Skarga banku w sprawie kredytu indeksowanego nie została przyjęta do rozpoznania

I CSK 3808/25

2

Wyrokiem z 8 stycznia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, w sprawie

z powództwa A.G. i A.G.1 przeciwko Bank S.A. w W. o ustalenie i zapłatę, na

skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 14 września

2022 r., XXVIII C 4932/22, oddalił apelację (pkt I) oraz zasądził od pozwanej na

rzecz powodów kwotę 8100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego

z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia,

którym je zasądzono, do dnia zapłaty (pkt II).

Pozwana wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu drugiej instancji,

zaskarżając go w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu

w Warszawie, z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach procesu

(w tym kosztach procesu przed Sądem Najwyższym).

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

pozwana wskazała, że wniesiona przez nią skarga kasacyjna ma być oczywiście

uzasadniona oraz że w niniejszej sprawie istnieje potrzeba wykładni art. 3851 § 1 i 2

k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w

sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz. Urz. UE z 1993

r., L 95, s. 29; dalej: „dyrektywa 93/13") w zw. z art. 58 § 1 i 3 k.c. jako przepisów

mających wywoływać rozbieżności w orzecznictwie.

Powodowie złożyli odpowiedź na skargę kasacyjną pozwanej, w której

wnieśli o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie oraz

o zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego,

w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna wniesiona przez pozwaną nie kwalifikowała się do

przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a zarazem

kwalifikowanym pismem procesowym o ściśle określonej przez ustawę treści. Sąd

Najwyższy, rozpoznając ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, nie jest trzecią

I CSK 3808/25

3

instancją sądową, lecz działa w interesie publicznym (postanowienie SN

z 27 stycznia 2009 r., V CSK 358/08), na rzecz Państwa jako dobra wspólnego

(postanowienie SN z 11 lutego 2009 r., V CSK 388/08), jakkolwiek oczywiście nie

oznacza to braku indywidualnego interesu skarżącego w rozpoznaniu

nadzwyczajnego środka zaskarżenia, a w konsekwencji także weryfikacji tego

interesu (gravamen). Jednak przede wszystkim skarga kasacyjna ma służyć

ochronie prawidłowego wykonywania prawa oraz jego jednolitej wykładni. Interes

prywatny uwzględnia zaś tylko na tyle, na ile może się on stać podłożem

zaspokojenia interesu ogólnego (zob. aktualne uwagi w postanowieniu SN

z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99).

Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy przewidziana

w art. 3989 k.p.c. instytucja tzw. przedsądu, w ramach której Sąd Najwyższy

dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem

Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania

przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie zaś merytorycznej

oceny skargi kasacyjnej (postanowienie SN z 12 marca 2024 r., I CSK 254/23).

Na etapie przedsądu Sąd Najwyższy ocenia wyłącznie wniosek o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz jego uzasadnienie. Wniosek ten stanowi

element konstrukcyjny skargi odrębny od podstaw skargi i ich uzasadnienia, które

są oceniane dopiero, gdy skarga kasacyjna zostanie przyjęta do rozpoznania.

Dla spełnienia wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne

jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do

rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do

wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z

nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego

(postanowienie SN z 17 czerwca 2021 r., IV CSK 1/21).

Jako pierwszą przyczynę kasacyjną mającą uzasadniać przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania pozwana wskazała oczywistą zasadność skargi.

Na tle tej przesłanki w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że nie

każde naruszenie prawa, nawet oczywiste, przesądza o zasadności skargi

kasacyjnej (zob. w szczególności postanowienia SN: z 15 lutego 2007 r., V CSK

I CSK 3808/25

4

485/06; z 3 marca 2020 r., V CSK 75/19). Sam zarzut naruszenia, nawet

oczywistego, określonego przepisu prawa nie prowadzi wprost do oceny, że skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, bowiem mimo takiego naruszenia prawa,

orzeczenie może być prawidłowe (postanowienia SN: z 10 stycznia 2003 r. V CZ

187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z 6 listopada 2020 r., III CSK 110/20).

Przesłanka „oczywistej zasadności skargi kasacyjnej" nie odpowiada bowiem w

pełni przesłance „oczywistego naruszenia prawa" przez wydanie zaskarżonego

orzeczenia (postanowienie SN z 20 lutego 2008 r., V CSK 512/07).

