Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej w sporze o naprawę auta z ubezpieczenia AC

Powód M.R. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego we

Wrocławiu z 11 sierpnia 2025 r., zaskarżając wyrok w części, wnosząc o jego

uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenia co do istoty sprawy

w sposób szczegółowo wskazany w skardze kasacyjnej.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący powołał się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów

związanych z: 1) zakresem odpowiedzialności wykonawcy za zobowiązanie podjęte

w wyniku zlecenia przez zamawiającego likwidacji szkody w pojeździe, w ramach

ubezpieczenia dobrowolnego AC, z uwagi na wskazanie wykonawcy przez

I CSK 380/26

2

ubezpieczyciela; 2) treścią zobowiązania wykonawcy realizującego naprawy na

podstawie zlecenia poszkodowanego, w ramach dobrowolnego ubezpieczenia AC.

Wskazał też na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne:

1) Czy w przypadku wyboru przez poszkodowanego naprawy w wariancie

serwisowym, warsztat partnerski wskazany poszkodowanemu przez

ubezpieczyciela, powinien przywrócić pojazd do stanu sprzed zdarzenia drogowego

z użyciem części nowych i oryginalnych, czy też wystarczające jest samo

„przywrócenie funkcjonalności pojazdu” bez konieczności użycia części nowych

i oryginalnych, czyli de facto w sposób, jaki wykonawca naprawy uznaje za

stosowny?

2) Czy na treść zobowiązania wykonawcy, likwidującego szkodę w oparciu

o przepisy regulujące umowę o dzieło (art. 627 k.c. w zw. z art. 354 § 1 k.c.), oraz

zakres obowiązku naprawienia szkody zamawiającemu przez wykonawcę,

regulowany przepisami art. 471 i 472 k.c., wpływają treść i zakres naprawy

wynikające z zawartej umowy ubezpieczenia majątkowego, a w szczególności

kalkulacje lub inne wyliczenia ubezpieczyciela AC, według których następuje

wypłata odszkodowania przewidzianego w umowie ubezpieczenia AC?

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie

może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno, przede

wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie

faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń, a jednocześnie

być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi

Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej

subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.

Natomiast oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na

potrzebie wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.)

I CSK 380/26

3

wymaga wykazania, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie,

jest przedmiotem rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta

polega, co wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub

istotnie zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa,

zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego,

z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny

i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,

podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią

prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego.

Skarżący, mimo powołania się na drugą przesłankę kasacyjną, nie wskazał

nawet, jaki konkretnie przepis lub przepisy wymagają dokonania przez Sąd

Najwyższy wykładni. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania odnosi się bowiem jedynie do pierwszej przesłanki kasacyjnej. Przy

tym skarżący sporządził jedno, wspólne uzasadnienie dla obu zagadnień prawnych

(s. 4-6 skargi). Tymczasem, każde z zagadnień wymagało odrębnego

uzasadnienia, które powinno obejmować argumenty wskazujące na istnienie

poważnych wątpliwości prawnych, przytoczenie istniejących na tym tle poglądów

orzecznictwa i doktryny oraz przedstawienie rozbieżnych interpretacji prawnych i

racji jurydycznych stojących za każdą z nich. Tego w lakonicznym uzasadnieniu

wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania niewątpliwie

zabrakło. Uzasadnienie to sprowadza się bowiem jedynie do wskazania treści

zagadnienia i arbitralnego stwierdzenia, że istnieje potrzeba jego rozstrzygnięcia.

Taka konstrukcja uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania uniemożliwia jego uwzględnienie.

Ponadto, mimo pozornie abstrakcyjnego charakteru obu przedstawionych

zagadnień prawnych, skarżący w istocie nie domaga się rozwiązania uniwersalnych

problemów prawnych, ale ustalenia treści zobowiązania na tle konkretnej umowy,

w tym dokonania wykładni oświadczeń woli stron. Nie budzi przecież wątpliwości,

że co do zasady o tym, jaka jest treść obowiązków podmiotu podejmującego się

naprawy uszkodzonego pojazdu decyduje przede wszystkim wola stron stosunku

prawnego, będącego podstawą podjęcia czynności naprawczych.

I CSK 380/26

4

Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności

nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Marcin Łochowski

(D.Z.)

[a.ł]