzecz spółki

W związku ze skargą kasacyjną pozwanego M.M. od wyroku Sadu

Apelacyjnego w Łodzi z 9 lipca 2025 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

I CSK 3646/25

2

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych

funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo

jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej

funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której

rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,

skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że

Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie

ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej

indywidualnej sprawie.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na

przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została

spełniona.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na przywołanej

przyczynie kasacyjnej obligowało pozwanego do wykazania kwalifikowanej postaci

naruszenia przytoczonych we wniosku przepisów prawa materialnego lub

procesowego, naruszenia dostrzegalnego prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej, bez studiowania akt sprawy i prowadzenia

bardziej złożonych rozumowań (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 12

grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, Nr 3, poz. 52; z 22 marca 2001 r.,

V CZ 131/00, OSNC 2001, Nr 10, poz. 156 oraz z 15 czerwca 2018 r., III CSK

38/18). Należy też przypomnieć, że zgodnie z powszechnie aprobowanym

w orzecznictwie i nauce prawa poglądem, o przyjęciu skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie decyduje per se nawet oczywiste naruszenie konkretnego

przepisu, lecz jego skutek polegający na wydaniu oczywiście sprzecznego

z prawem i nieprawidłowego orzeczenia, które z tych przyczyn nie może się ostać

w obrocie prawnym (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 października

2015 r., III CSK 198/15; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15.; z 2 czerwca 2016 r.,

I CSK 3646/25

3

III CSK 113/16; z 27 października 2016 r., III CSK 217/16; z 29 września 2017 r.,

V CSK 162/17; z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK

726/17 z 5 października 2018 r., V CSK 168/18, postanowienie Sądu Najwyższego

z 22 stycznia 2026 r., I CSK 2487/24).

Według autora skargi kasacyjnej jej oczywista zasadność wynikała z tego, że

Sąd naruszył art. 6 k.c. przerzucając na pozwanego ciężar wykazania, że powód

nie dostarczył przesyłek w sytuacji, kiedy to powód wywodził z faktu wykonania

umowy (dostarczenia przesyłek) skutki prawne w postaci żądania zapłaty,

a jednocześnie powód nie przedstawił żadnego dowodu na okoliczność wykonania

umowy.

Skarżący nie wykazał tak rozumianej czwartej przyczyny kasacyjnej.

W uzasadnieniu zakażonego wyroku Sąd Apelacyjny przeprowadził obszerną

analizę stanu faktycznego sprawy oraz dowodów na których się oparł,

przedstawiając uporządkowane argumenty, przemawiające za przyjętą przez Sąd

interpretacją przedstawionych dowodów, prowadzącą do uwzględnienia

powództwa. Nie sposób zatem uznać, że skarga kasacyjna, zawierająca polemikę

pozwanego z tym rozumowaniem, jest oczywiście zasadna.

Nadto należy podkreślić, że Sąd Najwyższy zwracał już uwagę, że wyrażonej

w art. 6 k.c. reguły rozkładu ciężaru dowodu nie można rozumieć w ten sposób, że

zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, obowiązek dowodzenia wszelkich

faktów o zasadniczym dla rozstrzygnięcia sporu znaczeniu spoczywa na stronie

powodowej. Jeżeli jedna ze stron wykazała wystąpienie faktów przemawiających za

słusznością jej stanowiska, to wówczas na drugiej stronie procesu spoczywa ciężar

udowodnienia okoliczności podważających ten wniosek (zob. wyroki SN: z 19

grudnia 2013 r., II PK 70/13; z 12 maja 2011 r., I PK 228/10; z 10 czerwca 2013 r;

z 20 kwietnia 1982 r., I CR 79/82). W ramach niniejszej sprawy Sądy obu instancji

niewątpliwie miały na uwadze obowiązki stron wynikające z art. 6 k.c. jak również

dynamikę procesową, która im towarzyszy.

Ponadto Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że w orzecznictwie

utrwalona jest wykładnia negująca możliwość skutecznego podnoszenia w skardze

kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 6 k.c., gdy faktycznie zmierza on do

zakwestionowania poczynionych ustaleń faktycznych (zob. wyroki: z 13 czerwca

I CSK 3646/25

4

2000 r., V CKN 64/00, OSNC 2000 nr 12, poz. 232; z 15 października 2004 r., II CK

62/04; z 8 listopada 2005 r., I CK 178/05, oraz z 15 lutego 2008 r., I CSK 426/07).

Uznać zatem należy, że niniejsza skarga nie może być uznana za

oczywiście zasadną.

Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności

nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie

art. 98 k.p.c.

M.L.

Krzysztof Wesołowski

[SOP]