O oczywistej zasadności skargi można mówić jedynie w przypadku

stwierdzenia szczególnych, kwalifikowanych, wręcz rażących przypadków

naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji, bez wnikliwego wgłębiania się

w merytoryczną analizę trafności orzeczenia (postanowienia SN: z 10 stycznia

2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z 7 października 2010 r., I CSK

189/10; z 28 lipca 2011 r., I CSK 77/11), które powodują, że zaskarżone orzeczenie

jest wadliwe.

W ocenie skarżącej skarga kasacyjna ma być oczywiście uzasadniona w

zakresie zarzutu naruszenia prawa procesowego, tj. art. 381 i art. 364 § 1 pkt 4 w

zw. z art. 245 i 227 k.p.c., poprzez uznanie za spóźnione twierdzeń, zarzutów i

zgłoszonych dowodów z dokumentów zawartych w apelacji pozwanej od wyroku

Sądu pierwszej instancji, które to twierdzenia i dowody zmierzały do

zakwestionowania statusu powodów jako konsumentów.

Analiza argumentów przedstawionych przez pozwaną prowadzi do konkluzji,

że skarżąca nie zdołała wykazać, iż w niniejszej sprawie wystąpiła przyczyna

kasacyjna określona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W uzasadnieniu wniosku o

przyjęcie skargi do rozpoznania nie przedstawiła bowiem żadnych argumentów na

rzecz stanowiska, że pominięcie przez Sąd drugiej instancji wskazanych przez nią

twierdzeń, zarzutów i dowodów było wadliwe i skutkowało wydaniem

nieprawidłowego orzeczenia. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego

uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone

podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do

rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania; oba te elementy muszą

I CSK 3808/25

5

być przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, a

dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do

podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, gdyż Sąd Najwyższy w ramach przedsądu

bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do

rozpoznania, nie analizując podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (zob.

postanowienie SN z 8 lipca 2014 r., I UK 65/14).

Jednocześnie brak jest podstaw do poszukiwania przez Sąd Najwyższy

argumentów mogących świadczyć o oczywistej zasadności skargi w części skargi

zawierającej uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest odrębną konstrukcyjnie i funkcjonalnie

częścią skargi i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych

częściach skargi argumentów na uzasadnienie podniesionych w nim twierdzeń

(zob. np. postanowienie SN z 22 kwietnia 2015 r., IV CSK 613/14). Rolą Sądu

Najwyższego nie jest wyręczenie skarżącej i rekonstrukcja lub poszukiwanie ex

officio okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

(zob. zachowujące aktualność postanowienia SN z 9 czerwca 2008 r., II UK

38/08; z 14 grudnia 2004 r., II CZ 142/04).

Jako drugą przyczynę kasacyjną pozwana wskazała potrzebę wykładni art.

3851 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 w zw. z art. 58 § 1 i 3 k.c. jako

przepisów mających wywoływać rozbieżności w orzecznictwie w zakresie skutków

uznania za abuzywne postanowień umowy dotyczących zasad ustalania kursów

waluty obcej na potrzeby wykonania umowy kredytu indeksowanego. Należy jednak

podkreślić, że nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa, podobnie jak nie

występuje w sprawie istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy co do

podnoszonych kwestii wyraził już swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie,

a nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę przyjętego stanowiska (zob.

m.in. postanowienie SN z 30 listopada 2023 r., I CSK 6472/22).

Wskazane przez pozwaną kwestie zostały ostatecznie rozstrzygnięte

w uchwale pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r.,

III CZP 25/22, zgodnie z którą: 1) w razie uznania, że postanowienie umowy

kredytu indeksowanego lub denominowanego odnoszące się do sposobu

I CSK 3808/25

6

określania kursu waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie

jest wiążące, w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego

postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej wynikający z

przepisów prawa lub zwyczajów, a ponadto 2) w razie niemożliwości ustalenia

wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego lub

denominowanego umowa nie wiąże także w pozostałym zakresie.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego

orzeczono na podstawie art. 98 § 1, § 11 i 3 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art.

39821 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 7 i § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności adwokackie (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 215).

Kamil Zaradkiewicz

[SOP]