Spółka zarzucała wadliwe pełnomocnictwo powoda, SN odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

Pozwana M. sp. z o.o. w Ś. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego we Wrocławiu, którym oddalono apelację skarżącej od wyroku Sądu

pierwszej instancji w sprawie o zapłatę toczącej się z powództwa J.K.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jako pierwszą przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżąca wskazała nieważność postępowania. Wyjaśniła przy tym, że w jej ocenie

powód był w sprawie reprezentowany przez nieprawidłowo ustanowionego

pełnomocnika. Zdaniem skarżącej powód udzielił bowiem (nieznanego ustawie)

pełnomocnictwa procesowego łącznego, bez zastrzeżenia, że pełnomocnicy mogą

występować samodzielnie, a przy tym realnie działała za niego jednocześnie tylko

jedna osoba.

Zawarcie nieważności postępowania w katalogu przyczyn kasacyjnych

z art. 3989 k.p.c. wynika z konieczności możliwie każdorazowego eliminowania

uchybień procesowych o najdonioślejszym charakterze. W związku z tym,

niezależnie od zasady kontradyktoryjności, Sąd Najwyższy bierze pod uwagę

nieważność postępowania także wówczas, gdy takie naruszenie prawa dotyczy

wyłącznie interesów strony przeciwnej wobec skarżącego (zob. postanowienie SN

z 23 marca 2006 r., IV CSK 115/05). Stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c. nieważność

postępowania należy bowiem brać pod uwagę z urzędu.

Jednocześnie, mając na względzie okoliczność, że na etapie tzw. przedsądu

nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej, w uzasadnieniu

wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania nie jest konieczne najzupełniej pewne

wykazanie, że postępowanie przed sądem drugiej instancji dotknięte było

wadliwością określoną w art. 379 k.p.c. Konieczne jest jednak przedstawienie

argumentacji, z której wynika, że stan taki jest co najmniej wysoce prawdopodobny

(zob. postanowienie SN z 18 lipca 2024 r., I CSK 2176/23).

W świetle powyższych uwag za in abstracto dopuszczalne należy uznać

powołanie się przez pozwaną na to, że powód nie był należycie reprezentowany

I CSK 3714/24

3

w toku procesu. Rzecz jednak w tym, że wywody skarżącej w żadnym stopniu nie

uprawdopodobniają tezy o wystąpieniu w sprawie nieważności postępowania

z art. 379 pkt 2 k.p.c. Dokument pełnomocnictwa z k. 11 akt sprawy jest

standardowy; z jego analizy wynika, że powód ustanowił więcej niż jednego

pełnomocnika, przy czym treść dokumentu nie wskazuje na to, by intencją

mocodawcy było jedynie łączne działanie tych osób (co istotnie byłoby

niedopuszczalne). Przeciwnie, wspomniany dokument sporządzono w sposób

typowy, często spotykany w obrocie. Argumentacja pozwanej świadczy

o odczytaniu treści tekstu odmiennie niżby przemawiało za tym kierowanie się

dyrektywami interpretacji oświadczeń, ze skutkiem zdeformowania rzeczywiście

wynikających z niego znaczeń. W konsekwencji należy uznać, że analizowana

obecnie przyczyna kasacyjna nie występuje i nie może prowadzić do przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Jako drugą przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca

wskazała oczywistą zasadność skargi. Przedstawiła przy tym siedem kwestii, które,

w jej ocenie, miały świadczyć o fakcie „oczywistych wadliwości w orzekaniu przez

Sąd”, a tym samym o konieczności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Każda z tych wadliwości została ujęta w jednym zdaniu (s. 6-7 skargi).

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie

sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa

z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa.

Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny

wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić

odpowiednie argumenty (zob. postanowienie SN z 5 września 2008 r., I CZ 64/08).

Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny

kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd

drugiej instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności

skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności

powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu

I CSK 3714/24

4

skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła

(zob. postanowienie SN z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18).

Uzasadnienie wniosku pozwanej wymaganiom tym nie odpowiada

i sprowadza się do powtórzenia (streszczenia) części zarzutów kasacyjnych.

Skarżąca nie przywołała przy tym przepisów prawa, a racje mające świadczyć

o wystąpieniu przyczyny kasacyjnej przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

sprowadziła do sformułowania tez co do wadliwości stanowiska Sądu drugiej

instancji. Tezy te nie czynią zadość przedstawieniu argumentacji prawnej

wykazującej oczywiste błędy we wnioskowaniu Sądu Apelacyjnego, a tym samym

przekładającej się na konieczność uchylenia lub zmiany zaskarżonego wyroku

z uwagi na oczywistą zasadność skargi.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone

w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik

sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska

[J.T.]

[a.ł]